Tibetan
་ པའི་དོན་དང་འགལ་ཏ་རེ། །ཅི་ཕྱིར་གཟུང་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ། །འཛིན་པས་འཆིང་བ་ཤིན་ཏུ་གོལ། །ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་གླང་པོ་བཞིན། །ཡེ་ཤེས་ཆོམས་པོར་འདི་ཉིད་ཆེ། །དཔེར་ན་ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་རུ། །བྱ་མཁན་ཤིང་ལ་རྩེ་བ་དེའི། །ཡུལ་ལ་དམིགས་པའི་རྟེན་བྱས་ན། །རྩལ་གྱི་ངོ་བོ་བསླུ་བའི་ཚུལ། །ལག་པ་ལྷུང་བའི་འཆར་དར་བཞིན། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས། །རང་ངོའི་དྲན་པ་ཉམས་བྱེད་ཅིང་། །ཡུལ་ཐོག་ཤོར་འབྱམས་མཐུ་བརྟས་པས། །འཁོར་བའི་ས་བོན་རྒྱུན་ཆགས་ལ། །ཀུན་བརྟགས་གདོན་ཆེན་ལྡང་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཤར་སར་མི་བལྟས་ལ། །ཤར་མཁན་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་གྱི། །རིག་པ་རང་སངས་རྗེན་པའི་ངང་། །ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་རྣམ་དག་པས། །སྣང་བ་ཡེ་ནས་བོད་མ་མྱོང་། །འདི་ལ་ཉམས་རྗེས་དབྱེར་མེད་ཟེར། །ཞེས་མཁྱེན་རབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལྕགས་ཟམ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མཆོག་དམ་པའི་མཆིད་ལན་དུ་རིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འཛིན་པ་ཀློང་ཆེན་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གཡོར་པོ་ཆེའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བྲིས་ནས་ཕུལ་བ་ལགས། དྲན་པ་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ནི། །བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཀྱང་ཡིན། །རིག་པ་དྲི་མེད་འོད་ ཟེར་ལ། །འདུ་འབྲལ་མེད་པར་ཕྱག་བགྱིའོ། །ལར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྐད་མང་པོས་གྲུབ་པའི་མཐར་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་འདིར་ཁོ་བོའི་བླ་མ་པདྨ་ལེགས་གྲོལ་གྱི་བཞེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་རྫོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྙེན་བསྐུལ་ཞུ་བ་ལ། མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་མདུང་ཚུགས་ཀྱིས་བསྐྱང་བ་ནི་རེ་ཞིག་སེམས་མི་ཡེངས་པའི་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་བྱ་བ་ཡིན། འདི་ལ་གཏད་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་མཚན་ཉིད་པ་མི་གནས་ལགས། འོན་ཀྱང་དྲན་རིག་འདི་ཐ་མ་ལུང་མ་བསྟན་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་བརྗེད་འབྱམས་རྨོངས་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་སྒོམ་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་འདི་མ་བརྗེད་མ་ཡེངས་པ་འདུག་གམ་མི་འདུག་གཉིད་དུ་སོང་ནས་རང་དབང་མི་འདུ་བའི་སྐབས་མ་ཏོགས། གཞན་ཇ་ཧུབ་སྔོན་མ་དང་ཕྱི་མའི་སྲུབས་ལའང་བརྟག་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བརྟག་པའི་དྲན་པ་དེ་སླེབ་ཕྱིན་ཆད་དྲན་ཐོག་ཏུ་རང་སར་ཅོག་གེ་འཇོག་པ་ལས་ལྷག་པའི་སེམས་ལ་སེམས་ཀྱི་ས་བལྟ་ཞིང་གཅུར་བ་དང་བརྟག་དཔྱོད་མང་པོ་བྱ་བ་ནི་ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་ པ་ཁ་ཅིག་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་སྲིད་དོ། །སྤོང་བ་བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ནི་འཆིང་བའི་ཐག་པ་རང་དུ་འདུག་ལགས།
Chinese
