Chinese
也找到了。在那地方也建立了百零八座寺庙。奥低毗舍的婆罗门玛克希卡迎请了他。为一万两千名大乘僧侣举行了三个月的法会。婆罗门家中涌现了五种珍宝的源泉。国王等所有人都产生了信仰。在那里也建立了百零八座寺庙。据说，在南方等许多其他地方，他亲自下令建立的寺庙加起来也和他建立的数量相等。由于他的影响，所有地方的大乘比丘加起来大约有六万人，所以佛法非常兴盛。总之，无论他住在哪里，都有非人供养，涌现珍宝的源泉，以神通清楚地显示善与非善之处，能够以真诚的力量平息疾病和自然灾害，拥有以明咒的力量掌握寿命等能力。最终，他与一同修行的、具有戒律且博学的
English
was also found. In that place, one hundred and eight temples were also established. The Brahmin Makshika from Odibisha invited him. A Dharma assembly was held for three months for twelve thousand Mahayana monks. The source of five kinds of jewels erupted in the Brahmin's house. The king and all others developed faith. There, one hundred and eight temples were also established. It is said that the total number of temples he personally ordered to be built in many other places, such as the south, was equal to the number he had built. Due to his influence, the total number of Mahayana monks in all places was about sixty thousand, so the Dharma was very prosperous. In short, wherever he lived, there were non-humans offering, the source of jewels erupting, clearly showing the place of good and non-good with supernatural powers, being able to pacify diseases and natural disasters with the power of truth, and possessing the ability to control life span with the power of knowledge mantras, etc. In the end, he and the monks who practiced together, who were disciplined and learned,
Tibetan
དུལ་བ་འབུམ་སྡེ་ཐུགས་ལ་འདོན་པར་མཛད་ཅིང་། ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་དགེ་སློང་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་ཡོད་པའང་མ་བསྡམས་པའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་ཙམ་དང་ཡང་འཛའ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་གལ་ཏེ་བྱུང་སྲིད་ནའང་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སོར་ཆུད་པར་བྱེད་པས་སྔོན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པ་སྐྱོང་བའི་དུས་བཞིན་དུ་ཡུལ་བཅོམ་བརླག་གི་གཙུག་ལག་ཁང་ཨ་གྲ་པུ་རི་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱན་དམ་པར་མཛེས་པ་ཉིད་དོ། །དེར་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་བདེན་པ་ནི་ཚད་མེད་པ་ཞིག་པས་ཀླ་ཀློའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་འབར་བ་ཆེན་པོ་མེའི་ཀློང་དུ་རེ་ཞིག་རྒྱས་འདེབས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཤུགས་ཅན་ཤྲཱི་ཧཪྴས། བློན་པོ་མ་ཏང་ག་ར་ཛ་ཆད་པས་བཅད་དེ་མིག་ཕྱུང་བ་ཡང་སློབ་དཔོན་འདིའི་སྨོན་ལམ་གྱི་བདེན་པས་སོར་ཆུད་པར་མཛད། རྒྱལ་པོ་དེའི་བླ་མར་གྱུར་པས་ཉིན་རེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འདུ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱོར་ཡང་གང་ཞིག་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ནི། ཟས་ཀྱི་གསུམ། གོས་ཀྱི་གསུམ། གནས་ཁང་གི་ལྔ། འདུག་སྟངས་ཀྱི་གཅིག་སྟེ། སྟོན་པས་ལེགས་པར་བཅས་པའི་གནས་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་མ་ཐག་དགེ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ག་ལ་བ་དེར་དམིགས་པ་མེད་པར་རྒྱས་འདེབས་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་གཞལ་བར་དཀའ་བ་ཞིག་གོ། འཛམ་བུའི་གླིང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱན་གཞུང་བྱེད་པ་པོ། སྨྲ་བའི་སེངྒེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ནི། རྒྱལ་རིགས་སུ་སྨྲ་བའང་ཡོད་མོད་ཀྱི་འདིར་རྒྱ་གར་བའི་གཏམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་སིངྒ་བཀྟ་ཞེས་བྱ་བ་ཀ་ཀེའི་ཡུལ་དང་ཉེ་བར་བྲམ་ཟེའི་རིགས་སུ་འཁྲུངས། ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ལེགས་པར་བྱང་ཞིང་ཉན་ཐོས་གནས་མ་བུའི་སྡེ་པའི་མཁན་པོར་གྱུར་པ་གླང་པོ་བྱིན་ནམ། ཁ་ཅིག་ཏུ་རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་། ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས་གླང་པོ་བྱིན་ལ་གདམས་ངག་ནོད་པས། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་འཚོལ་བ་བསྟན་ཏོ། །དེ་རྣམ་པར་བརྟགས་ཤིང་བཙལ་བས་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་དང་འགལ་ཏེ་ཉིན་མོ་སྐར་ཁུང་ཐམས་ཅད་བསལ། མཚན་མོ་ཕྱོགས་བཞིར་མར་མེ་བཏང་། ལུས་གཅེར་བུར་ཕྱུང་ནས་ཕྱི་ནང་ཀུན་ཏུ་ཡང་ཡང་བལྟ་བས་བྲེལ་བ་ལྟར་བྱེད་དོ། །དེ་གྲོགས་ཀྱིས་མཐོང་ནས་མཁན་པོ་ལ་བསྙད་པས་མཁན་པོས་དེའི་རྒྱུ་དྲིས་སོ། །བདག་ནི་བློ་རྟུལ་ཞིང་དམན་པས། མཁན་པོས་བསྟན་པའི་དེ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་བདག་གིས་མ་མ
