Tibetan
འགྱུར་ལས་རང་རྒྱུད་པའི་ལྟ་བ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མ་ཡིན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་དགག་བྱ་ཁེགས་པའི་སྐབས་ཀྱང་མེད་ལ། འོན་ཏེ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཟེར་བའི་ས་བོན་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཧཱ་ཤང་དང་མཐུན་ནོ་སྙམ་ན་ནི། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱིས་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཅེས་པ་ལྟ་བུས་མཚོན་ཏེ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཀའ་ལུང་མང་པོ་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ལུང་མང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཅི་སྟེ་བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་གཉིས་ཀ་དགག་བྱར་བྱེད་པ་ཞིག་ཏུ་ཁྱེད་ཅག་གིས་མཐོང་ཕྱོགས་སུ་སྣང་ན་ནི། ཡེ་རྫོགས་པས་དེ་གཉིས་ཀ་སྤང་བསྒྱུར་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་ཟང་ཐལ་དུ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཁོ་ན་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྒོམ་གྱི་གནས་ལུགས་མི་རྟོགས་པར་འདོད་ཅིང་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀྱང་ཐབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་ལྟ་བའི་ངོ་ནས་དབྱེ་རུ་མེད་ཅེས་ཟེར་བ་ནི། སྔགས་ཀྱི་སྦས་དོན་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཁྱད་པར་བ་རྣམས་སུ་ལྟ་བའི་གནད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་མེད་པར་ བཏང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཅི་སྟེ་ཐ་སྙད་ལ་མ་བརྟེན་པར་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་མི་རྟོག་པར་འདོད་དབུ་མའི་རྩོད་བཟློག་གི་སྐབས་སུ་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་འབྱེད་ཅིང་འཇལ་བ་ལ་དགོངས་ཀྱི། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་དབང་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་ཡོད་པས་དེ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ན་ནི། རྫོགས་རིམ་ཟབ་མོ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ནས་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་རྣམས་དགག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གལ་ཏེ་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པར་འདོད་ན་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རྣམས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་ཐ་སྙད་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་ཇི་བཞིན་པར་རྟོགས་པར་འདོད་ན་ཕྱི་རོལ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཀྱང་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྟོགས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཅི་སྟེ་བློས་བསྒྲུབས་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ནས་ལྟ་བ་མཐོ་དམའི་ས་མཚམས་བཟུང་དུ་ཡོད་ན་ནི། རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་གྱི་གོལ་ས་མ་སྤངས་ཤིང་ཡང་དག་གི་ལམ་རྣལ་མ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཁ་འགྱངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པས། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཐུན་མོང་ཐེག་པའི་སྐབས་ནས་ཀྱང་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དོན་དུ་ནི་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་མྱོང་བས་རྟག་པའི་མཐའ་
Chinese
因为认为自续派的见解并非十分清净，所以也没有遮破所破的场合。然而如果认为仅仅依靠所谓的“不作意”的种子就与和尚宗相符的话，那么就像圣救度母赞中说的那样：“言思表达皆无有，般若波罗蜜多母。”以此为例，许多论释和教言中都有如此宣说的许多教证。如果你们认为善分别和恶分别都是所要遮破的对象，那么圆满次第本来就不对这两者进行任何抛弃或转变，而是直接将其作为道用。并且，如果认为不依靠各自的智慧就无法证悟修行的境界，并且说显宗和密宗除了方便的差别外，从见解的本体上来说没有区别，那么这就是将密宗甚深究竟的特殊意义中所有关于见解的不共要点都视为没有意义而抛弃。如果认为不依靠名言就无法证悟胜义谛的实相，那么在中观的论辩中如此宣说，是指以二谛来区分和衡量。要知道金刚乘中有从灌顶产生的刹那智慧，因此不依赖于名言。如果这样认为，那么就会否定续部中所说的许多甚深圆满次第不是思辨的对境。如果认为以分别念考察的理智是敌对的，那么就会导致儿童各自的智慧所无法涵盖的事物都不存在。如果认为仅仅依靠名言就能如实地证悟意义，那么就会导致外道凭借他们的名言也能证悟内道的宗义，这太过分了。如果认为最重要的是以理智证成的空性，并且能够划定见解高低的界限，那么这就是没有舍弃执着自宗为最殊胜的过失，并且与真正的正道相距甚远。这是为什么呢？因为一切法都是遍计所执，因此自己的自相没有成立。所以说“无自性”即使在共同乘中也必须承认，作为理由的意义来说，从来没有任何东西存在，因此落入常边。
English