与意义相悖啊。为何于所取之境众多，以能取束缚则大错特错。如铁钩与大象，此乃智慧之大盗。譬如路之十字路口，鸟匠于树上嬉戏者，若以境为所缘之依，则伎俩之自性欺骗之状，如手落之彩绸。俱生之无明，令自性之忆念衰退，于境上迷失放逸，威力增长，轮回之种子恒常，俱生之大魔生起。是故不观照显现之处，显现者无基无根，觉性自解脱赤裸之状态，对境之执着完全清净，显现本来自未束缚。此谓修与证无别。如是，智慧之自在者铁桥化身之圣者之答复中，觉性自性之执持，龙钦虚空瑜伽者于尧波切之城市书写而献上。忆念龙钦饶绛者，乃诸善逝之意，觉性无垢光芒，无离无合而敬礼。总而言之，诸佛之意不分别，善逝藏等众多法之术语所成立之究竟，所有之自性，于道之阶段，在此我之喇嘛贝玛列哲之观点，一切法于忆念六种圆满之门而作祈请时，等持之自性，以知识如标枪般守护，暂时是心不散乱之对治，乃作意之忆念之作用。此无有无作意之忆念之体性。然此忆念乃庸俗未授记世间之忘、散、痴三者之对治，故修持之猛利欲乐此不忘不散乱而住否，入睡而无自主之时除外，其他茶饮前一口与后一口之间隙亦须观察。如是观察之忆念彼至后，于忆念之上自然安住，除此之外，以心观心之地，揉捏，以及作诸多观察，或许是某些闻思者之宗见吧。舍弃禅定者们，乃束缚之绳索自身。
English
It contradicts the meaning. Why are there so many objects to be grasped? To be bound by the grasper is a great mistake. Like a hook and an elephant, this is a great thief of wisdom. For example, at a crossroads, a bird-maker playing on a tree, if one relies on the object as a support, then the nature of the skill deceives. Like a falling banner, co-emergent ignorance diminishes the memory of one's own nature, and by losing and scattering on the object, power increases, the seed of samsara is constant, and the great demon of conceptualization arises. Therefore, do not look at the place of appearance, but the appearance is without basis or root. In the state of naked awareness of self-liberation, attachment to objects is completely pure, and appearance has never been bound from the beginning. This is called inseparable practice and realization. Thus, in the reply of the omniscient master, the incarnation of the Iron Bridge, the yogi of Longchen Nyamkhai, holding awareness as its own nature, wrote and offered it in the city of Yorpoche. Memory, Longchen Rabjam, is also the mind of all Sugatas. Awareness, immaculate light, I prostrate without separation or union. In general, the minds of all Buddhas are non-conceptual, and the essence of the Sugatas, etc., is established by many Dharma terms. The nature of all of them, at this stage of the path, according to the view of my lama Pema Lekdrol, when requesting supplication through the door of the six perfections of all dharmas in memory, the nature of Samadhi, guarded by knowledge like a spear, is temporarily an antidote to the mind not being distracted, which is the action of the memory of intention. There is no characteristic of memory without intention here. However, this memory is an antidote to the three mundane states of forgetting, scattering, and delusion, which are not predicted, so whether this strong desire for meditation is not forgotten or scattered, except for when falling asleep and not being autonomous. Otherwise, one must also examine the gap between the first and last sips of tea. After that memory of examination arrives, it naturally abides in its own place on the memory, and in addition to that, looking at the ground of the mind with the mind, kneading it, and doing many examinations, may be the established view of some who study and contemplate. Those who abandon meditation are themselves the rope of bondage.
