Tibetan
ལྷག་པ་བྱུང་། དེར་རྒྱ་ནག་ན་རེ། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་ལོ་གསུམ་ཉན་ཀྱང་གོ་བ་ཅི་ཡང་མི་འདུག །ངས་ཉན་ན་གོ་བ་འདུག་བྱས་པས། ཕུ་བོ་གཉིས་ན་རེ། ངེད་གཉིས་ལ་དེ་ལས་མ་བྱུང་། ཆོས་སུས་ཤེས་ཀྱང་འདྲ་ཡི་ཁྱོད་ཀྱིས་གོ་ན་ཁྱོད་རང་ཉོན། ངེད་ཀྱིས་རྒྱགས་སྐྱེལ་བྱེད་ཟེར་བས། དེར་ལྷ་རྗེ་རྒྱ་ནག་གིས་བཞུགས་ནས་ཁྱུང་པོ་གྲགས་སེ་ལས་ཕར་ཕྱིན། འབན་ལས་མངོན་པ། སྟག་པ་ཁ་ཆེ་ལས་དབུ་ཚད། འགར་བསོད་ཡེས་ལའང་གཏུགས་ཏེ་ལོ་དགུར་ཉན་པས་མཁས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན། སུམ་ཅུ་པའི་ཚེ་གསང་བདག་སྒྲོ་ཕུག་པ་ལ་སྔགས་གསན་དུ་བྱོན་ནས་ལོ་བཅུ་གཅིག་བཞུགས་ཏེ། ལོ་གསུམ་གྱི་བར་ཇོ་སྲས་མྱང་སྟོད་པ་གསུང་བ་ཙམ་ལས། སྤྱན་སྔར་གསུང་གླེང་ཞིབ་པ་ཙམ་མ་བྱུང་། སྐབས་ཤིག་ན་རྒྱ་བརྩོན་སེང་དཔོན་གཡོག་དང་ལྷ་རྗེ་ཆོས་འཁོར་སྟབས་གཅིག་ཏུ་འཛོམ་པའི་ཚེ། རྒྱ་བརྩོན་དཔོན་གཡོག་གིས་རྩོད་པ་བཙུགས་པས། ལྷ་རྗེ་རྒྱ་ནག་གིས་ཁོང་རྣམས་སུན་ཕྱུང་། ང་རྒྱལ་བཅགས་པས་མཉེས་ཏེ་ཐུགས་ལ་འདོགས་པར་བྱུང་བའི་ཁར། སྲས་ཇོ་བཙུན་རྡོ་རྗེ་གྲགས་བློ་ཁ་ཕྱེ་བས་རབ་ཏུ་དགྱེས་ནས། བསྐྱེད་རྫོགས་གསུམ་གྱི་གཞུང་གདམས་ངག་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་མན་ངག་ཡིག་ཆུང་དང་བཅས་པ་གནང་བས་ལྷ་རྗེ་ཁང་པ་ཟུར་ཚོ་གཞན་ལས་ཆོས་ཁ་ཚང་ཞིང་མན་ངག་ཟབ་པ་ཡིན། བཞི་བཅུ་ཐམ་པ་ལ་གཤེགས་ཚུལ་མཛད། དེའི་ཕྱི་ལོ་སྒྲོ་ཕུག་པ་གཤེགས། མྱང་སྟོད་ཀྱི་རྒྱ་ཙང་སྐོར་ལ་བདུད་རྩི་ཉང་སྨད་སྒྲོ་དར་སེང་ལས་ རྣམ་འཇོམས་དང་ཕུར་པ་རྩ་བ་སོར་བཞུག་ལུགས། གཞན་ཡང་སྐྱིད་ལུགས་སོགས་ཕུར་པ་ལུགས་ཐ་དད་པ་དང་། དམ་པ་སྤོར་མང་ལ་རྫོགས་ཆེན་སྤོར་ལུགས། ཇོ་མོ་ཉང་མོ་ལས་རྫོགས་ཆེན་ཁམས་ལུགས་ཨ་རོའི་ཐུགས་བཅུད། དེ་བཞིན་དུ་རྫོགས་ཆེན་བྲམ་ཟེའི་སྐོར་དང་ཀེ་ཚང་མ་སོགས་ཐོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བས་སྔགས་དང་། མཚན་ཉིད། རྒྱུད་དང་སྒྲུབ་ཐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར། སྨན་སྒྲུབ་མཛད་པའི་ཚེ་སྨན་གྱི་ཕོ་བྲང་ལས་ལྷ་མོ་མངོན་སུམ་དུ་ཐོན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ཏེ་ཐིམ་པ་ཀུན་གྱིས་མཐོང་། གཞན་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཛད་ནས་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་པ་ལ་གཤེགས་སོ། །འདིའི་དབོན་པོ་བླ་མ་ཆེན་པོ་ཡོན་ཏན་གཟུངས་ནི། མེ་ཕོ་རྟ་ལ་འཁྲུངས། བཅུ་གཅིག་ནས་སློབ་གཉེར་མཛད། ལོ་བཅུ་གསུམ་ཁུ་བོ་དང་འགྲོགས་ནས་བསྐྱེད་རྫོགས་གསུམ་གྱི་རྒྱུད་ལུང་མན་ངག་ཀུན་ལ་སློབ་གཉེར་རྫོགས། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་བཞེས་པའི་ཚེ་ཁུ་བོ་རྒྱ་ནག་པ་སྐུ་གཤེགས་ནས་གདན་ས་མཛད
Chinese
後來發生了一件事。當時有位漢人說：「你們兩個聽了三年，什麼也沒聽懂。我來聽的話，就能聽懂。」兩兄弟說：「我們倆就這樣了。 誰懂佛法都一樣，你若能聽懂，就自己聽吧。我們負責提供食物。」於是拉傑·嘉那（Lha rje rGya nag）便留在那裡，向瓊波扎色（Khyung po Grags se）學習《現觀莊嚴論》，向安（'Ban）學習《俱舍論》，向達巴·喀切（sTag pa Kha che）學習《量論》，也向噶·索耶（'Gar bsod yes）請教，聽了九年，精通各項學問。三十歲時，前往桑達·卓普巴（gSang bdag sGro phug pa）處聽聞密法，住了十一年。三年期間，除了覺賽·娘多巴（Jo sras Myang stod pa）偶爾說幾句話外，從未在他面前詳細交談。有一次，嘉尊·森本（rGya brtson Seng dpon）主僕與拉傑·秋闊（Lha rje Chos 'khor）碰巧聚在一起。嘉尊主僕發起辯論，拉傑·嘉那駁倒了他們。由於他降伏了傲慢，使他們非常高興，因此對他另眼相看。此外，由於兒子覺尊·多傑扎（Jo btsun rDo rje Grags）開悟，他非常高興，於是將生起次第、圓滿次第和三種次第的經文、口訣，以及特殊的秘訣和筆記都傳授給了他，因此拉傑·康巴祖爾措（Lha rje Khang pa Zur tsho）比其他人擁有更完整的佛法和更深的口訣。四十歲時示現圓寂。第二年，卓普巴（sGro phug pa）也圓寂了。在娘多（Myang stod）的嘉藏（rGya tsang）地區，從杜孜·娘麥·卓達森（bDud rtsi Nyang smad sGro dar seng）處學到了 降魔和金剛橛根本安住法。此外，還有吉（sKyid）派等不同的金剛橛法。從當巴·波芒（Dam pa Spor mang）處學到了佐欽·波（rDzogs chen Spor）派法。從覺姆·娘摩（Jo mo Nyang mo）處學到了佐欽康（rDzogs chen Khams）派阿若（A ro）的心髓。同樣地，還聽聞了許多關於佐欽·扎姆（rDzogs chen Bram ze）派和其他凱藏瑪（Ke tshang ma）的法，因此成為密法、 法相、續部和修法等一切法的主人。在修藥時，藥王殿中的天女親自現身，繞壇城三圈後融入其中，所有人都親眼目睹。廣行利他事業，五十六歲時圓寂。他的侄子，大喇嘛雲丹尊（Yon tan gZungs）於火馬年出生。十一歲開始學習。十三歲時與叔叔一起圓滿學習了生起次第、圓滿次第和三種次第的所有續部、口傳和口訣。二十四歲時，叔叔嘉那巴（rGya nag pa）去世，他便繼承了法座。
English
Later, an event occurred. A Chinese man said, "You two have been listening for three years and haven't understood anything. If I listen, I'll understand." The two brothers said, "That's just how we are. It doesn't matter who understands the Dharma; if you can understand it, then you listen. We'll provide the food." So Lhaje Gyana stayed there and studied the Ornament of Clear Realization from Khyungpo Drakse, the Abhidharmakosha from 'Ban, the Pramana from Takpa Khache, and also consulted 'Gar Söye, listening for nine years and becoming proficient in all subjects. At the age of thirty, he went to Sangdak Drophukpa to hear the mantras and stayed for eleven years. During the three years, except for Jöse Nyangtöpa occasionally saying a few words, there was never a detailed conversation in his presence. Once, Gyatsön Sengpon and his servants happened to gather with Lhaje Chökhor. Gyatsön and his servants started a debate, and Lhaje Gyana refuted them. Because he subdued their arrogance, they were very pleased and began to regard him differently. Furthermore, because his son Jötsun Dorje Drak opened his mind, he was very pleased and transmitted to him the texts and instructions