Tibetan
ཅིན། དེ་ཟིན་ན་སྣང་སྟོང་། གསལ་སྟོང་། རིག་སྟོང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་མཚུངས་མོས་གུས་ལ་ཡང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་ལྟར་དྲན་པའི་རྩི་དང་བྲལ་བའི་མོས་གུས་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་རྟག་བརྟན་གྱི་ཐེར་ཟུག་བྱས་ན་སེམས་ཡེངས་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དྲན་པ་བརྗེད་པ་འགྲོ་བ་ཡིན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དྲན་པ་མ་བརྗེད་ཕྱིན་དམིགས་པ་མེད་པའི་མོས་གུས་སྒོམ་གྱི་ནོ་བོར་ཡོང་བས་དེ་ལམ་དུ་ཁྱེར་ནས་སྒོམ་པ་མཆོག་སྟེ་དགེ་ལེགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ལམ་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་བར་མཚམས་ཐམས་ཅད་དུ་བླ་མ་དང་རང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྲེས་ནས་འཇོག་ པ་དོན་དམ་པའི་མོས་གུས་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའི་སྐྱེལ་སོ་ཡིན། དེ་མཚུངས་སྙིང་རྗེ་ལའང་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བའི་རྩལ་སྙིང་རྗེར་ཤར་བ་ཞིག་དགོས། སྙིང་རྗེ་རང་ཚན་པར་བསྒོམས་པའི་རྗེས་ལ་སྟོང་པས་རྒྱས་འདེབས་པ་ནི་ཤོར་ས་ཡིན་ནོ། །སྐྱབས་རྒྱལ་ཀུན་འདུས་པའི་སྤྱི་གཟུགས་མཆོག །མ་མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་རྗེ་པདྨ་འབྱུང་། །དེ་འགྲོ་ངོར་མི་ཡི་རོལ་གར་ཅན། །ཕ་དྲིན་ཅན་བླ་མར་ཕྱག་བགྱིའོ། །ཁྱོད་གསན་དང་དག་སྣང་དམ་ཚིག་ཅན། །སྤྱིར་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ན། །ལས་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་མ་ལགས་པ། །སྐྱིད་ཟོས་བདེའི་གོ་སྐབས་ཆེས་དཀོན་ཞིང་། །སྒོས་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ། །མིག་ལྟོས་དང་སྙིང་རྩ་དབང་མེད་འདར། །ཚུལ་དེ་ཕྱིར་དལ་རྟེན་སྟོང་ཟད་དུ། །གཏང་བཟོད་པ་མེ་ལུས་དུད་འགྲོའི་སེམས། །དེ་མང་སྟེ་དེ་རྗེས་མ་འབྲེང་བར། །ཚེ་ངེས་མེད་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ། །ཡིད་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་མ་མཛད་པར། །སྐྱབས་བླ་མ་མཆོག་གསུམ་སྤྱི་བོར་བསྟེན། །དེ་གསུངས་པའི་སྤང་བླང་དོན་ལ་སྦྱང་། །ཆོས་སྙིང་ནས་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཅིག །ཡིན་ངེས་ན་རྣམ་གཡེང་འདུ་འཛི་ཡིས། །དགྲ་འདི་སྐོར་ཟོན་བག་འཇུག་པ་དང་། །གྱོང་ལྟོ་གོས་གཏམ་ལ་མ་བསྐུར་ ན། །ངས་བྱའོ་སྙམ་པའི་འོག་གྲབས་ཀྱི། །ཡིད་སྨོན་གྱི་ངང་དུ་མི་ཚེ་ཟད། །དགྲ་འཆི་བ་བཙན་ཐབས་སུ་འོང་ཉན་འདའ། །དེ་གཙོ་བོར་སྙིང་ལ་བཅགས་པའི་ངོས། །སྒོམ་བྱེད་དོ་སྙམ་པའི་སྡུག་བཙིར་དང་། །སྒོམ་མི་དགོས་སྙམ་པའི་བློས་བཏང་སོགས། །སེམས་བཟོ་བཅོས་ཐམས་ཅད་རང་སར་ཞོག །དེ་བཞག་པས་ཡོད་མེད་བློ་འདས་ཀྱི། །དོན་ལྟ་བའི་རང་ངོ་རྗེན་པར་མཐོང་། །སྤྱིར་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །དྲན་རིག་ལ་དོ་གལ་མ་བྱས་ན། །ཞི་གནས་ཀྱིས་
Chinese
总之，如果掌握了这一点，就了解了显空、明空、觉空的一切要点。同样，对于虔诚，如果像普通人一样，只是追随缺乏正念之力的虔诚，执着于恒常不变，心就会散乱，忘记自性清净的正念。如果自性清净的正念没有忘记，那么无所缘的虔诚就会成为修行的核心，将其作为道路来修行是最好的，是生起一切善妙功德的殊胜道路。像这样修行的所有间隙中，都将上师和自心无二无别地融合安住，这是究竟虔诚获得无上果位的途径。同样，对于慈悲，也需要不离空性本质之力的慈悲显现。在单独修习慈悲之后，再用空性来扩展，这是走偏了。皈依总集一切之主尊，莲花生，空行母之主，为度化众生而示现人相，顶礼恩重如山的根本上师。您谛听，具足清净显现誓言者。总的来说，在三界轮回的城市里，除了业力痛苦之外，享受安乐的机会非常稀少。特别是对于三恶道的痛苦，看一眼都让人心惊胆战。因此，能够忍受让闲暇人身白白浪费，如同火身旁生的心。这样的人很多，所以不要接连不断地，在寿命不定的乾闼婆城市里，不要将心执着于恒常不变。皈依上师三宝于头顶，修习他们所说的取舍之义。如果确实是内心渴望佛法的人，就要像防守敌人一样，小心谨慎地远离散乱和喧嚣，不要寄托于吃穿和闲聊，不要在“我来做”的计划中，虚度一生。敌人死亡会突然降临，要将这作为最重要的事铭记于心。放下“我要修行”的痛苦挣扎，以及“不用修行”的放弃等等，一切心造作都放下。放下这些，就能赤裸裸地见到超越有无之意的见解的自性。总的来说，在任何时间和情况下，如果不重视觉知，就无法成就寂止。
