Tibetan
་ དེས་ཁས་ཆོག་ན་སྒོམ་ལ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་ཕལ་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་འདྲ་གསུངས་པ། ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། སེམས་འབྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་འགག་མེད་པྲ་གོ་མྱོང་གིས་ངོ་འཕྲོད་པ་དག་དང་། ཕལ་པ་སེམས་དངོས་ཅན་དང་དངོས་མེད་གང་དུ་ཡང་ཧ་མ་གོ་བའི་ལུང་མ་བསྟན་གཉིས་མི་མཚུངས་ཏེ། ཕལ་པ་རྣམས་ནི་བྱ་བ་ངན་ཞེན་དེ་ཉིད་ལས་གཡོས་ཏེ་ད་དུང་ཡང་འཁྲུལ་ཉིང་འཁྲུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཡེངས་པའི་ཐ་སྙད་བརྗོད་ཀྱང་ཁོང་གིས་མ་ཡེངས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འདོད་པ་དེ་ག་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་གཞན་དབང་འབའ་ཞིག་ལ་སྤྱོད་པས་ཆོས་ཉིད་དང་རྫས་འགལ་བ་ཡིན། སེམས་ངོ་མཐོང་བ་དེས་ནི་རིག་པ་དངས་གསལ་རེ་ཞིག་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་ཡེངས་ཀྱང་། དྲན་པས་ཟིན་པ་ཙམ་ནས་སེམས་གསལ་སྟོང་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཞིག་དང་། ཡང་གཟུང་དྲན་ལ་ཧ་ཅང་དེ་གནས་པ་ཞིག་དང་། ཡང་སྒོ་ལྔའི་གདངས་མ་འགགས་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་འཆད་ཚུལ་གསུམ་ཡོངས་པའི་དང་དུ་དྲན་པ་བརྟེན་ན། དེ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་སྐྱེ་བའི་རྟེན་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་དེང་སང་སྒོམ་ཉམས་ཡོད་ པར་རློམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་དང་དབང་ཤེས་འབྲེལ་བས་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་སླར་ལོག་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ཏེ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་དམ་པའི་ལེའུ་ལས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་རབ་བརྟན་ལ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་བྱེད་ན། །བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ནི་སྲིད་རྩེའི་སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཙམ་ལས་དོན་རབ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྨུགས་པའམ་བྱིངས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྲོ། དེ་ལ་རིག་པའི་དངས་ཆའམ་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་ན་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཐབས་སུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད་དགོས་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ནས་ཀྱང་། སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་རྣམས་ནན་ཏན་དུ་གསུངས་ལ་ཡིན། དྲི་བ་གསུམ་པའི་དོན། རེས་ཡེངས་པ་ཚོར་ཙམ་དེ་ཁ་ལ་རང་ཆས་ཡོང་བ་ནི་སྐྱོང་ཚུལ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཡང་། སླར་དེ་ལ་ཡང་བསྐྱར་ཚོར་མཁན་ལ་བརྟག་དགོས་པ་ནི་རྟོག་གེའི་དཔྱད་ སྒོམ་གྱིས་དྲན་རྒྱུན་རང་བས་ལ་བློ་བཟོའི་གནོད་པ་བསྐྱལ་བ་ཡིན་པས་མ་རུང་སྟེ། དམ་པས་སེམས་
Chinese
如果这样认为，（上师）说，那么就和不趋向于修行的凡夫俗子没有什么差别了。差别非常大，因为依靠三界轮回产生，通过无生灭的般若体验而认识自心的人，和对于心是物质还是非物质都一无所知的未被授记的凡夫俗子，二者是不一样的。因为凡夫俗子们从恶行本身中解脱出来，还沉迷于将错谬视为错谬，即使口头上说没有散乱，他们也认为那只是八识的异熟果，这与法性相违背。而认识心性的人，即使清明的觉性暂时散乱于六根的对境，但只要忆念一起，心就安住在光明空性之中；或者非常专注于所缘的忆念；或者五根的显现没有停止，但意识却什么也不分别，如果能完全依靠这三种方式忆念，那么这三种方式也能成为产生孩童嬉戏三摩地的基础。现在所有自认为有修行体验的人，虽然能将忆念认知为法性，但由于根和识的联系，只是在享用五根的对境后又返回到意识的清明不分别的状态而已。《三摩地品》中说：“三摩地即使非常稳固，如果对其产生执着，就被称为孩童嬉戏者，不会改变涅槃的本性。”因此，这仅仅是获得有顶天等持的因，而不是产生殊胜义利的禅定的因。如果昏沉或掉举，就会变成阿赖耶识的无记状态。如果在那时生起觉性的光明或胜观，就能见到各自自证的智慧，即不分别的法性，因此必须努力积聚资粮，所以大圆满的续部中也强调要认真修持前行法。第三个问题的意思：偶尔觉察到散乱，这自然而然地发生，说明修行方法没有错，但如果再次观察觉察者，那就是用分别念的观察 修来扰乱忆念的自性，这是不好的。圣者们的心
English
If one agrees with that, it is said that there would be no difference between ordinary people who do not turn towards meditation. The difference is very great, because those who rely on the three realms of existence to arise, and who recognize their own minds through the experience of unborn and unceasing prajna, are different from ordinary people who do not understand whether the mind is material or non-material, and who are not predicted. Because ordinary people are freed from the very act of evil, and are still indulging in the illusion of mistaking error for error, even if they verbally say that they are not distracted, they think that it is only the other-dependence of the eight consciousnesses, which contradicts the Dharma. Those who