on the generation stage, completion stage, and the three stages, as well as special secret instructions and notes, so Lhaje Khangpa Zurtsho had more complete Dharma and deeper instructions than others. At the age of forty, he demonstrated passing away. The following year, Drophukpa also passed away. In the Gyatsang area of Nyangtö, he learned from Dützi Nyangme Dardseng the method of subduing demons and the fundamental abiding of the Vajrakila. In addition, there were different Vajrakila methods such as the Kyi tradition. From Dampa Pormang, he learned the Dzogchen Por tradition. From Jomo Nyangmo, he learned the heart essence of the Dzogchen Kham tradition of Aro. Similarly, he heard many teachings on the Dzogchen Bramze tradition and other Ke Tsangma teachings, thus becoming the master of all mantras, philosophical tenets, tantras, and sadhanas. When performing medicine rituals, the goddess personally appeared from the palace of medicine, circled the mandala three times, and dissolved into it, which everyone witnessed. He performed great deeds for the benefit of others and passed away at the age of fifty-six. His nephew, the great lama Yönten Zung, was born in the Fire Horse year. He began studying at the age of eleven. At the age of thirteen, he accompanied his uncle and completed the study of all the tantras, transmissions, and instructions of the generation stage, completion stage, and the three stages. At the age of twenty-four, his uncle Gyanapa passed away, and he inherited the seat.
Tibetan
། དབུས་པ་སྟོན་ཤཱཀ་དང་། དབུས་པ་ཞིག་པོ་སོགས་ལས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་དྲས་ཐག་བཅད་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དབུས་སྟོན་ཤཱཀ་གམ་དམ་པ་སེ་སྦྲག་པ་ནི། གཟད་ཀྱི་གཅེར་པ་ཝང་ཐུང་རྒྱུད་ཡིན། སྒྲོ་ཕུག་པའི་གྲྭ་སར་ཡི་གེ་འདྲིར་བྱོན་པ་ལ་དད་པ་ཐོབ་ནས་སློབ་གཉེར་ བྱས། ལྷ་རྗེ་རྒྱ་ནག་གཤེགས་ཚུལ་མཛད་པའི་ཕྱིར་འབྲང་དུ་གཤེགས་ནས་རྒྱུད་དང་གདམས་ངག་ཐམས་ཅད་རྫོཊ། སྒོམ་སྒྲུབ་འབའ་ཞིག་བྱ་བར་བསམས་ཏེ་བྱང་རི་ལ་དགོན་པ་འཚོལ་དུ་བྱོན་པས། ཡོལ་བ་བྲག་ལ་དམ་པ་ཡོལ་ཆུང་པ་བྲག་བརྐོ་བ་དང་མཇལ། འདིར་དགོན་པ་མཛད་པ་ལགས་སམ་བྱས་པས་ཡིན་ཟེར། འདི་མིན་པ་བྱས་མི་གདའ་འམ་བྱས་པས། ཕར་ངོས་ན་སེ་བ་ཁ་སྦྲག་ཅན་ཞིག་ན་འདུག་སྟེ། དེ་བས་འདི་བཙན་པས་འདིར་བྱེད་ཟེར། དེར་དམ་པ་སྟོན་ཤཱཀ་གིས་བྲག་སེ་བ་ཁ་སྦྲག་སྐྱེས་པ་དེར་བྱོན་ཙ་ན། ཆུ་