Tibetan
ནི་རྨོངས་ཆེན་ཀླུའི་གཉེན་པོ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གིས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བ་དེ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་བལྟས་ནས། ཤེས་པ་ལ་སྒྲིན་པ་བསྐྱེད་དེ་ལྟོ་འགྲོ་རྣམས་མིད་པའི་རྗེས་ལ་ཅི་ཡང་མི་སེམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཟུང་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དངོས་སྣང་འབའ་ཞིག་ལ་བཞག་ན། གཟུང་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པའི་ མཁྱེན་ཡུལ་ལ་བྱིན་རླབས་འཇུག་པའི་སྣང་བའང་སྣང་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དུ་མ་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་སྣང་བ་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པ་མེད་ལ། དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་ཡུལ་དུ་སོང་བ་གང་ཞིག་ལ་འཛིན་སེམས་ཀྱི་དཔྱད་པས་བཅིངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏིལ་ལི་བས་ཀྱང༌། སྣང་བས་མི་འཆིང་ཞེན་པས་འཆིང༌། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཁྱད་པར་སྣང་ཡུལ་སེམས་སུ་འདོད་པ་ནི་གོལ་ས་ཆེན་པོ་སྟེ། སྣང་ཡུལ་ནི་རང་མེད་པའི་ཚེ་ནའང་ཡོད་པ་དང༌། རང་གཞན་དུ་སོང་དུས་ཀྱང་དེ་ཉིད་མི་འཕོ་ལ། ཁ་དོག་ལ་སོགས་པར་སྣང་བས་སེམས་དང་རྫས་འགལ་བ་ཉིད་དང༌། གལ་ཏེ་རང་གི་སེམས་ཡིན་ན་རང་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོ་འོང་དུ་བྱེད་པས། རང་ཡོད་དུས་ན་དེ་ཡང་ཡོད། མེད་དུས་ན་མེད་པར་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྣང་ཡུལ་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་དང་པོ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་པས་དེའི་རྩ་བ་ཆོད་ན་འཛིན་པ་རང་དག་ལ་འགྲོ་བའི་ཚུལ། གང་དུའང་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གློ་བུར་རྐྱེན། །སྲིད་པའི་བདག་པོ་ང་དང་ང་ཡི་བར། །མེད་བཞིན་འཁྲུལ་ བའི་རྩ་བ་ཆོད་གྱུར་ན། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་རང་བྱུང་རང་ལ་ཐིམ། །འདི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་གློ་བུར་བའི་སེམས་སྲིད་པའི་བདག་པོ་ང་དང་ང་ཡི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཕྲོ་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྩ་བ་སྟོངས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་རིག་པའི་དབྱིངས་སུ་རང་ལོག་སྟེ་གདོད་མའི་གཤིས་སུ་གྲོལ་བའི་ཚུལ་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཀུན་གྱི་ས། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཡིན། །གཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སེམས་དང་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་ས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་དྲི་མ་ཟད། །ཅེས་སོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཞིའི་བཞུགས་ཚུལ་དང་འབྲེལ་
Chinese
就连愚昧至极的龙之仇敌大鹏鸟也知道，将显现为蛇的景象视为可抓捕之境。在认知上产生贪婪，吞噬腹行之物后什么也不想，正是因为这个缘故。因此，如果将所抓之境的特征仅仅设定为显现，那么从能抓所抓中解脱的圣者们，也会变得连如幻的显现都不存在了。对于佛陀的一切所知境，加持融入的显现也变得无法显现等等，存在诸多过失。因此，显现并没有被土石山岩等束缚，对于它，执著于“那是它”的执念，是被执著心的分别念所束缚的缘故，提里巴也说：“显现不束缚，执念束缚。断执念吧，那若巴！”特别地，认为显现之境是心，是极大的歧途。显现之境在没有“我”的时候也存在，变成自己或他者的时候也不会改变。显现为颜色等，与心和物质是相违背的。如果真的是自己的心，就应该和自己一同来去，自己在的时候它也在，不在的时候它也应该消失。因此，将显现之境的土石山岩等作为境，对于它，最初产生“那是它”的念头，才认为是显现，因此如果断绝了它的根源，执著就会自然清净。无论在何处，无明能取所取都是突如其来的因缘，轮回的主宰“我”和“我的”之间，明明没有却迷惑的根源如果断绝，普作王（藏文：ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ།）就会自生自灭。像这样，能取所取二者都是虚构的、突如其来的心，是轮回的主宰“我”和“我的”一切的肇始，因此如果它的根源消失，八识聚和相应的阿赖耶识无记，就会自然回归到法界，以原始的本性而解脱。如摩尼宝鬘中所说：“心是习气一切之所，是有情众生的垢染。所取是境，能取是心，因此是轮回的法性。离心则为佛，有情众生的垢染尽。”《功德宝藏论》中说：自性大圆满的宗派，与不共之基的安住方式相关联。
English
Even the extremely ignorant Garuda, the enemy of the nagas, knows that the appearance of a snake is seen as an object to be seized. Greed arises in the mind, and after swallowing creatures that crawl on their bellies, they think of nothing else, and that is why. Therefore, if the characteristic of the object to be grasped is set only as appearance, then even the appearance of illusion will not exist for the noble ones who are liberated from the grasped and the grasper. For the Buddha's omniscient realm, the appearance of blessings entering also becomes invisible, and so on, there are many faults. Therefore, appearance is not bound by earth, stones, mountains, and rocks, etc., and for it, the attachment of clinging to "that is it" is bound by the analysis of the clinging mind, so Tilopa also said: "Appearance does not bind, attachment binds. Cut off attachment, Naropa!" In particular, considering the object of appearance as the mind is a great mistake. The object of appearance exists even when there is no "I", and it does not change even when it becomes oneself or another. Appearing as colors, etc., is contrary to the mind and matter. If it is really one's own mind, it should go back and forth with oneself, so when oneself exists, it also exists, and when it does not exist, it should also disappear. Therefore, these objects of appearance, such as earth, stones, mountains, and rocks, are taken as objects, and for it, the first thought of "that is it" is considered as appearance, so if its root is cut off, clinging will naturally become pure. Wherever ignorance, the grasped and the grasper, are sudden causes, between the lord of existence, "I" and "mine", if the root of delusion, which is clearly non-existent, is cut off, the All-Creating King (Tibetan: ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ།) will dissolve into itself, self-arisen. In this way, the grasped and the grasper are both fabricated, sudden minds, and are the origin of all of the lord of existence, "I" and "mine", so if its root disappears, the eight aggregates of consciousness and the corresponding Alaya consciousness, which is unmentioned, will naturally return to the Dharmadhatu, and be liberated in the original nature. As it is said in the Garland of Pearls: "The mind is the place of all habits, it is the impurity of sentient beings. The grasped is the object, the grasper is the mind, therefore it is the nature of samsara. Separated from the mind is Buddhahood, the impurity of all sentient beings is exhausted." It is said in the Treasury of Precious Qualities: The Great Perfection of Self-Nature is related to the unique way of abiding of the ground.
Tibetan
བར་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྒོ་འཕར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚོམས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པ།
Chinese
中阴轮回涅槃之门确定的篇章，第十一章的注释。
English
The chapter that establishes the doors of Bardo, Samsara, and Nirvana: Commentary on Chapter Eleven.