English
In short, if you grasp this, you will understand all the key points of appearance-emptiness, clarity-emptiness, and awareness-emptiness. Similarly, regarding devotion, if, like ordinary people, you merely follow devotion that lacks the power of mindfulness, clinging to permanence and constancy, the mind will become distracted, and you will forget the naturally pure mindfulness. If the naturally pure mindfulness is not forgotten, then devotion without an object will become the core of practice, and taking it as the path to practice is the best, it is the special path that generates all good qualities. In all the intervals of practicing like this, mix the lama and your own mind inseparably and abide, this is the way to achieve the supreme fruit of ultimate devotion. Similarly, regarding compassion, there must also be a manifestation of compassion that does not separate from the power of the essence of emptiness. After practicing compassion separately, expanding it with emptiness is a deviation. Refuge, supreme embodiment of all lords, Padmasambhava, lord of the assembly of dakinis, who manifests as a human form to tame beings, I prostrate to the kind root guru. You listen, possessors of pure vision and samaya. In general, in the city of samsara in the three realms, apart from the suffering of karma, the opportunity to enjoy happiness is very rare. Especially for the suffering of the three lower realms, even a glance makes the heart tremble. Therefore, being able to tolerate wasting the leisure and endowment, like the mind of an animal near a fire. There are many such people, so do not continuously, in the city of the Gandharvas where life is uncertain, do not cling to the mind as permanent and constant. Take refuge in the lama and the Three Jewels on the crown of your head, and practice the meaning of what they say to abandon and adopt. If you are indeed a person who desires Dharma from the heart, then like defending against an enemy, be careful and cautious to stay away from distraction and noise, do not rely on food, clothing, and idle talk, do not waste your life in the expectation of "I will do it" plans. The enemy death will come suddenly, take this as the most important thing and remember it in your heart. Let go of the painful struggle of "I will practice," and the abandonment of "I don't need to practice," etc., let go of all mental fabrications. By letting go of these, you will nakedly see the self-nature of the view that transcends the meaning of existence and non-existence. In general, at all times and in all circumstances, if you do not pay attention to awareness, you will not achieve calm abiding.