མིག་འགྲམ་ནས་ཟན་རྡོག་འགའ་ཞིག་རྙེད་པས་བཟང་ལྟས་སུ་བཟུང་། དེར་བཞུགས་ཏེ་སྒོམ་སྒྲུབ་མཛད་པས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས། ལྷ་འདྲེ་བཀའ་ལ་ཉན། གདུལ་བྱ་མང་པོའི་དོན་ནུས་པ་བྱུང་སྟེ་དམ་པ་སེ་སྦྲག་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དབུས་པ་ཞིག་པོ་ནི། ཡར་ཀླུང་བྱས་པ་ཡིན། རྗེ་སྒྲོ་ཕུག་པའི་གདན་སར་ཡིག་མཁན་ཆོས་ལ་ཚུད་པ་ཞིག་སྟེ། ལྷ་རྗེ་རྒྱ་ནག་གི་ཕྱི་ལ་འབྲངས། བསྐྱེད་རྫོགས་གསུམ་ཀ་ལ་འབྱོངས་པར་བྱས། ཡུལ་ལ་ཆེ་འདོན་ལ་འགྲོ་སྙམ་ཙ་ན། དེའི་ཆ་རྐྱེན་གདུགས་དང་། དུང་དང་། མཆོད་ཆ་སོགས་དགོས་པར་སེམས་ནས་དེ་དག་འདོན་པའི་ཕྱིར་བལ་ཡུལ་དུ་བྱོན། ལམ་དུ་བསམ་པ་ལ་ངས་ཆོས་དེ་ཙམ་ཤེས་ཀྱང་ཉམས་སུ་བླངས་རྒྱུ་ཞིག་མི་ འདུག །ད་ལྟ་ཤི་ན་ཅིས་ཀྱང་མི་ཕན་གདམས་ངག་ཁོ་ན་ལ་བློ་གཏོད་དགོས་པར་འདུག་སྙམ་ནས་སླར་ལོག་བླ་མའི་སྤྱན་སྔར་ཕྱིན་ནས་ཞུས་པས། སྙན་བརྒྱུད་རིན་པོ་ཆེའི་གདམས་ངག་གནང་། དེ་ལ་ཉམས་ལེན་མཛད་ཀྱིན་བྱོན་པས། མང་ཡུལ་གུང་ཐང་དུ་བརྟོལ་ཙ་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞག་བདུན་དུ་ཤར། དེར་བལ་པོ་ནས་མཆོད་ཆ་བླངས། མང་ཡུལ་གུང་ཐང་དུ་ལྷགས་ཙ་ན། ཚད་པ་ཕྱི་ན་འབྲངས་ནས་བསྙུང་། ད་མི་དགའ་བ་ཨེ་ཡིན་སྙམ་ནས་བློ་ཐག་བཅད། ཀ་ཅ་རྣམས་གྲོང་དུ་བཞག །རི་ལ་བྱོན་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ས་རྡོ་རི་བྲག་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པ་བྱུང་། སྔར་གྱི་བསམ་པ་དེ་དག་དགོས་མེད་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཤེས་ནས་ཆེ་འདོན་གྱི་ཀ་ཅ་ཐམས་ཅད་ཅི་དགར་བསྐྱུར། མཉྫི་དང་ཏིང་བདུན་ཆ་གཅིག་ཡོད་པ་དེ་མཐོང་བ་དང་བླ་མའི་དྲིན་དྲན་ཏེ་ང་
Chinese
邬巴·顿夏和邬巴·西波等断除了疑惑的网，行持自他二利。邬·顿夏或丹巴·色扎巴，是格扎的格尔巴·旺通的后裔。在卓普寺出家为僧，生起信心后开始学习。为了迎请拉杰·嘉纳的到来，前往仲地，圆满了所有的续部和诀窍。心想只进行禅修，便前往北方寻找寺院。在约瓦扎见到了丹巴·约琼巴正在凿岩石。问道：您要在这里建寺吗？回答说是的。又问：没有别的地方了吗？回答说：在那边有一块连在一起的苹果石，那里比这里更好。于是丹巴·顿夏前往了长着连体苹果石的岩石那里，在泉水边找到了一些糌粑团，认为是好兆头。在那里居住并进行禅修，生起了特殊的证悟。诸神听从他的命令。能够利益许多的所化众生，因此被称为丹巴·色扎巴。邬巴·西波是来自雅隆的人。是卓普寺座前的一位书写员，后来入了佛门。跟随拉杰·嘉纳的侍从。精通了生起次第、圆满次第和大手印。当他想要去地方上炫耀时，心想需要伞、海螺、供品等作为条件，为了得到这些，他前往尼泊尔。在路上心想：我虽然懂得了这么多的佛法，却没有可以修持的。现在死了也没有用，必须一心专注于诀窍。于是返回到上师面前禀告。上师赐予了口耳传承的珍贵诀窍。他一边修持一边行走。当到达芒域·贡塘时，大圆满的不可言说的智慧显现了七天。在那里从尼泊尔人那里拿了供品。当到达芒域·贡塘时，得了热病。心想：现在是不高兴了吗？于是下定决心。将所有的东西都放在村子里。前往山上进行修持，对所有的土地、石头、山岩都没有了阻碍。知道以前的想法都是不必要的，于是随意地丢弃了所有炫耀的东西。当他看到一个曼吉和七分之一的定的时候，想起了上师的恩德，
English
