Tibetan
ང་མུ་མཐུད་པའི་དྲན་རྒྱུན་ལ་མ་ཡེངས་པར་འདུག་གོ་སྙམ་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་པས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འཕགས་པ་མེད་དེ་ཀུན་བྱེད་ལས། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་ཤེས། །ཡུལ་ལ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། །ཡུལ་ལས་བྱུང་བས་རང་བྱུང་མིན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་གང་ཡིན་ན། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་སྟོང་ཉིད། ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་མ་ཤོར་བའི་སྤྲོས་བྲལ། རྣམ་རིག་དབུ་མར་མ་བཟུང་བའི་རང་གྲོལ། ཡེ་གྲོལ་རྒྱ་ཡན་དུ་མ་ཤོར་བའི་ངང་བསྒོམ། གནས་བྱ་གནས་བྱེད་ལ་མ་བལྟོས་པའི་ཞི་གནས། ཡུལ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་མི་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང༌། རང་ངོ་ཀ་དག་ལས་མི་གཡོ་བའི་མཉམ་གཞག །ལྷུན་གྲུབ་འགག་པ་མེད་པའི་རྗེས་ཐོབ། ཀུན་གཞི་དང་མ་འདྲེས་པས་ཐོག་མ་ནས་གྲོལ་བ། རྣམ་ཤེས་དང་མ་འདྲེས་པས་གློ་བུར་དུ་མ་བསྡམས་པ་རིག་པ། རྒྱ་ཡན། མ་བཅོས། མི་འཆོས། མི་བསྒོམ། མི་ཡེངས། མ་འཁྲུལ། བསམ་ ཡས། དེ་ལ་ལྟ་སྒོམ་གྱིས་གཟེངས་མ་བསྟོད་པ། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ཞབས་ཏོག་མ་བྱས་པ། འོག་འགྱུས་དབུ་འཕང་མ་སྨད་པ། ཟང་ཐལ་དུ་ལྷག་གེ སྟོང་ཉིད་དུ་རྗེན་ནེ། ཀ་དག་ཏུ་ལྷོད་དེ་བ་ཅིག་ལ་ལྟ་བའི་བླ་དྭགས་སུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། དོན་ལ་དེ་དག་ཀྱང་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཡོད་མི་ཤེས། མེད་མི་ཤེས་པའི་ཚུལ་ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྡའ་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །བརྡའ་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གློ་བུར་བ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་སློབ་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་ཤིང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ནི་སྒྲ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་དུ་མི་གནས་པ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། རིག་པ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ལ། འཁྲུལ་དང་མ་རིག་ག་ལ་ཡོད། །ཡེ་ཤེས་སེམས་དང་བྲལ་བ་ལ། །བག་ཆགས་དྲི་མ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་དང༌། མི་འགག་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས། །ཀུན་བཟང་ཡངས་པའི་དབྱིངས་ཉིད་ཤར། །དགོངས་པ་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས། །རྟོག་མེད་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ཆོ་འཕྲུལ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་རིག་ཐོག་ཏུ་རྡོ་རུས་མ་ འཕྲོད་པ་དག་ཅི་ཡང་མི་སེམས་པ་སྒོ་ང་ལྟ་བུ་དཔེར་བྱས་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་སྐུར་ཞིང༌། རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་མ་ཕྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་རྟ་གདོང་གིས་བཟུང་བའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང
Chinese
我想我會繼續保持不忘失的記憶，但以思維判斷的心識，並未稍微超越輪迴的自性，如《普作續》所說：「自生智慧本來知，於境分別之智慧，由境所生非自生。」那麼，何謂自生智慧呢？即各自本覺的空性，不落入所知境的戲論，不執著於明覺中觀的自解脫，不落入原始解脫的放任之禪修，不依賴能住與所住的寂止，不以意識判斷對境的勝觀，不從本初清淨的自性中動搖的等持，任運成就無有阻礙的後得，不與阿賴耶識混雜的從初始解脫，不與意識混雜的非為突然束縛之覺性。廣大，無造作，不改變，不修持，不散亂，不迷亂，不可思議。不以見修行來抬高它，不以思維判斷來服侍它，不以下劣來貶低其頂峰，而是坦然敞開，空性中赤裸，本初清淨中放鬆，僅僅是將其標記為一種觀看方式的標籤而已。實際上，這些也僅僅是在本性上存在與不存在都不可知的狀態。如《母續》中間所說：「饒益，一切法僅僅是假名安立而已。僅僅是假名安立的，即是暫時性的，本性空性。」因此，所有學道的諦實，都與所知障礙相伴隨，而無自性的實相，不住於言說與表達的境地。如《自顯現》所說：「覺性遠離戲論者，何有迷亂與無明？ 智慧遠離心識者，何有習氣與垢染？」以及「不滅覺性之法性中，普賢廣大之法界自顯。 意為廣大智慧之法界， 無念離言思之境地， 譬如虛空之幻化。」理由是，對於覺性而言，如果石頭和骨頭不相容，則什麼也不去想，以雞蛋為例，執著於無言思的哈尚之見，即是誹謗勝母，僅僅是未區分意識和智慧的表相而已。如此，以八識聚為首，被馬頭明王所束縛的心與心所。
English
I thought I would continue to stay without losing my memory, but the mind with its thoughts and judgments is not even slightly superior to the nature of samsara, as it says in the Kunjed Gyalpo Tantra: "Self-born wisdom knows from the beginning. The wisdom that thinks about objects, because it arises from objects, is not self-born." So, what is self-born wisdom? It is the emptiness of one's own awareness, free from elaboration without falling into the nature of knowable objects, self-liberated without clinging to the Madhyamaka of awareness, spontaneous meditation without