recognize the nature of mind, even if the clear awareness is temporarily distracted by the objects of the six senses, as soon as they remember, the mind abides in the clear emptiness; or they are very focused on the recollection of the object; or the appearance of the five senses does not cease, but the consciousness does not discriminate anything. If one relies on these three ways of remembering completely, then these three ways can also become the basis for generating the samadhi of childish play. Nowadays, all those who claim to have meditative experience, although they can recognize mindfulness as the nature of reality, due to the connection between the senses and consciousness, they only return to the clear and non-discriminating state of consciousness after enjoying the objects of the five senses. The chapter on Samadhi says: "Even if Samadhi is very stable, if one clings to it, it is called a child's play, and it will not change the nature of Nirvana." Therefore, this is only the cause of obtaining the samadhi of the highest heaven, and not the cause of generating the meditation of excellent benefit. If there is dullness or agitation, it will become the non-remembering state of the alaya consciousness. If the light of awareness or vipassana arises at that time, one can see the wisdom of self-awareness, that is, the non-discriminating nature of reality, so one must strive to accumulate merit, so the tantras of Dzogchen also emphasize the need to practice the preliminary practices diligently. The meaning of the third question: Occasionally noticing distraction, which happens naturally, indicates that the method of practice is not wrong, but if one observes the observer again, that is using the observation of conceptual thought to disturb the self-nature of mindfulness, which is not good. The minds of the holy ones
Tibetan
མ་བཅོས་པར་ཅོག་གེ་ཞོག །བཅོས་ན་རྟ་བབས་ནས་བོང་བུ་ལ་ཞོན་པ་ཡིན་གསུངས་པ་སོགས་གྲུབ་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་འདི་ལ་མཐུན་ནོ། །ལ་ལའི་ལུགས་ལ་འདི་ལ་ཆེ་ཐང་དུ་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཉེར་བ་ལྡོགས་ལ་ནན་གྱིས་འཇུག་པ་ཙམ་ཞིག་གོ་།དྲི་བ་བཞི་པའི་དོན་རྗེས་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱལ་ཕྱལ་དུ་སོང་བ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་འདིར་འདུག་སྙམ་པ་ནི་གོ་མྱོང་གི་སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཡང་མི་འདུག་སྙམ་པ་དེ་ནི་སྟོང་འཛིན་དང་། །ངེས་ཤེས་རྙེད་པ་དེ་ནི་རྟག་འཛིན་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤང་དཀའ་བ་ཡིན་ན། །ཉོན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང་གང་དག་ང་ཉིད་དགྲ་བཅོམ་པའོ་སྙམ་ན་ངེས་དགྲ་བཅོམ་པ་མ་ཐོབ་པར་གསུངས་པས་མཚོན་ནས། རང་བབས་ཀྱི་ཡེ་སྒོམ་ལ་ཡང་སྒོམ་གིས་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་རྒྱུན་ལ་ཡེངས་སུ་མེད་ཅིང་སྒོམ་རྒྱུའང་འདི་ཞེས་དམིགས་ལ་གཏད་མེད་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡིན་པས་དེ་གའི་རྒྱུན་བསྐྱོང་ངོ། །ཡང་མ་ཡེངས་པའི་དུས་ན་དྲན་རྒྱུན་རྣམས་གསལ་ཆའི་གདངས་མ་ནུབ་པ་དང་། ཡེངས་ན་ཚོར་ ཙམ་ནས་ཡེངས་མཁན་སྟོར་བ་དེ་ནི་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའི་མགོ་རྩོམ་པ་ཡིན་པས་དེ་གའི་རྒྱུན་ལ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་བརྩོན་པའི་ངང་མདངས་བསྐྱངས་ན་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བས་མཉམ་རྗེས་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་ཤར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིན་མིན་གྱི་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་དུས་སོང་སྟེ་དབུ་མ་ཆེན་པོའམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱེར་སོ་ཐ་དད་པ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འབྱུང་སྟེ། ཡུམ་ལས། རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དྲི་བ་ལྔ་པའི་དོན། མཉམ་གཞག་གི་སྟེང་དུ་དྲན་པ་མི་འཇོག་པའི་དོན་ནི། སྒོམ་པ་ཡིད་ལ་བྱར་མ་མྱོང་བའི་ཀློག་པ་བ་དང་། གླེན་པ་སྒོམ་པའི་སྤོང་བ་བ་མང་པོས་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་དུ་གོ་བས་བསྒྲུབས་པའི་དེ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ཏིང་བྱས། དེའི་རྒྱུན་དྲན་པས་བསྐྱངས་པས་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་སུ་སོང་སྟེ་ཕྱུགས་དང་སྐྱོང་བྱེད་དམ། ལྷས་བྱིན་རེ་ལྡེ་ལ་འདུག་པའི་དཔེས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་བཤད་པའི་དོན་དང་ཉེ་བར་སོང་བས། མདོར་ན་བསྐྱང་བྱ་སྐྱོང་བྱེད་དང་། དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད་དང་། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཡོད་པ་དེ་སྲིང་དུ་བློའི་འཛིན་སྟངས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཚུལ
Chinese
不要人为地修饰，保持原样。如果修饰，就像从骑马变成骑驴一样，诸如此类，大成就者们的观点与此相符。有些人认为这很重要，那只是对初禅的逼近进行强制性的逆转而已。第四个问题的意思是，在没有任何后续的情况下变得空洞无物，如果认为生起了定解，认为这就是原始清净（ཀ་དག་，kadag）的观点，那就是巨大的闻思障碍。如果认为什么都没有，那就是空执；如果获得了定解，那就是难以断除的常执的知障。从小乘的律藏中也可以看出，如果有人认为“我已经是阿罗汉了”，那一定是没有获得阿罗汉的，以此为例，对于自发的原始禅修，不要用人为的禅修来修饰，在持续不断的相续中不要散乱，也不要执着于“这就是禅修”的目标，这就是法性的忆念，因此要守护那个相续。还有，在不散乱的时候，忆念的相续不会失去清晰的光彩；如果散乱了，从感觉 开始就失去散乱者，这就是忆念显现为智慧的开端，因此要在那样的相续中，以自性任运的方式保持精进的状态，这样散乱的境地就会变成法性，所有的入定和出定都会显现为禅修，所有的怀疑和是非的束缚都会在当下自然解脱，这样，大中观或者大手印或者大圆满的不同行持，就会融入到法性一味的虚空瑜伽中，就像《般若经》中所说的那样：“善现，般若波罗蜜多因为没有忆念和不作意，所以就像虚空一样。”第五个问题的意思是，在入定的时候不放置忆念的意义是，很多没有经历过禅修的读书人和愚笨的修行人，认为存在与不存在的边都不执着，并以此来修饰入定，用忆念来守护那个相续，这样修行就变成了两部分，就像畜生和饲养者，或者像天授坐在芦苇上一样，接近于解释坏聚见的意思。总之，有被守护者和守护者，有被忆念者和忆念者， 有被禅修者和禅修者，这就是停留在概念上的思维方式，不会超越分别念的见修行。
English
Do not artificially embellish, keep it as it is. If you embellish, it's like going from riding a horse to riding a donkey, and the views of great accomplished ones are in accordance with this. Some people think this is important, but it's just a forced reversal of approaching the first dhyana. The meaning of the fourth question is that if you develop certainty after going blank without any follow-up, thinking that this is the view of original purity (ཀ་དག་, kadag), then that is a great obstacle of hearing and thinking. If you think there is nothing, that is the grasping of emptiness; if you gain certainty, that is the difficult-to-abandon cognitive obscuration of grasping at permanence. It can also be seen from the Vinaya Pitaka of the Hearers that if someone thinks, "I am already an Arhat," then they have certainly not attained Arhatship. As an example, for spontaneous primordial meditation, do not embellish it with artificial meditation, do not be distracted in the continuous stream, and do not cling to the goal of "this is meditation." This is the mindfulness of dharmata, so protect that stream. Also, when not distracted, the stream of mindfulness does not lose its clear radiance; if distracted, from the feeling On the other hand, losing the distracted one is the beginning of the appearance of memory as wisdom, so in that stream, maintain the state of diligence with spontaneous perfection, so that the distracted realm becomes dharmata, and all samadhi and post-samadhi appear as meditation, and all doubts and bonds of right and wrong are naturally liberated in the moment, so that the different conducts of the Great Madhyamaka or the Great Seal or the Great Perfection merge into the yoga of space in the same taste of dharmata, just as it is said in the Prajnaparamita Sutra: "Subhuti, the Perfection of Wisdom is like space because it has no memory and no mental activity." The meaning of the fifth question is that the meaning of not placing mindfulness on top of samadhi is that many readers who have not experienced meditation and foolish practitioners think that neither existence nor non-existence is clung to, and use this to embellish samadhi, and use mindfulness to protect that stream, so that practice becomes two parts, like livestock and herders, or like Devadatta sitting on a reed, close to the meaning of explaining the view of the collection of destructibles. In short, there is a protector and a protector, there is a rememberer and a rememberer, There is a meditator and a meditator, which is a way of thinking that stays on the conceptual level and does not go beyond the view and meditation of discrimination.