Chinese
他心中忆念着《律藏》的十万颂，与他一起居住的五千比丘，即使是未受戒的轻微罪过也不容忍，如果真的发生了，也会立即改正恢复，如同过去阿罗汉们守护教法的时候一样，使被摧毁的阿格拉普里寺庙（Agra，约公元1566年成为莫卧儿帝国首都）如同珍宝般美丽。在那里，清净戒律的真谛是无限的，十二个信奉异端的人，强大的国王室利·哈沙（Śrī Harṣa），一度在巨大的火坑中扩展，他的大臣马唐伽拉贾被处决并被挖去眼睛，也因这位学者的祈愿的真谛而恢复。他成为国王的上师，虽然每天都获得大量的享用，但他仍然安住于所学的十二种功德：食物的三种，衣服的三种，住所的五种，住的方式的一种。他不超越导师所善立的规矩，因此立即毫不犹豫地扩展到伟大的善城伽拉瓦等地，他的功德难以衡量。
English
He recited the hundred thousand sections of the Vinaya Pitaka by heart. The five thousand monks who lived with him did not tolerate even the slightest unordained offense, and if it did occur, they would immediately correct and restore it, just as in the time when the former Arhats upheld the teachings. He adorned the destroyed Agra Puri monastery (Agra, became the capital of the Mughal Empire around 1566 AD) like a precious jewel. There, the truth of pure morality was immeasurable. Twelve heretics, the powerful King Śrī Harṣa, who was once expanding in a great pit of fire, and whose minister Matangagaraja was executed and had his eyes gouged out, were also restored by the truth of this scholar's prayers. Having become the king's guru, although he received a great abundance of enjoyment every day, he still abided in the twelve qualities he had learned: three of food, three of clothing, five of dwelling, and one of living. He did not go beyond the rules well established by the Teacher, and therefore immediately and without hesitation expanded to the great virtuous city of Galava and so on. His merits are difficult to measure.
Tibetan
ཐོང་སྟེ། སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱིས་བསྒྲིབས་སོ་སྙམ་ནས་བལྟ་བའོ། །ཞེས་དོན་གྱིས་མཁན་པོའི་འདོད་པ་འགོག་པའི་རིག་པ་བསྟན་པ་དེས་ཀྱང་གོ་ནས་ཁྲོས་པར་གྱུར་ཏེ། ཁོ་བོའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཟུར་ཟ་བ་ཁྱོད་དེངས་ཤིག་ ཅེས་བསྐྲོད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ཡང་བསྐྲད་དོ། །འདི་ལྟར་དམ་པ་རྣམས་ནི་བག་ཡོད་སྲུང་བ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་དུ་རིགས་པས་སུན་དབྱུང་བར་ནུས་མོད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པས་འོས་མ་ཡིན་པར་དཔྱད་དེ་ཕྱག་བཙལ་ནས་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །རེ་ཞིག་ནས་ན་ལེནྡྲར་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་གྱི་དྲུང་དུ་བྱོན་ནས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྡེ་སྣོད་རྣམ་རིག་དང་ཚད་མ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པར་གྱུར། མདོ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བློར་ཆུད། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་ཞིག་ལས་རིག་སྔགས་ནོད་དེ་བསྒྲུབས་པས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་ནས་ཆོས་གསན། ཨཽ་ཌི་བི་ཤ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་ནགས་ཚལ་དབེན་པའི་ཕྱོགས་བྷེ་ར་སི་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་བྲག་ཕུག་ཏུ་བསམ་གཏན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྟེན་ཏོ། །ལོ་འགའ་ཞིག་འདས་པ་ན། དཔལ་ན་ལེནྡྲར་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་རྟོག་གེ་ལ་བྱང་བ་དང་བཅས་པའི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྒོལ་བ་བརྫི་བར་མི་ནུས་པ་དག་ལྷགས་སོ། །དེར་ནང་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པའི་རུ་མཚོན་སྒྲེང་བར་རྔོ་མ་ཐོགས་ནས། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་སྤྱན་དྲངས། བརྒལ་བ་དང་། བརྟག་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་། སུན་འབྱིན་པའི་ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོ་བཞི་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་འདོད་པའི་གཞུང་སྙེམས་ པའི་ཅ་ཅོ་དང་བཅས་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་རིགས་པར་སྨྲ་བའི་ཡན་ལག་བདུན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྫིས། རབ་ཏུ་བརྫིས་ནས་དེ་དག་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའི་ཕག་ཏུ་ཡིབ་པར་བྱེད་པའི་གནས་ལ་སྦྱར་རོ། །དེར་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་དུ་མ་བཤད་ཅིང་ཆོས་མངོན་པ་ཡང་དར་བར་བྱས། འཁོར་བར་འཕྱན་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་མ་རིག་པས་ལྡོངས་པ་ཉིད་དྲུང་ནས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཐོར་བུ་བརྒྱ་རྩར་ལོངས་པ་ཡང་བརྩམས། ནམ་ཞིག་ན་རང་གི་བློ་གྲོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་པའི་རྟོག་གེའི་ཚུལ་ལུགས་དེ་དག་ཐོར་བུའི་ཚུལ་དུ་འཐོར་བ། ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་བྱ་བར་དགོངས། ལྷོ་ཕྱོགས་རི་བོ་འབིགས་བྱེད་དང་ཉེ་བའི་བསྟི་གནས་དེའི་བྲག
Chinese
看到后，心想是被遮蔽所遮蔽了啊。这样用道理显示了阻止堪布的意愿的理智，堪布也明白了，就生气了，说：你这个讽刺我的宗派的人，给我滚出去！ 就把不应该驱逐的地方也驱逐了。像这样，圣人们是擅长守护谨慎的，虽然当即就能用理智驳倒，但因为是堪布，所以认为不合适，就顶礼后离开了。过了一段时间，去了那烂陀，在大堪布功德光（公元664-729年）尊前，大小乘的经藏，唯识和量论都变得非常精通。背诵了五百部经。从一位获得了明咒成就者那里接受了明咒，修行后，亲见了圣者文殊，听闻了佛法。在名为邬仗那（梵文：Oḍḍiyāna）的地方，寂静的森林中，名为贝拉斯（梵文：Bherasila）的岩洞里，一心一意地修习禅定的苦行。几年过去了，在吉祥那烂陀，来了一些不能击败精通能亲见自己所希望的本尊的论辩的，外道论敌。在那里，佛教徒们举起辩论的旗帜没有效果，于是迎请了法称论师。辩论、考察、论证和破斥的四大河流激荡起来，外道们带着自以为是的喧嚣的理论，被法称论师的精通理智的七支论式彻底击败。彻底击败后，把他们安置在为了躲藏在佛教宗派的背后而设置的地方。在那里，为僧众宣讲了许多经典，也弘扬了俱舍论。为了生起能从根本上拔除流转轮回的主要原因——愚昧的对治法，辨别智慧，还撰写了一百多部零散的量论著作。什么时候，他想把用自己非凡智慧的铁钩引导的那些论辩方式，那些零散地散落的，变成一个完整的体系，著成一部《量评释论》。在南方靠近毗补罗山（梵文：Vipula）的住所的岩石...
English
Having seen, he thought, 'It is obscured by obscuration!' Thus, by showing the intelligence that prevents the abbot's intention, the abbot understood and became angry, saying, 'You, who satirize my tenets, get out!' He expelled even the place that should not be expelled. Like this, the holy ones are skilled in guarding mindfulness, and although they could refute with reason immediately, they considered it inappropriate because he was the abbot, so they prostrated and left. After some time, he went to Nālandā, to the presence of the great abbot Dignāga, and became very proficient in the scriptures of the Great and Small Vehicles, Consciousness-only, and Pramāṇa. He memorized about five hundred sutras. He received the vidyā-mantra from someone who had attained the siddhi of mantra, and having practiced it, he directly saw the noble Mañjuśrī and listened to the Dharma. In the secluded forest of the land called Oḍḍiyāna, in the cave called Bherasila, he single-mindedly practiced the asceticism of meditation. After a few years had passed, in glorious Nālandā, some non-Buddhist opponents who were skilled in logic and able to directly see the deity they desired arrived, unable to defeat [the Buddhists]. There, the Buddhists were unable to raise the banner of debate, so they invited Master Dharmakīrti. The four great rivers of debate, examination, proof, and refutation raged, and the non-Buddhists, with their arrogant clamor of doctrines, were thoroughly defeated by Dharmakīrti's seven-membered reasoning. Having thoroughly defeated them, he placed them in a position to hide behind the Buddhist tenets. There, he explained many sutras to the Sangha and also promoted the Abhidharma. In order to generate the wisdom of discernment, which is the antidote to uprooting the main cause of wandering in samsara—ignorance—he also composed more than a hundred scattered treatises on valid cognition. At some point, he considered compiling those modes of reasoning, drawn by the unique hook of his own intelligence, those scattered fragments, into a complete body, a treatise called the *Compendium on Valid Cognition*. On a rock in the southern retreat near Mount Vipula...