falling into the freedom of original liberation, peaceful abiding without relying on the object and subject of abiding, higher seeing without judging objects with consciousness, equanimity that does not waver from the self-face of primordial purity, spontaneous accomplishment without obstruction, liberated from the beginning without mixing with the alaya, awareness that is not suddenly bound because it is not mixed with consciousness. Vast, unmade, unchanging, unmeditated, unscattered, unconfused, inconceivable. Do not exalt it with view and meditation, do not serve it with thought and judgment, do not demean its summit with inferiority, but remain wide open, naked in emptiness, relaxed in primordial purity, merely labeling it as a way of seeing. In reality, these are also merely states where existence and non-existence are unknowable in their nature. As it says in the intermediate Mother Tantra: "Rabjor, all phenomena are merely labels. That which is merely labeled is temporary, empty of inherent existence." Therefore, all truths of the path of learning are accompanied by the obscurations of knowledge, and the reality of no inherent existence does not abide in the realm of sound and expression. As it says in Rangshar: "In awareness free from elaboration, where are delusion and ignorance? In wisdom free from mind, where are habitual tendencies and stains?" And: "From the dharmata of unceasing awareness, the expanse of Samantabhadra's vastness dawns. The intention is the expanse of great wisdom, beyond the realm of thought and speech, like the magical display of the sky." The reason is that for awareness, if stone and bone are incompatible, then nothing is thought about, and taking the example of an egg, clinging to the view of the silent Hashang is slandering the Victorious Mother, and is merely an appearance of not distinguishing between consciousness and wisdom. Thus, the mind and mental factors, headed by the eight aggregates of consciousness, bound by Hayagriva.
Tibetan
་གི་དར་ལྕེ་རྟོག་པའི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ནས་ཡུལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་དེས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེ་བར་བསྡོགས་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་རུང༌། འོ་ན་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཞི་གནས་ནི་ཡང་དག་པའི་བསམ་པ་སྟེ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ལྟ་བ་མཐོང་བ་སྟེ། ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའོ། །གང་གིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའོ། །ཞེས་དང༌། དེ་སྐད་དུ་བདེན་གཉིས་ལས། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པའི། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་བློ་ངོའི་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པ་ནི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཡིན། དེ་གཉིད་སྟུག་པོའི་གནས་སྐབས་ལས་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ན་དབང་གསུམ་པའི་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཡུལ་ལྔ་ཡིད་ཤེས་དང་བཅས་པ་ཆོས་སྐུར་ཐིམ་ནས་ཀུན་གཞི་ལས་སད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ལུགས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐམས་ཅད་གླེན་པ་བསྒོམ་པ་ལ་སོང་བས་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང༌། མིག་གི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དང༌། མ་རིག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་དང༌། མ་རིག་པ་ཟད་པ་མེད་པ་སོགས་རྣམ་བྱང་གིས་སྟོང་པར་བསྟན་པའི་དོན་ལ་སྐྲག་པར་གྱུར་པས་སེམས་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་མ་འདས་ཤིང་མྱ་ངན་འདས་པའི་དོན་དང་འགལ་བའི་ཚུལ་ཡུམ་གྱི་འགྲེལ་ཆེན་གྱིས་ཤེས་ལ། དེ་སྐད་དུ་དཀོན་བརྩེགས་ལས། རྟོག་པའི་འཁོར་ལོས་སྲིད་པའི་དགོན་པར་འཁྱམས། །རྟག་ཏུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་འདུ་བྱེད་ཅིང༌། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱ་ཕྲག་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཅེས་རྟོག་པའི་ས་བོན་ནམ་བསྐྱེད་གཞི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་རྩ་བ་མ་ཆོད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཟེར་ཙ་ན་དུས་གསུམ་གྱི་བག་ཆགས་མངོན་གྱུར་པ་ཞིག་ལངས་ནས་ཤེས་པ་མཐོར་ཡས་སྲང་དུ་མི་ཆུད་པ་ཞིག་ལ་ངོས་གཟུང༌། དེ་ལས་ གཞན་པ་ཡུལ་དང༌། དབང་ཤེས་དང༌། ཚོར་བ་གསུམ་ལས་བལྟར་མི་མངོན་པའི་ཡིད་བྱེད་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལངས་པ་དེ་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུའང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་ངོས་བཟུང་ནས་བླང་བྱར་བྱས་པས་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ལུགས་ཐམས་ཅད་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་སོང་བའི་ཚུལ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ར
Chinese
的旗帜被分别念的风吹动，趋近于取境的增益胜观，除了初禅的近分定之外，还能是什么呢？那么，具有特征的胜观是什么样的呢？《菩萨藏》中说：菩萨的止住是正确的意念，也不安住于寂静的觉受。胜观是见，是观见，即使是见本身也不去追逐观见。谁这样观见，那才是正确的观见。像这样在《二谛论》中说：心和心生，三界中的，增益的行相是分别念。特别是，超越了心识戏论的是不可说、不可思、不可言说的。如果那不可能存在于深度睡眠的状态之外，那么第三灌顶的俱生智，以及五境和意识融入法身，从阿赖耶识中醒来的状态，不可思议的实相各自是自证智，所有不分别的自性都变成了愚人修行的对象，因此，眼等十二处，以及眼界等十八界，以及无明灭尽等缘起性空的道理，以及无明不灭等转依性空的道理感到恐惧，因此，心的实执之障没有超出颠倒，而且与涅槃的意义相违背，通过《母经》的释论可以了解。如《宝积经》中所说：分别念的轮子在有寂的旷野中游荡，恒常造作着业和烦恼，显现成百上千的痛苦。因为分别念的种子或生起处，也就是遍计所执的根本没有断除，所以一说起分别念，过去、现在、未来的习气就会显现出来，抓住一个无法用知识衡量的事物。除此之外，境、根识、受三种之外，生起极细微的不可见的作意，即使在等持的状态中，也将其视为各自分别的智慧，并作为应取之物，因此，所有法性不可思议的实相都变成了可以用理智分析的法，就像《楞伽经》中所说的那样。
English
The banner of is moved by the wind of conceptualization, and the supernal seeing of imputation, which approaches taking objects, what else could it be other than the preliminary stage of the first dhyana? So, what is the characteristic of supernal seeing? In the Bodhisattva Pitaka, it says: The abiding of a Bodhisattva is correct mindfulness, and it does not abide in the perception of peace. Supernal seeing is seeing, it is vision, and even the vision itself is not seen afterwards. Whoever sees in this way, that is correct seeing. And so it is said in the Two Truths: Mind and mental events, in the three realms, the aspect of imputation is conceptualization. In particular, what is beyond the elaboration of the mind is unspeakable, unthinkable, and inexpressible. If that is impossible to exist outside of the state of deep sleep, then the coemergent wisdom of the third empowerment, and the five objects and consciousness dissolving into the Dharmakaya, the state of awakening from the Alaya, the inconceivable reality, each is self-aware wisdom, all the non-conceptual nature has become the object of fools' practice, therefore, the twelve sources such as the eye, and the eighteen realms such as the eye realm, and the teaching of emptiness by dependent origination such as the absence of ignorance, and the meaning of being afraid of the teaching of emptiness by transformation such as the absence of the exhaustion of ignorance, therefore, the obscuration of the mind's clinging to reality has not gone beyond perversion, and it contradicts the meaning of Nirvana, which can be understood by the commentary of the Mother Sutra. As it is said in the Ratnakuta Sutra: The wheel of conceptualization wanders in the wilderness of existence, constantly creating karma and afflictions, and manifestly accomplishing hundreds of thousands of sufferings. Because the seed of conceptualization or the basis of arising, that is, the root of the completely imputed, has not been cut off, so when one speaks of conceptualization, the habits of the past, present, and future will manifest, and grasp something that cannot be measured by knowledge. Other than that, the arising of very subtle and invisible attention from the three of object, sense consciousness, and feeling, even in the state of equipoise, is regarded as the wisdom of individual conceptualization and made an object to be taken, therefore, all the inconceivable reality of Dharma nature has become a phenomenon that can be analyzed by reason, just as it is said in the Lankavatara Sutra.