Tibetan
འཆོས་པར་འདོད་ན་གནང་ན་འགལ་མི་སྲིད་པས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་ལས་དང་པོ་པས་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་བའི་ཚུལ། འདི་ལྟར། ལུས་ངག་ལས་སྐྱེས་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་ནམ། །སྤོང་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་ས་བོན་ བདེན་ཞེན་ལྡན། །བསྒྱུར་དང་ལམ་འཁྱེར་ཐབས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པར། །ཐེག་ཆེན་ལམ་ཞུགས་དབང་བསྐུར་ནོད་ནའང༌། །གནས་འགྱུར་ཐོབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མིན། །ཞེས་འདོམས་སོ། །འོ་ན་གནས་འགྱུར་ཁས་བླང་པའི་ཚད་གང་དུ་ངེས་ན། སྡོམ་པ་དག་པར་བྱེད་པ་འདུ་ཤེས་ཏེ། །འདུ་ཤེས་དག་བྱེད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །དེ་ཉིད་དག་བྱེད་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་ན། །བཅས་པའི་ལྟུང་པ་ཆོས་ཅན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན། །རང་མཚན་མི་འཛིན་ཐོབ་དང་ཤོར་བ་མེད། །ཐོག་མཐའ་བར་དུ་འགལ་བར་མི་གནས་པའི། །ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་གནས་འགྱུར་གྲུབ། །ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཚུལ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། གཞི་དང་བསམ་པ་གཉིས་ཀ་མངོན་གྱུར་ལྡན། །མོས་པས་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་ལ། །གནས་ན་བྱེ་བྲག་བསྲུངས་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང༌། །ལྡན་ན་ཡར་ལྡན་འཆོས་ན་རང་ས་ནས། །ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་གྲུབ། །ཅི་ཕྱིར་ཉེས་པ་བསྐྱེད་ན་གང་ཡང་འགོག །དགེ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ན་གནང་བའི་ཕྱིར། །གནང་བཀག་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན། །གང་ཟག་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱའི་ཐ་མར་སྐྱེས་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང༌། བསམ་པའི་ཤེས་ རབ་དང་མི་ལྡན་ལ། བསྒོམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོར་བལྟ་བ་ལ་གོམས་ཤིང་མཚན་མའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་གཞི་རང་རྒྱུད་པར་གནས་ཤིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པས་ཟིན་པའང་མོས་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་པས་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་དུ་ཁས་འཆེ་ཡང་བདག་ཉིད་དགེ་སློང་ཡུལ་མི་དངོས་པོ་ཟག་བྱེད་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ལ་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་ཅིང་ལྟར་སྣང་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་གྱི་ངོ་བོར་ཟིལ་གནོན་དུ་ལོག་པ་དཀོན་ན། སྔགས་མེད་པའི་དུག་གིས་འཆི་བ་ལྟར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ལྷུར་བྱེད་དགོས་པས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་པ་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ལམ་པ་ལ་དགེ་པའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་པ་ལ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའི་ལུང་གིས་ཀྱང
Chinese
如果想要调整，允许的话，不会有冲突，因此没有产生堕落的因由。因此，初学者不应做的行为方式如下：身体和语言产生的戒律是有形的吗？舍弃心持续不断的种子，具有真实执着。如果没有通过转变和道路运用方法来掌握，即使进入大乘道并接受灌顶，也不是获得地位转变的金刚持。这样教导。那么，承诺地位转变的标准是什么呢？使戒律清净的是认知，使认知清净的是天神的瑜伽。如果习惯于使之清净的智慧，那么所制定的堕落，其法性是生灭的，不执着自相，没有得失。在始末中不与矛盾共存的，其自性是世俗谛，因此地位转变成立。如何成立的方式将在密咒乘的章节中讲述。即使这样，基础和发心两者都具有显现，以信心行持的三种戒律具足，如果存在，则守护差别，如果守护，则守护放逸。如果具足，则向上具足，如果调整，则从自身，因为将退失像沸水一样去除，所以调整成立。为什么产生罪过时，什么都阻止？为什么产生善和功德时，允许？允许和禁止不在言辞的道路上存在，而是与补特伽罗的相续相联系而成立的。因此，在五浊恶世末期出生的大多数人，听闻甚少，不具备思考的智慧，远离修行的真如，因此习惯于将事物视为实有，并伴随着名相的分别念，因此基础存在于自身相续中，即使被具备方便和广大智慧的发心所掌握，也仅仅是信解而已，因此虽然自称具足三种戒律，但自认为是僧侣、村民、事物、染污等等，将佛法执着为清净解脱，并结合表面的和伟大的慈悲等等方便和不可思议的智慧。如果三种戒律的功德难以转变为向上具足的自性，像被无咒之毒杀死一样，没有罪过，并且必须重视与时间相关的行为，因此在资粮道上，以恶行戒律，在加行道上，积累善法，在见道上，主要行持利益有情之律仪的教证也是如此。
English
If one wants to adjust, there is no possibility of conflict if it is allowed, so there is no cause for falling. Therefore, the way of not doing the actions that are accomplished by a beginner is as follows: Are the vows arising from body and speech tangible? The seeds of continuous renunciation, possessing attachment to truth. Without mastering through transformation and the means of carrying the path, even if one enters the Mahayana path and receives empowerment, one is not a Vajra Holder who has attained the transformation of state. Thus it is taught. So, what is the standard for acknowledging the transformation of state? Making the vows pure is cognition, making cognition pure is the yoga