Upa Ton Shak and Upa Zhikpo, etc., cut through the net of doubt and worked for the benefit of themselves and others. U Ton Shak, or Dampa Se Drakpa, was a descendant of Gzerpa Wangtung of Gzad. He became a monk at Dro Phuk Monastery, and after gaining faith, he began to study. In order to welcome Lhaje Gya Nak's arrival, he went to Drong and completed all the tantras and instructions. Thinking of only practicing meditation, he went north to look for a monastery. At Yolwa Drak, he met Dampa Yolchungpa, who was carving a rock. He asked, "Are you going to build a monastery here?" He replied, "Yes." He asked, "Is there no other place?" He replied, "On the other side, there is a rock with conjoined apples. That place is better than this." Then Dampa Ton Shak went to the rock with the conjoined apples, and near the spring, he found some tsampa balls, which he took as a good omen. He stayed there and practiced meditation, and he developed special realization. The gods listened to his commands. He was able to benefit many disciples, and therefore he was known as Dampa Se Drakpa. Upa Zhikpo was from Yarlung. He was a scribe in front of the throne of Dro Phuk Monastery, and later he entered the Buddhist order. He followed Lhaje Gya Nak's attendant. He became proficient in the generation stage, the completion stage, and Mahamudra. When he wanted to go to the local area to show off, he thought that he needed an umbrella, conch shell, offerings, etc. as conditions, and in order to obtain these, he went to Nepal. On the way, he thought, "Although I have learned so much Dharma, there is nothing to practice. It is useless to die now, I must focus on the instructions." So he returned to the master and reported. The master gave him the precious instructions of the oral transmission. He walked while practicing. When he arrived at Mangyul Gungtang, the inexpressible wisdom of Dzogchen appeared for seven days. There he took offerings from the Nepalese. When he arrived at Mangyul Gungtang, he contracted a fever. He thought, "Is it because I am unhappy now?" So he made up his mind. He left all his belongings in the village. He went to the mountain to practice, and he had no obstacles to all the land, stones, and rocks. Knowing that his previous thoughts were unnecessary, he discarded all the things for showing off as he pleased. When he saw a Manjushri and one-seventh of a Ting, he remembered the kindness of the master,
