Tibetan
པ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟོག་ཅན་དག་གིས་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བཏགས། །དེ་ལྟར་དཔྱོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མི་འགྱུར། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པ་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་ན་གཞི་ཐ་དད་པའི་རྟག་ཆད་སེལ་བ་ཙམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་ལའང་ཡོད་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་མཐའ་གཅིག་སྟེ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བདག་དང་བདག་མེད་མཚུངས། །རྟག་པ་དང་ནི་ཆད་པ་མཚུངས། །ཞེས་ཉེས་པ་བསལ་བའི་ཚུལ་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་རང་ཉིད་བཅིངས། །འདི་ན་བློ་ཡིས་བཏགས་པའི་ཆོས། །སྐྱེ་འགག་གནས་དང་འགྲོ་འོང་མིན། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེར་ཞི་ བའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །བསམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ངོ་བོ་ཡིན། །འདི་ལྟར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྲུབ་མཐས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ལ་འཇུག་དགོས་ཀྱང་གྲུབ་མཐས་གཞལ་བྱེད་གྱིས་དང་གཞལ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་མཐའ་དབུས་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད་རང་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པས་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དར་གྱི་སྲིན་བུ་ལ་འཆིང་བྱེད་གཞན་མེད་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁ་ཆུས་འཆིང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ལང་ཀའི་མདོ་ལས། དངོས་པོར་ཤིས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པ། །ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །བྱིས་པ་མཚམས་སྦྱོར་མི་མཁས་པ། །རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དམན་པས་འཆིང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་གནས་པའང༌། སྐྱེ་མེད་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་འགག་མེད་གཤིས་ལ་གྲུབ་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་ཡིན་པས། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཕྱིར་མི་འགག །ཅེས་པའི་དོན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་འབྱུང་བ་དང༌། རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་དང༌། གནས་མ་ མཆིས་པ་དང༌། དངོས་པོ་མ་མཆིས་པ་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་དུ་མགོན་པོ་བྱམས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང༌། དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་གྱི་ངོས་ནས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་གནས་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གཉིས། རྟག་ཆད་གཉིས། འགྲོ་འོང་གཉིས་ཏེ་མེད་པ་དྲུག །ཐ་དད་པ་དང་དོན་གཅིག་པ་སྟེ་གཉིས་ཀ་མིན་པ་གཉིས་རྣམས་ལས་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང༌། །འགག་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་མེད་པ། །ཆད་པ་མེད་པ་རྟག་མེད་པ། །འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། །ཐ་དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་མིན། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞིར་བསྟན་པ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྟོས་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གནས་མ་མཆིས་པའི་དོན་ལས་ཤེས་པར་བྱར་ཡོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གནས་མེད་དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་གནས་ནི་མིག་སོགས་དྲུག །དམིགས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ། རྩ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་བག་ཆགས། གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་བཞི་པོ་དེ་དག་རྟེན་འབྲེལ་ ཙམ་གྱི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་གནས་ཀྱང་མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་མེད་པའོ། །ཞེས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཐར་པར་གྲོལ་བར་འདོད་ན། འདོད་པའི་ཡན་ལག་བཅད་ལ་སེམས་གཉིས་སུ་མི་བསམ། གཅིག་ཏུ་བསམས་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་སེམས་བཏང་ངོ༌། །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ནི་སྟོང་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འགྲོ་བའང་མེད། འོང་བའང་མེད། བླང་བའང་མེད། དོར་བའང་མེད་དེ། ཅི་ཡང་མེད་པ་འདིའི་མིང་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ། །ཞེས་པས་ཕྱི་གཟུང་བའི་རྣམ་རིག་དང༌། ནང་འཛིན་པའི་རྣམ་རིག་གཉིས་ཀ་བརྟག་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཁས་ལེན་གྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་བསམ་བྱུང་གི་མཐའི་ཤེས་རབ་བློ་ལས་འདས་ཤིང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དབུ་མ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མར། ཁས་བླངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མོ་གཤམ་གྱི་ནི་བུ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བུད་མེད་མོ་གཤམ་ལ། །ཁྱེད་ཀྱི་བུ་ནི་གང་ཡིན་དྲིས། །དེ་ལ་དེ་ནི་ཡོད་མིན་པས། །སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་འཁོར་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། སྣང་ཡུལ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་མཁའ། །རི་དང་ནགས་ཚལ་ཁང་བུ་བརྩེགས། །འདུས་བྱས་རྒྱུ་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །འཁོར་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཡིན། །འདི་ལྟར་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་གསུངས་པ་དེས། ཐོག་མ
Chinese
这即是应成中观派的无谬见解。如《三摩地王经》中说：有分别者立名为有与无，如是寻思不能息灭痛苦，有与无二者皆是边，净与不净此亦是边，智者不住于中。如是。若不证悟如是之实相，仅是破除基不同的常断，世间外道亦有此见。如《不退转法轮经》云：有是单边，无是第二边，彼即我与无我同，常与断亦同。如是教诫遮除过失之理。因此，如蚕作茧般，自缚于欲见，于此以理智假立之法，非生非灭非住非去来，非一义非异义，非常非断，一切戏论寂灭之，自性即是智慧所生之本体。如是，有无常断等义，虽须以宗义而定，然以宗义作为衡量者，并以所衡量之体性的角度而言，由于此宗义不住于边或中，故某些前代论师如是主张并不妥当，犹如蚕作茧，虽无他者束缚，然自以口水束缚自身一般。如《楞伽经》云：执著事物之声者，如蚕作茧般，孩童不善巧连结，以自宗派之劣缚。如是。因此，一切法之自性安住于缘起，是无生之实相，故无灭之体性成立。于趣入二谛中云：前前是后后之所依，故不生故亦不灭。此义即谓一切法从本以来即是寂灭，无生，无住，无物，无识之自性，慈氏怙主已如是判决。又从仅是缘起之角度而言，是安住于互相观待而成立之理。如是生灭二者，常断二者，
English
This is the unmistaken view of the Prasangika Madhyamaka school. As it is said in the Samadhiraja Sutra: Those with concepts label things as existent and nonexistent. Thinking in this way will not pacify suffering. Existence and nonexistence are both extremes. Purity and impurity are also extremes. The wise do not abide even in the middle. Like that. If such a state of affairs is not realized, merely eliminating permanence and annihilation based on different grounds is also present in the views of worldly people. As it is said in the Sutra of the Irreversible Wheel: Existence is one extreme, and nonexistence is the second. That is the same as self and no-self. Permanence and annihilation are the same. Thus, the way to eliminate faults is taught. Therefore, like a silkworm spinning its cocoon, one binds oneself with the tenets of desire. Here, the phenomena imputed by the mind are not birth, cessation, abiding, or coming and going. They are not one meaning or different meanings. They are not permanent or annihilated. All elaborations are completely pacified. Knowing that one's own nature is the essence of wisdom born of thought. In this way, although the meanings of existence, nonexistence, permanence, annihilation, and so on must be determined by philosophical tenets, some earlier scholars considered that the tenet itself, which does not abide in any extreme or middle ground in terms of being a measurer by tenets and in terms of the characteristics of what is to be measured, exists as an object of self-sound thought and attachment, which is not good. Like a silkworm, there is no other binder, but it binds itself with its own saliva. As it says in the Lankavatara Sutra: Those who cling to the sound of things are like silkworms. Children are not skilled at connecting, and they are bound by the inferiority of their own tenets. Like that. Therefore, the nature of all phenomena abides in dependent arising, which is the unborn state of