Tibetan
འོ་ན་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་ལམ་སྙམ་ན། སེམས་ཅན་ཕལ་པས་ཆོས་ཉིད་རང་ལ་གནས་ཀྱང་དེའི་བཞུགས་ཚུལ་མི་ཤེས་པར་འཁོར་བ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན། སྒོམ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡོད་མེད་མུ་བཞི་དང་བྲལ་བར་མཚན་ལྡན་གྱི་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པའི་ཡེ་བཞག་རང་བབས་ཀྱི་གནས་ལུགས། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་དང་མ་འདྲེས། ནང་དུ་གཅུར་བ་ཡང་མ་ཡིན། བར་དུ་སྒོམ་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོས་མ་བསླད་པར། གདོད་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཏུ་ཡོད་པའི་ངང་གནས་ཀྱི་རིག་པ་བློ་བྲལ་གྱི་རྒྱུན་བསྐྱངས་པ་ལ་སྒོམ་བྱ་མ་ཁྲུལ་བའི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་གོམས་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྒོམ་འཛིན་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་དག་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ཀླུངས་སུ་ཕེབས་པའི་ཚེ་གཏད་མེད་མཚན་ཉིད་པ་དེ་འོང་བ་ཡིན། དེང་སང་སྒོམ་ཆེན་པ་ཕལ་གྱིས་མིག་ཐོག་ཏུ་སེམས་གཅུན། སེམས་ཐོག་ཏུ་སྟོང་པའི་ཁུར་བཀལ། རྣམ་རྟོག་ཤར་གྲོལ་གནས་གསུམ་ལ། །བསྲུང་བྱ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ནི། །སྐྱེ་འགག་ གྲངས་སུ་འདེབས་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལམ་རྣལ་མ་དང་མ་འབྲེལ་ལོ། །ལར་གནས་པ་སྒོམ་དུ་འདོད། མ་གནས་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་བལྟ། གསལ་བ་ཡེ་ཤེས་ས་འཛིན། སྟོང་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་རེ་བ་རྣམས་ལ་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་ལྡང་བ་ཡིན་པས། གནས་ན་གནས་ཐོག་ཏུ་རང་ཚོ་འཛིན་ཞིང་དེའི་གོལ་ས་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་མི་བལྟ། འགྱུ་ན་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་རང་ངོ་རིག་ཅིང་དེའི་ཤོར་ས་བརྟག་དཔྱད་ཀྱིས་རྗེས་མི་འཐུད། དེ་དག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་གཉེན་པོར་དྲན་རིག་ཞུ་བདུངས་པ་ལྟ་བུ་དགོས། ལར་དྲན་པས་ཟིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་འདི་ལ་སྤྲོས་བྲལ་རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྱིན་ཆིག་མ་ལོག་པ་ཡོད་པས་གསེར་སྲང་སྟོང་རི། གཞན་བདེ་འབོལ་འབོལ་དང་། གསལ་ཧྲིག་ཧྲིག །སྟོང་ཆམ་ཆམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྟ་བ་ལ་ཉམས་ཞེན་གྱི་ཐུམས་བཏང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེས་རྐྱེན་མི་ཐུབ། འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་ནི་གོམས་སྟོབས་སུ་མ་གྱུར་པས་ལྟ་བ་ལས་ཉམས་ཞེན་རང་ཞུགས་ཆེ་ཡོང་བས་དཀོར་གྱི་ལྷོངས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་ཁྲོ་ཆགས་རྨོངས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པར་རགས་པ་ཤར་བའི་ཚེ། དེའི་ཐད་ཀ་ནས་རིག་མ་གཏོགས་གཞན་གང་ཡང་མེད་ པས་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཀའི་རང་ཞལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་འཛིན་ཞེན་གྱི་རྣམ་རྟོག་རང་སང་བཅད། མིག་ནམ་མཁའི་ལ་ལྟ་སྟངས་ཧྲིག་གེ་བསྒྱུར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་རྣམ་རྟོག་དེ་ཤར་བ་ལ་མི་བལྟ་བར་ཤར་མཁན་ལ
Chinese
那么，是否认为什么都不做就能毫不费力地解脱呢？一般的众生虽然安住于法性本身，却因不了解其安住方式而于轮回中流转不息。大修行人的心之安住方式，是具相上师所开示的远离有无四边的，本来自在的安住方式。不与外境相混，也不向内收缩，中间不被修持执着的对治所染污，于本初即是自性清净的本然安住之觉性，持续无念的状态，这被称为不误入歧途的“大圆满”。当它成为习惯的力量时，修持执着的所知障得以清净，当趋入离戏虚空之际，便会生起无所依凭的自性。如今，大多数所谓的“大修行人”，在眼睛上压制心，在心上强加空性的负担。分别念生起、解脱、安住三者，如同守护、行动、能动者一般，将生灭计入数量，这被称为禅定，但与真正的道无关。总的来说，将安住视为禅修，将不安住视为迷乱。希望将光明执为智慧，将空性执为法性，这些都会导致禅修的饥荒。安住时，执着于安住的状态，却不努力观察安住的本体，以及安住的过失之处。游动时，认识游动的自性，却不用分析来追踪游动的去向。对于这些都不是的无记状态，需要像融化的酥油一样的觉知。总的来说，被念头抓住的第一个刹那，就具有未曾错乱的离戏自性之智慧，价值胜过千两黄金。其他诸如舒适放松、明亮清晰、空旷澄澈等等，都被称为在见地上施加了经验执着的包裹，这无法成事。然而，初学者由于尚未将习惯转化为力量，因此经验执着会自然而然地大于见地。因此，由于财物的增长等各种外境显现的因缘，当粗重的嗔恨、贪恋、愚痴三种烦恼生起时，除了直接认识它之外别无他法，因此，观看烦恼本身的自性，被称为观看烦恼的自性。对它的自性，断除思辨、执着的分别念，同时将眼睛像凝视天空一样稍微向上翻转，不要去看那个生起的分别念，而是去看那个生起者。