Because it is held that the view of the Svatantrika school is not entirely pure, there is no occasion to refute the refutable. However, if it is thought that merely relying on the seed of so-called 'non-mentation' is in accordance with the Heshang sect, then, as it is said in the Praise to Tara: 'Beyond speech, thought, and expression, Prajnaparamita.' This is exemplified by many commentaries and teachings that have many scriptural proofs that say so. If you think that both good and bad discriminations are objects to be refuted, then Dzogchen originally does not abandon or transform either of these two, but directly takes them as the path. Furthermore, if it is thought that the state of meditation cannot be realized without relying solely on individual wisdom, and it is said that Sutra and Tantra have no distinction in terms of the essence of view, except for the difference in means, then this is to discard all the uncommon key points of view in the profound and ultimate special meaning of Tantra as meaningless. If it is thought that the ultimate reality cannot be realized without relying on terminology, then what is said in the context of Madhyamaka's refutation is intended to distinguish and measure with the two truths. It should be known that Vajrayana has instantaneous wisdom arising from empowerment, so it does not depend on terminology. If this is the case, then it will negate many of the profound completion stages that are said in the Tantras to be beyond the scope of speculation. If it is thought that the intellect examined by conceptualization is an opponent, then it will lead to the non-existence of things that cannot be covered by the wisdom of individual children. If it is thought that meaning can be realized as it is merely by relying on terminology, then it would be too extreme to lead to the realization of Buddhist tenets by the terminology of outsiders. If it is thought that emptiness established by reason is the most important and that the boundaries of high and low views can be drawn, then this is not abandoning the fault of clinging to one's own view as the most superior, and is very far from the true path. Why is that? Because all phenomena are completely imputed, so their own characteristics are not established. Therefore, saying 'no self-nature' must be admitted even in the common vehicle, and as a reason, nothing has ever existed, thus falling into the extreme of permanence.
Tibetan
དང་བྲལ་ཞིང༌། རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་ནི་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་མེད་མ་མྱོང་བས་ཆད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བས། དེ་ལྟར་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་རིག་པ་གཅིག་པུའི་ སྟེང་དུ་དུས་གཅིག་ལ་ཆོད་ནས་རྡོ་རུས་སིང་སྟེ་ཐུག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་རྣལ་མ་ཡིན་པར་ཁོ་བོ་ཅག་འདོད་པའི་ཕྱིར་བསམ་འདིའི་སྐོར་རྒྱས་པར་སྣང་ཉམས་སོ་སོའི་འཆར་ཚུལ་ལྟོ་སྦྱར་བའི་ཉམས་བཤད། རིག་བསྒོམ་སྟོབས་ཀྱི་རྩལ་ལས་བྱུང་བའི་ཉམས་མྱོང་གནད་ཀྱི་མན་ངག་དང་འགལ་སྤོང་སོགས་ཁོ་བོའི་མགུར་འབུམ་ཡེ་ཤེས་མེ་ལོང་དང༌། མན་ངག་གི་དྲིས་ལན་དུ་བརྗོད་པའི་ཡིག་ཆུང་རྣམས་སུའང་གསལ་བར་བྲིས་ཡོད་དེ་བགྱི་བ་དོན་ལྡན་ཡིན་ནོ། །ངོ་དང་བྲལ་བར་འཇོག་སྟེ། འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་བ་རྣམས་དང་གྲུབ་ཆེན་ས་ར་ཧའི་རྗེས་འབྲངས་རྣམས་ཀྱང་འདི་བཞེད་དེ་དབུ་མ་ལས། ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའང་མིན། །གཉིས་ཀྱང་མ་ཡིན་གཉིས་མེད་མིན། །མཐའ་བཞི་དག་དང་བྲལ་བ་ལ། །དབུ་མ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བརྗོད། །ཅེས་ཁ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ལགས་པར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མུ་བཞི་དང་བྲལ་བས་ཡུམ་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་བྲལ་བའི་མཉམ་གཞག །ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དྲི་མས་མ་གོས་པའི་རྗེས་ཐོབ་གསལ་བར་བསྟན་ཀྱང་རྟོག་གེའི་རིག་པས་འདོད་པའི་ལྟ་བ་ཙམ་ལས། ཚུལ་ཇི་བཞིན་པས་དཔོགས་པས་ལམ་རྣལ་མ་ལ་སྐུར་ བ་འདེབས་པ་སྙིང་རྗེ་བའོ། །བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་འགྲོ་བ་རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་དཔྱད་པར་བྱ་ལ་དེ་སྐད་དུ། དོ་ཧ་མཛོད་ལས། འདི་ལྟར་དུས་གསུམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །ཡིད་ལ་བྱར་མེད་མཐའ་བྲལ་གཉུག་མའི་ངང༌། །དེ་ཉིད་སྐྱོང་ལ་སྒོམ་ཞེས་ཐ་སྙད་བཏགས། །ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མགོན་པོ་ཀླུས་ཀྱང༌། བློ་ཆུང་གང་དག་དངོས་རྣམས་ལ། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་ཉིད་དུ། །ལྟ་བ་དེས་ནི་བལྟ་བྱ་ལ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞི་མི་མཐོང༌། ཞེས་པའང་སྔ་མ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་གོ །ཏིལླི་པས། མི་མནོ་མི་བསམ་མི་དཔྱད་ཅིང༌། །མི་བསྒོམ་མི་སེམས་རང་བབ་གཞག །ཅེས་དང༌། ནཱ་རོ་པས། གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱ་བར། །ལམ་ཁར་བོར་བའི་རོ་བཞིན་དུ། །ལུས་ཀྱི་བདག་འཛིན་བོར་བྱས་ལ། །འཛིན་མེད་ནམ་མཁའི་ངང་ལ་གཞག །ཅེས་དང༌། ས་སྐྱ་པ་ཆེན་པོས། ཡོད་པར་འཛིན་ལ་ཐར་པ་མེད། །མེད་པར་འཛིན་ལ་མཐོ་རིས་མེད། །གཉིས་ཀར་འཛིན་པ་མི་རིགས་ཀྱི། །གཉིས་མེད་གང་ལ་གང་དགར་ཞོག །ཅེས་དང༌། རྗེ་བཙུན་མི
Chinese
远离，自性光明是原始以来自然成就的，因为从未存在过，所以远离断灭的边。 像这样，将有无的执着，在唯一的觉性上，于同一时刻断除，如石骨相击般相遇，这就是我们所认为的真正的佛陀的意旨。因此，关于此思考的详细内容，以及各种显现和体验的结合的体验解释，以及从觉性禅修力量中产生的体验的关键口诀，以及矛盾和扬弃等，都在我的《歌集百千智慧之镜》和作为口诀问答所说的文集中清楚地写明，这样做是有意义的。安住于远离对境，如同印度圣地的伟大车乘论师们和成就者萨ra哈的追随者们也这样认为，《中观论》中说：“非有亦非无，亦非二者亦非非二者，于离四边者，是名曰中观。”这并非只是口头上说非有非无，而是因为心的自性远离有无四边，因此在《般若经》中说空性是无形的等等。虽然清楚地显示了远离五蕴的等持，以及未被八识的垢染所染污的后得，但仅仅是根据思辨理智所希望的观点，以不如实的方式推测，从而诽谤真正的道路，这是可悲的。应该在远离思虑言说的众生相续中进行观察，如《多哈藏》中所说：“如此三时一切相，心中无作离边际，本然状态中，守护彼者名禅修。”同样，圣者龙树也说：“凡愚于诸法，观有及观无，彼以如是见，不见寂灭事。”这也是与前者相同的意旨。底里巴说：“不思不念不观察，不修不虑任其自然。”那若巴说：“任何也不用心想，如路边弃尸般，舍弃身体的执着，安住于无执的虚空之中。”萨迦班智达说：“执着于有则无解脱，执着于无则无善趣，执着于二者不合理，于无二随意安住。”米
English
Being free from, the naturally luminous light is spontaneously accomplished from the beginning, and because it has never existed, it is free from the extreme of cessation. Thus, severing the attachments of existence and non-existence on the sole awareness, meeting like the striking of stone and bone, is what we consider to be the true intention of the Buddha. Therefore, regarding this contemplation in detail, the experiential explanations of combining various appearances and experiences, and the key instructions of experiences arising from the power of awareness meditation, and contradictions and refutations, etc., are also clearly written in my "Collection of Songs, Hundred Thousand Wisdom Mirrors" and in the texts spoken as answers to oral instructions, and doing so is meaningful. To abide in being free from objects, just as the great chariot masters of India and the followers of the great Siddha Saraha also hold this view, as it says in the Madhyamaka: "It is not existent, nor is it non-existent, nor is it both, nor is it neither. That which is free from the four extremes is called Madhyamaka." This is not merely verbally saying it is not existent or non-existent, but because the nature of mind is free from the four extremes of existence and non-existence, therefore in the Prajnaparamita it says that emptiness is formless, etc. Although it clearly shows the samadhi that is free from the five aggregates, and the subsequent attainment that is not defiled by the impurities of the eight consciousnesses, it is only a view desired by speculative intellect, and it is pitiful to slander the true path by speculating in an unreal way. One should examine it in the continuum of beings who are free from thought and expression, as it says in the Doha Treasury: "Thus, in all aspects of the three times, without mental fabrication, free from extremes, in the natural state, guarding that is called meditation." Similarly, Lord Nagarjuna also said: "Those of small intellect who view phenomena as existent or non-existent, with such a view, do not see the peace that is near." This is also the same intention as the former. Tilopa said: "Do not think, do not contemplate, do not examine, do not meditate, do not consider, leave it in its natural state." Naropa said: "Without doing anything in the mind, like a corpse abandoned on the road, abandon the clinging to the body, and abide in the unobstructed space." Sakya Pandita said: "Clinging to existence has no liberation, clinging to non-existence has no higher realms, clinging to both is unreasonable, abide as you please in non-duality." Mi