Tibetan
་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གི་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་བྱུང་ངོ༌། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྐྱེན་བཞི་ལས་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུ་དང༌། མིང་དང༌། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ཚུལ་ཡང་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ། རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ཐུག་པ་མེད་པར་ འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ༌། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲེངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པའོ། །ཆོས་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང༌། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང༌། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་བཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས། དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་ནས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་མདོར་བསྡུ་ན། རྒྱུའི་རྐྱེན་མ་རིག་པ་གསུམ་ནི་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བཞིན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་མེ་ལོང་དང༌། བྱད་བཞིན་དང༌། བདག་དངོས་གསུ
Chinese
就像那样。这三者相同，所以称为等无间缘。它本来是自己的基础，但自己却不认识，迷惑而形成了三界轮回。由此，烦恼变得粗大，众生的形体也各不相同。从这样的基础中产生迷惑。如是说。这样，从四缘中，产生对因、果、名、以及各种显现的迷惑，在《吉祥庄严》中说：这也是由四缘所迷惑，最终也归结于四缘。由于执著于具有对境的因之缘，迷惑为各种果的因。由于执著于具有所依的自性之缘，迷惑为各种名称。由于执著于具有智慧的对境之缘，迷惑为果没有穷尽。 由于执著于等无间之缘，迷惑为各种显现。这是密宗基础的巨大迷惑之理。这也是在显现的方式上，与无明的缘和自性一同显现。这个无明也与五种根本烦恼一同，聚集了众多的分别念。与成千上万的缘一同，与众多的显现方式一同，被显现方式所充斥。这也是从任运成就的珍宝盒子的状态的显现没有停止，基础没有改变，显现却改变了，追随了众多的境，对一切进行分别。法身的显现虽然没有改变，但在迷惑的显现上却出现了改变的样子。金刚萨埵虽然没有迷惑，却示现了众生迷惑的方式。最终，自己的显现回归于自己的四缘。没有认识到无二的显现是自生的，执著于迷惑为自性，所以是自性之缘。没有认识到自证的果是自生的，执著于因是相对的，所以是因之缘。没有认识到境和识是空性的， 执著于对境为境，所以是对境自性的缘。没有依赖于时间，没有认识到光明是自生的。产生了对非彼的执著，所以是相似的等无间缘。简而言之，这些的意义是：因之缘，三种无明就像人的面容。对于它，成为分别念的自性之缘就像镜子。对境之缘就像镜子、面容和自性三
English
It is like that. Because these three are the same, it is called the immediately preceding condition. It is originally one's own basis, but one does not recognize it oneself, and becomes deluded, thus forming the cycle of the three realms. From this, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become different. Delusion arises from such a basis. Thus it is said. In this way, from the four conditions, there is delusion about the cause, the result, the name, and the various appearances. In "Auspicious and Beautiful," it says: This is also deluded by the four conditions, and ultimately it also comes down to the four conditions. Due to the condition of grasping the cause as having an object, one is deluded into the cause of various results. Due to the condition of grasping the self as having a basis, one is deluded into various names. Due to the condition of grasping the object as having intelligence, one is deluded into the result being endless. Due to the condition of grasping the immediately preceding one, one is deluded into various appearances. This is the great delusion of the basis of secret mantra. This also appears in the way of appearing, together with the condition of ignorance and its own nature. This ignorance also gathers many conceptualizations together with the five root afflictions. Together with thousands of conditions, together with many ways of appearing, it is filled with ways of appearing. This is also from the uninterrupted appearance of the state of the spontaneously accomplished precious box, the basis does not change, but the appearance changes, following many objects, and conceptualizing everything. Although the appearance of the Dharmakaya does not change, it appears as if there is change in the appearance of delusion. Although Vajrasattva does not have delusion, he shows the way of delusion for sentient beings. Ultimately, one's own appearance reverts to one's own four conditions. Not knowing that the non-dual appearance is self-arisen, grasping delusion as self, therefore it is the condition of self. Not knowing that the result of self-awareness is self-arisen, grasping the cause as relative, therefore it is the condition of cause. Not knowing that objects and consciousness are empty, Grasping the object as an object, therefore it is the condition of the object's own nature. Not relying on time, not knowing that light is self-arisen. The consciousness of grasping that which is not that arises, therefore it is the similar immediately preceding condition. In short, the meaning of these is: the condition of cause, the three ignorances are like the face of a person. For it, the condition of self that has become conceptual thought is like a mirror. The condition of the object is like a mirror, a face, and the three selves.