affairs, so the nature of non-cessation is established. In Engaging in the Two Truths, it says: The former is the basis of the latter, so it does not cease because it is unborn. The meaning of this is that all phenomena are primordially in a state of nirvana, without arising, without abiding, without things, and without consciousness, as the Protector Maitreya has determined. Moreover, from the perspective of mere dependent arising, the way in which they abide in mutual dependence is established. Thus, birth and cessation, permanence and annihilation,
Chinese
生来和未来两者都不存在，没有六种情况。不同和相同，以及非两者，从这些八种极端中，止息戏论的方式。《根本慧论》中说：以何因缘而有缘起，没有止息也没有产生，没有断灭也没有恒常，没有来也没有去，不是不同也不是相同，寂灭戏论是佛所说。像这样的依存关系，在胜义谛中也远离生、住、灭三种状态，对于唯识宗的识来说，存在于无处可住的意义中才能被理解。在《六十正理论》中说：无处所，无所缘。意思是唯识宗的处所是眼等六识，所缘是色等对境，根本是阿赖耶识的习气，存在是识，这四者仅仅是相互依存而存在，但经中说：一切法都没有阿赖耶识。以及《法王经》中说：善男子，如果想要从轮回中解脱，断除欲望的支分，不要有二元对立的想法，一心一意地放下有和无的念头。心的自性是空性，心的自性既没有去，也没有来，没有取，也没有舍，什么都没有，这名字叫做菩提。因此，外在所取的识和内在能取的识，两者都经不起分析，并且安立自性空性的法性，一切承认的戏论自然止息，这是超越思维极限的智慧，超越了言语、思想和表达。龙树菩萨的《中观宝鬘论》中说：所承认的事物，即使是极微尘许也不存在，因为本来就没有产生，就像石女的儿子一样。例如，问一个石女：你的儿子是谁？因为她根本没有儿子，所以无法回答。 第二，轮回的缘起是：显现的对境，地、水、火、风、空，山、森林、楼房，一切都是由因缘和合而生，轮回就是缘起。如此，《楞伽经》等甚深经典中，对于阿赖耶识的唯识宗观点，
English
Both coming and going do not exist, there are no six possibilities. Different and the same, and neither of the two, from these eight extremes, the way of pacifying the elaborations. As it is said in the Root Wisdom Treatise: "Whatever arises from dependent origination, has no cessation and no arising, no annihilation and no permanence, no coming and no going, not different and not the same, the pacification of elaborations is what the Buddha taught." Such interdependence, in the ultimate sense, is also free from the three states of arising, abiding, and ceasing. For the consciousness of the Mind-Only school, it can only be understood by existing in the meaning of having no place to abide. As it is said in the Sixty Stanza Reasoning: "There is no place, there is no object of focus." This means that the place of the Mind-Only school is the six consciousnesses such as the eye, the object of focus is the objects such as form, the root is the habitual tendencies of the Alaya consciousness, and the existence is the consciousness. These four exist only in mutual dependence, but the Sutra says: "All phenomena have no Alaya consciousness." And as it is said in the King of Dharma Sutra: "Son of good family, if you wish to be liberated from samsara, cut off the branches of desire, do not think in terms of duality, wholeheartedly abandon the thoughts of existence and non-existence. The nature of mind is emptiness, the nature of mind has neither going nor coming, neither taking nor abandoning, there is nothing, this name is called Bodhi." Therefore, both the externally grasped consciousness and the internally grasping consciousness cannot withstand analysis, and establishing the nature of phenomena as emptiness, all elaborations of acceptance naturally cease. This is wisdom beyond the limits of thought, beyond speech, thought, and expression. As it is said in Nagarjuna's Precious Garland of the Middle Way: "The things that are accepted, even a tiny atom does not exist, because it originally did not arise, like the son of a barren woman. For example, ask a barren woman: Who is your son? Because she has no son at all, she cannot answer." Secondly, the dependent origination of samsara is: the appearing objects, earth, water, fire, wind, space, mountains, forests, multi-storied houses, all compounded things arise from causes and conditions, samsara is dependent origination. Thus, in the profound Sutras such as the Lankavatara Sutra, the Mind-Only view of the Alaya consciousness,