English
So, does one think that liberation can be achieved effortlessly without doing anything? Ordinary sentient beings, although abiding in the nature of reality itself, wander in the cycle of existence because they do not know how to abide in it. The way of abiding of the mind of a great practitioner is the naturally abiding state of original being, which is shown by a qualified lama as being free from the four extremes of existence and non-existence. It is not mixed with external objects, nor is it contracted inward, nor is it defiled in between by the antidote of meditative clinging. Maintaining the continuity of the mind-essence that is primordially pure in its own nature, in a state of non-mentation, is called the Great Perfection that does not err in its practice. When that becomes the strength of habit, the obscurations of knowledge of meditative clinging are purified, and when one proceeds into the expanse of freedom from elaboration, that unfixated characteristic will arise. Nowadays, most so-called "great meditators" suppress the mind on the eyes, and impose the burden of emptiness on the mind. The three aspects of arising, liberation, and abiding of thoughts, like guarding, acting, and the agent, counting arising and ceasing, is called meditation, but it is not related to the real path. In general, they consider abiding as meditation, and not abiding as delusion. Hoping to grasp clarity as wisdom, and emptiness as the nature of reality, these will cause a famine of meditation. When abiding, they cling to the state of abiding, but do not strive to observe the essence of abiding, and the faults of abiding. When moving, they recognize the nature of moving, but do not follow the traces of moving with analysis. For the neutral state that is none of these, one needs an awareness like melted butter. In general, the first moment that is caught by mindfulness has the wisdom of freedom from elaboration, the self-abiding state, which is worth more than a thousand gold coins. Other things such as comfortable relaxation, bright clarity, empty clarity, and so on, are called putting the package of experiential clinging on the view, which cannot accomplish anything. However, since the beginner has not yet transformed habit into strength, experiential clinging will naturally be greater than the view. Therefore, due to the causes of various external appearances such as the increase of wealth, when the three gross afflictions of anger, attachment, and ignorance arise, there is no other way than to directly recognize it. Therefore, seeing the very face of the affliction itself is called seeing the nature of the affliction. To its nature, cut off the thoughts of speculation and clinging, and at the same time turn the eyes slightly upward as if gazing at the sky, do not look at the thought that arises, but look at the one who arises.