Tibetan
ལ་དགོངས་པ་འདི་འདྲ་འཆར་བ་ཡང་བླ་མའི་ཐུགས་རྗེ་ཡིན་པས་འདི་ཙམ་ཞིག་བླ་མ་ལ་འབུལ་དགོས་སྙམ་ཁྱེར་ཕྱིན་པས། འདོད་པ་ཟད་པས་དེ་ཡང་ལམ་དུ་བསྐྱུར་འདོད་པ་བྱུང་སྟེ། ཡང་བླ་མའི་དྲིན་བསམས་ཏེ་བྱོན། ལྷ་ཁང་དུ་སླེབས་ཙ་ན་བླ་མའི་དྲུང་དུ་བསྐྱུར་ནས། ཏིང་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ཇི་ཙམ་ཞིག་བཅིངས་གསུངས་སྐད། དེར་རི་འབའ་ཞིག་ལ་བཞུགས་ནས་ཉམས་ལེན་མཛད་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ལ་འཆར་བ་དང་། སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་བུན་ལོང་སོང་བས་རྦབ་ཀྱིས་མ་ཚུགས། གཡས་རུའི་པ་གོར་ཕུར་བཞུགས་པའི་ཚེ་གཟིམས་མལ་གྱི་སྟེང་དུ་ཐོག་བྱུང་ཡང་མ་གནོད། གཞན་གྱིས་ཐོག་བྱུང་ངམ་ཞུས་པས། ཐོག་གམ་དེ་བྱུང་གསུང་། མ་གནོད་དམ་ཞུས་པས། སྒྲ་གྲག་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཡིན། ཐོག་ལ་རང་བཞིན་ག་ལ་ཡོད་གསུངས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོར་བཞུགས། སྒོམ་སྒྲུབ་འབའ་ཞིག་གི་ངང་ནས་མཚམས་འོག་ཏུ་གྲྭ་ས་ལོ་བཅོ་བརྒྱད་བསྐྱངས། དགུང་ལོ་བདུན་ཅུ་པ་ལ་གཤེགས་སོ། །དམ་པའི་སྐྱེས་བུ་འདི་ལ་སློབ་མ། ཞིག་པོ་བདུད་རྩི། སྟོན་པ་བླ་སྐྱབས། དབུས་པ་ཇོ་བསོད། སྙིང་སྟོན་ཉི་མ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་ལུགས་ལ་མཁས་པ་མང་དུ་བྱུང་། གཞན་ཡང་ལ་སྟོད་ཀྱི་མེས་སྟོན་མགོན་པོ་དང་། དཔྱལ་ཀུན་དགའ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཞབས་ལ་གཏུགས་སོ། །ཐུགས་ཀྱི་སྲས་ཞིག་པོ་བདུད་རྩི་ནི། ཡབ་མེས་ཀྱི་རིང་ནས་མཁས་པ་དང་། གྲུབ་པའི་དཔའ་བོ་རྒྱུད་མར་བྱུང་བ་ལས་འདིའི་ཡབ་སངས་རྒྱས་དྭགས་ཆུང་སྟེ། དྭགས་པོ་རྒྱ་རས་ཀྱི་ཕྱི་ན་འབྲངས་པས་དྭགས་ཆུང་པར་གྲགས། དེས་ལྷོ་བྲག་ཏུ་བྱོན་ནས་ལྷོ་སྟོད་ཕུར་མོང་སྒང་བྱ་བའི་དགོན་པར་འགྲོ་དོན་མཛད་ཅིང་བཞུགས་པ་ལ། གཟད་པའི་ཡོན་བདག་རྣམས་ཀྱིས་གདན་དྲངས། གཟད་ཀྱི་ལྷ་གདོང་དགོན་པ་དང་། འུག་སྐད་དགོན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་བཞུགས། བུ་སློབ་ མང་དུ་འཕེལ། དེ་ལ་ཇོ་མོ་ཝང་མོ་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་དང་གཉིས་ཀྱི་བུར་གཟད་ཀྱི་ལྷ་གདོང་དགོན་པར་བཙས། ཞིབ་མའི་ནང་དུ་བསྙལ་བ་ལ་འཇའ་ཚོན་ཟུག །དགུང་ལོ་གཉིས་ཙམ་ལོན་པའི་ཚེ་ཡབ་ལ་རྨི་ལམ་ངོ་མཚར་བ་བྱུང་ནས། ད་ང་འཆི་བ་འདུག །ཤི་ནས་ཀྱང་རིག་འཛིན་གྱི་ས་ལ་འགྲོ་བར་འདུག །བུ་འདིས་ཀྱང་གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་པར་འདུག་གསུངས་ཏེ་གཤེགས། ཞིག་པོ་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ཆེར་སྐྱེས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་གོས་བཅོས་པ་ཐམས་ཅད་མེས་འབར་ཀྱང་མ་ཉན་པར་ལམ་ཟན་པ་ཉམ་ཐག་ཅིག་ཡོད་པ་ལ་བྱིན། དེར་མོ་མ་རྣོན་པོ་ཞིག་ན་རེ། ཁྱོད་ཀྱི་བུ་འདི་ཅི་འདྲ་