Tibetan
རང་ཞལ་མཐོང་དུས་མེད། །བློས་ཆེད་དུ་བཟོས་པའི་ལྟ་སྒོམ་དེ། །གཤིས་ཇི་ལྟར་བཟང་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །ཁྱེད་དེ་ཕྱིར་རང་སེམས་མ་བཅོས་པའི། །རྒྱུན་རྩེ་གཅིག་སྐྱོང་བར་སྙིང་རུས་བསྐྱེད། །སྐབས་དོན་ལ། རང་སེམས་ལ་བཅོས་བསྒྱུར་བཟོ་བཅོས་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་སེམས་ཁོ་རང་གི་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་རིག་པའི་ངང་དུ་འཇོག་པ་དེ་ལས་ལྷག་པར་བྱ་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད། །དེ་ལྟར་བཞག་པས་ཀྱང་མི་སྡོད་པར་འགྱུ་བ་བན་བུན་དུ་ཤར་བ་བྱུང་ན། གང་ཤར་གྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་ལྟར་འདི་ནི་འདིའི། །དེ་ནི་དེ་འདྲ་ཞིག་གོ་བསམ་པ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སྙོགས་བརྟག་དཔྱད་བསམ་གཞིག་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་ཤར་མཁན་དེ་གང་ན་འདུག །གང་འདྲ་ཞིག་ ཡིན་ཁ་ནང་དུ་སློག་ནས་བལྟས་པས་རྣམ་རྟོག་ལ་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཁུངས་མེད། ད་ལྟའི་ནས་པའི་ས་མེད། ཐ་མར་འགྲོ་བའི་ཡུལ་མེད་པས་རང་སྟོང་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། མདོར་ན་དགའ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ལུང་མ་བསྟན་གྱིས་རྣམ་རྟོག་ཇི་འདྲ་ཞིག་འཆར་ཡང་གང་ཤར་ངོས་ཟིན་ཞིང་། བརྗེད་འབྱམས་འོག་འགྱུར་མ་ཤོར་བར་བྱ། དགའ་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་རྩིས་གཞག་གང་ཡང་མ་བཏང་བར་རང་ཐོག་ཏུ་བཞག་པས་ཅིག་ཞིག་ན་གནས་པ་ལ་རང་དབང་ཐོབ། ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་ཐོན་པས་སྒོམ་ལ་ཡར་སྐྱེད་འབྱུང་བ་ཡིན། དེའི་ཚེ་བློ་ཚོད་རྒྱུད་ཚོད་ལ་དཔགས་པའི་བོག་འདོན་། བླ་མ་ལྟ་དགོངས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ཅན་ལ་ཞུས་པས་ཆོག །ལར་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚམས་ལ་ལག་པའི་ལྟོ་རྒྱབ་ཙམ་ལས་མེད་པས་རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་ཟེར། མ་ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཟེར། ཐུགས་དམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཤར་ལུགས་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་ལ་བདག་རྐྱེན་སྤྲོད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་སེམས་ལ་གང་ཤར་ལ་བདག་རྐྱེན་སྤྲད། །འདི་བྱས་ན་ཡོང་། འདི་མ་བྱས་ན་མི་ཡོང་། འདི་ལ་འདི་བྱེད། སྔོན་ལ་དེ་བྱས་ན། རྗེས་ལ་འདི་ཡོང་བསམ་པ་དེ་སྦུགས་ལ་བསྐྱིལ། ཁ་ལ་བཏོན། ལག་པར་བླངས་པས་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་ངང་དུ་འཕྲུལ་པ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སོང་སྟེ། དེའི་བག་ཆགས་ཨ་འཐས་པས་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་འཁྱམས་པ་ཡིན་མོད། ཐུགས་དམ་པས་གང་ཤར་རང་ཐོག་ཏུ་གཞི་རྩ་བཅད། ཤེས་པ་ལུང་མ་བསྟན་ཐེར་ལ་བཏོན། སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པའི་ད་ལྟའི་རིག་པ་རྗེན་པ་འདི་ཉམས་སུ་བླངས་པས། དགོངས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་ཙ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་ལ་སླེབས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་འཇིག་རྟེན
Chinese