of the deity. If one becomes accustomed to the wisdom that purifies it, then the prescribed transgressions, whose nature is arising and ceasing, do not grasp at their own characteristics, and there is no gain or loss. Because its essence, which does not abide in contradiction in the beginning, middle, and end, is conventional truth, the transformation of state is accomplished. How it is accomplished will be explained in the context of the Mantrayana. Even so, both the basis and the intention are manifestly possessed. Possessing the three vows of practice through faith, if one abides, one guards the distinctions; if one guards, one guards against laxity. If one possesses, one possesses upwards; if one adjusts, one adjusts from one's own ground, because the deterioration is extracted like boiling water. Why prevent anything if it generates faults? Why allow if it generates virtue and qualities? Allowance and prohibition do not abide on the path of words, but are established in relation to the continuum of the individual. Therefore, most of those born in the degenerate age of five hundred are of little learning and do not possess the wisdom of thought, and are separated from the suchness of meditation, so they are accustomed to viewing things as real and are accompanied by conceptualizations of characteristics, so the basis abides in their own continuum, and even if it is grasped by an intention possessing great means and wisdom, it becomes merely faith, so although they claim to possess the three vows, they consider themselves monks, villagers, things, defilements, etc., and hold the Dharma as pure liberation, and combine superficial and great compassion, etc., with inconceivable wisdom. If it is rare for the qualities of the three vows to revert to suppressing the nature of upward possession, just as dying from poison without mantra is without fault, and one must emphasize actions related to time, so on the path of accumulation, with vows of misconduct, on the path of preparation, accumulating virtuous dharmas, and on the path of seeing, the scriptures also mainly practice the discipline of benefiting sentient beings.
Tibetan
་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་མཐར་ཐུག་སྡོམ་པ་གནས་འགྱུར་དུ་ལུང་བསྟན་པར་རིག་པ་དེ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ། །དེ་བས་ན་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་ཡང་གནས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས། བསྲུང་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང༌། ལྡན་ན་ཡར་ལྡན། འཆོས་ ན་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རང་ལུགས་ཀྱིས་འཆོས་དགོས་པའང་དོན་ལ་གནས་ཏེ། ཤིང་རྟ་རྣམ་དག་ལས། འདི་ལྟར་སོ་ཐར་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་ཁས་བླངས་ཀྱིས། སྔགས་ཐོབ་དུས་གཏོང་རྒྱུར་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་སེམས་ནི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྔགས་ཐོབ་དུས་ཉམས་རྐྱེན་དང་གཏོང་རྒྱུར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་ཀར་སྐྱོན་དང་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་བཀག་ཅིང་བསྡམས་ལ། ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པ་བཀག་པ་གང་ནའང་མེད་པས། བསླབ་པ་སོ་སོའི་ནུས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་གནང་བཀག་གི་ཁྱད་པར་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཕྱེད་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྤྱིར་བཏང་བ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ། །བསྟན་བཅོས་དག་ནི་ཀུན་ལ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་བསླབ་པའི་གནས་ཀྱང་རྫས་འགལ་བའམ། གཅིག་ཏུ་གནས་མཁར་གཞོང་དག་བྱེད་དང་ལྡན་པར་རིན་པོ་ཆེ་བཅུག་པ་ལ་སོགས་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་དངོས་པོའི་དཔེ་དང་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྒྱུད་བསྡམས་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ཚོགས་ གཉིས་ཀྱི། ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །སྐྱེས་པ་སྤེལ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ནི། །གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་སྦྱིན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་རང་འདོད་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ། །གཞན་དོན་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའོ། །ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་དང༌། །དངོས་མཚན་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད། །སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ལ་དྲན་ཤེས་ལྡན། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་ཚོགས་ཀྱི། །གོམ་པའི་འདེག་འཇོག་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་ལམ། །རྩོལ་མེད་འཇུག་པས་ཚོགས་རྫོགས་ཤིན་ཏུ་མྱུར། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཚེས་ཐམས་ཅད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གམ། དེའི་རང་བཞིན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་ཡོངས
Chinese
因此，了解了认识到将暂时的行为和最终的誓言预言为转变是伟大的智慧。因此，在信解行地，这三种誓言，安住时是各自分别的安住，守护时是放逸的守护，具足时是向上增上的具足，修饰时也必须以各自宗派的自宗来修饰，这在意义上是成立的。如《清净车》中所说：‘如此别解脱是尽寿受持，因为未说得咒时要舍弃；菩萨是直至菩提心受持，因为未说得咒时有退失因和舍弃。’如是，对于三律仪，遮止和防护产生过失和罪恶，对于产生功德没有遮止，因此，分别各个学处的能量大小和开遮的差别，一般和特殊是重要的。如《宝鬘论》中说：‘对于一般要特殊地遮止，论典对于一切都赞叹。’因此，三种律仪的学处也不是互为相违的法，或者安住在同一处所，如同具备清洗容器和盛放珍宝等，不是以分别念假立的事物之比喻，应当了知与补特伽罗的相续相联结而成立之理。如是，以律仪的戒律调伏相续后，学习积聚善法的戒律之理。以六度波罗蜜多和二资粮的，未生功德令生起，生起功德令增长，积聚善法的戒律，称为以心之学所摄持。以慈爱和悲悯所摄持的善法是，在何处成办有情义利是布施。对此，没有自利欲是戒律，为他利不厌倦是安忍。特别是欢喜地进入是精进，一心一意为有情义利是禅定，断除实执和相执是智慧，六度波罗蜜多何时也不分离。对于一切四种威仪具有正念正知，对于所行境完全清净的善资粮的，行走的抬腿和放下也是六度的道，以不费力地进入而圆满资粮非常迅速。如此，成佛之因的一切法都是六度波罗蜜多，或者其自性以二资粮完全。
English
Therefore, it is understood that recognizing the prophecy of transforming temporary actions and ultimate vows is great wisdom. Thus, in the stage of practice based on faith, these three vows, when abiding, abide separately; when guarding, guard loosely; when possessing, possess upwards; and when embellishing, one must embellish according to the self-tradition of each school, which is established in meaning. As stated in the "Pure Vehicle": 'Thus, the Pratimoksha is undertaken for as long as life lasts, because it is not said to be abandoned upon receiving mantras; the Bodhisattva vow is undertaken until the essence of enlightenment, because it is not said to have causes of decline or abandonment upon receiving mantras.' As such, for all three vows, one prevents and restrains the arising of faults and offenses, and there is no prevention of generating qualities. Therefore, it is important to distinguish the magnitude of the power of each precept and the differences between what is permitted and prohibited, both generally and specifically. As stated in the "Precious Garland": 'Generally, one should specifically prohibit; the treatises praise all.' Therefore, the objects of learning for the three vows are not mutually contradictory dharmas, nor do they abide in one place, like cleaning vessels and containing precious jewels, etc. They are not like examples of objects fabricated by conceptual thought. One should understand the manner in which they are established in connection with the continuum of the individual. In this way, having tamed the continuum with the discipline of vows, one learns the discipline of accumulating virtuous dharmas. With the six Paramitas and the two accumulations, one generates qualities that have not arisen, increases those that have arisen, and the discipline of accumulating virtuous dharmas is called being gathered by the learning of the mind. The virtuous deeds embraced by love and compassion are, wherever one accomplishes the benefit of sentient beings, generosity. Regarding this, the absence of self-interest is discipline; the absence of weariness for the sake of others is patience. Especially, entering with joy is diligence; focusing single-mindedly on the benefit of sentient beings is meditation; and abandoning attachment to entities and signs is wisdom. The six Paramitas are never separate. One possesses mindfulness and awareness in all four modes of conduct. The virtuous accumulations of a completely pure field of activity, even the lifting and placing of the feet, are the path of the six Paramitas. By entering effortlessly, the accumulation of merit is completed very quickly. Thus, all the dharmas that are the cause of Buddhahood are the six Paramitas, or their nature is entirely the two accumulations.