未曾得见您真容， 以分别念造作之观修， 无论本质如何皆是妄念。 因此您应于未矫饰之自心， 精进修持专注一境之恒常。 要而言之，对于自心不作任何改造、改变或修饰，仅仅将心安住于觉知其自性的状态，除此之外，再无其他需要做的。即使如此安住，若仍无法止息，生起纷乱的念头，不要像世俗之人那样，对所生起的念头进行追逐、分析和思考，例如“这是这个，那是那个”之类的想法，而是要反观生起者位于何处？是何种模样？如此探究，妄念最初无有生起之源，现在无有停留之处，最终无有去往之所，从而自性空寂，无根无基，彻底消散。总之，无论生起喜、怒、忧、乐或无记之念，都要认识到所生之念，不要陷入遗忘或昏沉。不要对喜怒等进行任何评判，而是安住于当下，如此便能获得安住于当下之自在。当观的力量成熟时，禅修便会进步。届时，可以根据自己的智慧和根器，向上师请教。总的来说，证悟与未证悟之间的界限，犹如手掌的正反面一般，自己认识自己的本性，就叫做禅修；不认识，就叫做迷惑。修行人和世俗之人念头生起的方式没有差别，差别在于对念头的处理方式。世俗之人对心中所生起的念头进行执着，认为“这样做可以，不这样做不行，对这个要这样做，先做那个，之后这个就会来”，将这些想法藏在心中，说出口，付诸行动，最终在贪嗔痴的状态中，迷惑如连珠般不断产生，这些习气根深蒂固，从而在轮回中无止境地漂泊。而修行人则将所生起的念头在当下斩断根源，将觉知置于无记的状态，毫不造作地呈现出来，毫不沾染任何好坏，如此修持当下的赤裸觉性，当证悟融入法界时，便能到达涅槃的境界。像这样努力修行，就是世间
English
When will I see your true face? The meditation contrived by the mind, No matter how good its nature, is still a thought. Therefore, you should cultivate diligence In maintaining unwavering continuity of your unaltered mind. In essence, without making any modifications, changes, or embellishments to your own mind, simply resting the mind in the state of recognizing its own nature is all that needs to be done. Even when resting in this way, if it does not remain still and wandering thoughts arise, do not, like ordinary people, chase after, analyze, or contemplate the arising thoughts, thinking, "This is this, that is that," but rather look back at where the arising thought is located. What does it look like? By turning it inside out and examining it, the thought has no source of origin, no place to stay in the present, and no place to go in the end, thus becoming empty in its own nature, without root or basis, and completely dissipating. In short, whatever kind of thought arises, whether it is joy, sorrow, indifference, or neutrality, recognize the arising thought and do not fall into forgetfulness or dullness. Without making any judgments about joy, sorrow, etc., but rather resting in the present moment, you will gain freedom to abide in the present. When the power of insight matures, meditation will progress. At that time, you can consult a lama who has the wisdom of seeing the view, according to your own intelligence and capacity. In general, the boundary between realization and non-realization is like the palm and back of your hand. Recognizing your own nature is called meditation; not recognizing it is called delusion. There is no difference in how thoughts arise for practitioners and ordinary people, but there is a difference in how they deal with thoughts. Ordinary people cling to the thoughts that arise in their minds, thinking, "If I do this, it will work; if I don't do this, it won't work; I should do this for this; if I do that first, then this will come later." They keep these thoughts in their hearts, speak them out, and put them into action, and ultimately, in the state of greed, hatred, and ignorance, delusions arise like a string of beads. These ingrained habits become deeply rooted, and thus they wander endlessly in samsara. But practitioners cut off the root of whatever arises in the present moment, place awareness in a state of neutrality, and present the naked awareness of the present moment without any fabrication, without being tainted by any good or bad. When realization merges into the dharmadhatu, they will reach the state of nirvana. To strive in this way is the world