Tibetan
། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྒོམས་ན། དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་ དེ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའི་ཚུལ། དེ་སོགས་རྣམས་པའི་ཁས་བླངས་མཐའ་དག་ཀྱང༌། །ཆོ་གའི་དུས་ལྟར་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་དང༌། བསྲུང་མཚམས་དུས་ན་དགག་དགོས་ཚང་བ་དང༌། །གནས་འགྱུར་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་མཐུས་བྱེད་པའི། །སྤྱིར་བཏང་དམིགས་བསལ་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཡིན། །དེ་ལ་སྡོམ་གསུམ་ནི་བཅས་པའི་ལྟུང་བ་ཡིན་པ། སྡོམ་པ་མེད་ན་བསོད་ནམས་ཁྱད་པར་བ་དང་ལྟུང་བ་གཉིས་ཀ་མེད། སྡོམ་པས་མ་བསྡམས་པ་ལ་བར་མ་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྲིད་པའི་རང་བཞིན་ལས་མི་འདའ། དེ་བས་ན་ཞིང་ཡོད་པ་རྣམས་ཐན་པ་དང་སེར་བ་ལ་འཇིགས་དགོས་པ་ལྟར་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་སྡོམ་པ་ཐོབ་དགོས་ཏེ། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་གསུམ་ལྡན་བསྲུང་བ་ལ་གོང་མ་ལ་གནས་པས་འོག་མ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱང༌། བློ་དང་འབྲེལ་བའི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཆ་ནས་སྡོམ་གསུམ་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པར་ཡོད་ལ། དེ་ལྟར་ཡོད་པས་བསྲུང་མཚམས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་བླང་དོར་དང་བཅས་པ་དེ་སྲིད་དུ་གནང་བཀག་རང་གཞུང་དང་མི་འགལ་བར་སྤྱོད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ་དགེ་སྡིག་རྣམ་རྟོག་གི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ལམ་གྱི་མངོན་པར་ རྟོགས་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་ནས་སྡོམ་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ལ་འདྲེས་པའི་ཚེ། དེའི་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་པའི་འདུས་མ་བྱས་སུ་གནས་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་འབྲས་བུའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སྟེ་གཤིས་ལ་དགེ་སྡིག་མི་གནས་པའི་དོན་ལ་མངའ་དབང་འབྱོར་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་བློ་གྲོས་རབ་གསལ་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་ནི་ལྷའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་སླར་ངན་སོང་དུ་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་སྡོམ་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པའི་རློམས་སེམས་མེད་ཅིང་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་ཆུ་ཕྲན་རྒྱ་མཚོར་ཕྱིན་པའི་ཚེ་བ་ཚྭ་ཅན་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི། བགྲོད་པའི་ལམ་དུ་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པ་ལྟར། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་གླིང་གཞི་ཙམ་པའི་སྟེང་དུ་གནས་འགྱུར་གྱི་གྲུབ་མཐའ་འཇིག་པའི་ཚུལ། གླེང་གཞི་གནས་འགྱུར་འདོད་ལ་ཕྱིར་བཅོས་མེད། །སོ་ཐར་ངོས་ནས་བྱང་བའི་ལྟུང་བ་གཅིག། རང་ངོས་འཆོས་ན་གནས་འགྱུར་ ཟིན་པས་འགལ། །གོང་མའི་ངོས་ནས་འཆོས་ན་དེ་ཉིད་ལ། །ལྟུང་བ་མ་བྱུང་ཕྱིར་བཅོས་མི་དགོས་བསྙོན། །འདི་ལྟར་ལས་བྱེད་པ་པོ་ནི་སེམས། དེ་ཉིད་དགེ་དང་མི་དགེ་བ་ནི་ལས། ལས་བཟང་ངན་ལས་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བས། དེ་དག་བླང་དོར་བྱེད་པའི་ཐབས་ནི་སྡོམ་པ་ཡིན་ན་ལམ་ཞུགས་ཀྱི་གང་ཟག་གསུམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དགེ་སློང་དུ་ཁས་འཆེ་བ་ཙམ་སྤྱིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་སྡོམ་གསུམ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་འཛིན་ཅིང་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པར་ཡོད་དགོས་པས་གླེང་གཞི་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་གང་ཟག་སྡོམ་གསུམ་ནོད་ཚད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་འགྱུར་མཉམ་པར་བརྡལ་བ་མེད་དེ། ཤིང་རྟ་རྣམ་དག་ཏུ། ཁ་ཅིག་གནས་འགྱུར་དུ་བསྲུང་ཟེར་ཏེ། ཟངས་རྡོ་བཞུ་བ་ལས་ཟངས། རག་རྡོ་བླུགས་ན་ར་གན། ཞ་ནེ་བླུགས་ན་འཁར་བར་འགྲོ་བ་བཞིན། གོང་མ་ཐོབ་ནས་འོག་མ་གནས་འགྱུར་ཏེ། སྔགས་གཅིག་པུ་བསྲུངས་པས་ཆོག་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དམ་པ་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས། ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ནི་རང་བཞིན་ཞེས་འོག་མ་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་ལྟུང་བར་གསུངས་ཤིང༌། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་བཤད་པས་གནོད་དོ། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་བས་ན་གཞི་གཅིག་ལ་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་འདྲེན་དགོས་པའང་སྤྱིར་ བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཕྱེད་པའི་སླད་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་དང༌། ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་ཐ་མི་དད་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་པར་འཁྱམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ལ་འདོད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་སྡོམ་པ་གསུམ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པས་སྔ་མ་ལས། དང་པོ་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་ཏེ། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་འཛིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཐེག་པ་མས་རིམ་ནས་འཛེག་པའི་གང་ཟག་ལས་དང་པོ་པས་སྟོན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་དགོངས་ཏེ་བསླབ་གཞི་བཅས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེ་བྲག་གི་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་གནས་འགྱུར་དུ་བསྲུང་ངོ་སྙམ་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་བྱས་ན་ཕྱིར་བཅོས་མི་ཐུབ་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་བཅས་ལྡན་དགེ་སློང་གི་ལྟུང་བ་ཕྲ་རགས་གཅིག་སོ་བྱང་གང་གི་ངོས་ནས་འཆོས། སོ་ཐར་གྱི་ངོས་ནས་འཆོས་པར་འདོད་ན་དེ་གནས་འགྱུར་ཟིན་པས་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཆོས་པའི་རྒྱུ་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ངོས་ནས་
Chinese
如果观修一切法无自性，应当了知，那才是完全清净的戒律。如是说。总而言之， 所有这些与补特伽罗相续相联系而成立之理，以及所有这些方面的承诺，都应如仪轨时一样，自相不混杂，守护界限时，应具备遮止所需的一切，以及通过智慧的力量转变处所和本体。总的来说，特殊行为是不同的。对此，三律仪是所制定的堕罪。如果没有律仪，则既没有殊胜的福德，也没有堕罪。未被律仪所束缚的，称为中等善，不会超出有之自性。因此，就像有田地的人必须害怕干旱和冰雹一样，为了解脱之道而努力的人必须获得律仪。即使知道在一个补特伽罗的相续中，守护三者具备，安住于高者，则不应舍弃低者。从与智慧相关的假立的角度来看，三律仪是自相不混杂地存在的。正因为如此，在守护界限的现观中，必须连同取舍一起，在那之前，行为必须不违背允许和禁止的自宗，因为这是善恶分别念的影像。然而，当道的现观 转变为力量，律仪和非律仪的状态的识蕴，与无自性的智慧之义相融合时，其三律仪的本体，便会从超越八识聚的无为法中发生转变，因此被称为果位的戒律，因为已经获得了对善恶不驻留于本性的意义的自在。如是《慧光请问经》中说：比丘瑜伽行者，具有戒律、戒律毁坏、守护戒律等各种概念，享受天界的安乐后，又会堕入恶趣。谁没有律仪和非律仪的傲慢，也没有分别念，那就是超越痛苦的清净戒律。如是说。虽然如此，就像小河流入大海时，会转变为咸味一样，但在行进的道路上，就像自相不混杂一样，三律仪仅仅是基础的
English
If one meditates on all phenomena as being without inherent existence, one should realize that that alone is perfectly pure discipline. Thus it is said. In short, The way all of that is established in connection with the continuum of an individual, and all the commitments of those and other aspects as well, should be such that, as in the time of the ritual, they are distinct and unmixed, and at the time of guarding the boundaries, all that needs to be prohibited should be complete, and the transformation of the place and essence should be done through the power of wisdom. In general, special actions are different. In this regard, the three vows are the transgressions that have been prescribed. If there are no vows, there is neither special merit nor transgression. That which is not bound by vows is called intermediate virtue, and it does not transcend the nature of existence. Therefore, just as those who have fields must fear drought and hail, those who strive for the sake of the path of liberation must obtain vows. Even though it is known that in the continuum of one individual, the three are possessed and guarded, and by abiding in the higher, the lower should not be abandoned, from the point of view of the imputation that is related to intelligence, the three vows exist as distinct and unmixed. Because they exist in that way, in the actualization of guarding the boundaries, it is necessary to practice in such a way that, together with what is to be taken and abandoned, until then, the permissions and prohibitions do not contradict one's own system, because it is the image of virtuous and non-virtuous conceptualizations. However, when the actualization of the path becomes powerful, and the consciousness of the state of vows and non-vows merges into the meaning of wisdom that is without inherent existence, then the essence of those three vows transforms from the unconditioned that transcends the eight aggregates of consciousness, and therefore it is called the discipline of the result, because one has attained mastery over the meaning of virtue and non-virtue not abiding in the nature. As it is said in the Sutra Requested by Sagacious Intelligence: "A monastic yogi who possesses various concepts such as discipline, discipline breaking, and guarding discipline, after experiencing the bliss of the gods, will again revolve into the lower realms. Whoever does not have arrogance of vows and non-vows, and does not have conceptualization, that is the perfectly pure discipline that transcends suffering." Thus it is said. Although that is so, just as when a small stream goes to the ocean, it transforms into a salty taste, but on the path of travel, just as they are distinct and unmixed, the three vows are merely the basis of
Chinese
關於摧毀轉變宗派觀點的方式。 立宗：主張轉變卻無法挽回。 從別解脫戒的角度來說，犯了墮罪。 如果自己懺悔，因為已經轉變，所以相違背。 如果從上部的角度懺悔，那樣的話， 會辯稱沒有犯墮罪，所以不需要挽回。 像這樣，作者是心， 心本身是善與非善的業。 從善業與惡業產生樂與苦， 如果說斷惡行善的方法是律儀，那麼進入道途的三種具足者，僅僅是自稱是金剛持的比丘，在共同的意識層面上，三種律儀必須各自持有特徵，並且各自獨立不混雜，因此從一切立宗到一切立宗，凡是領受三種律儀的人，其相續中不可能同時普遍存在轉變。在《清淨車》中說： 有些人說要守護轉變， 就像熔煉銅礦石得到銅，倒入黃銅礦石得到黃銅，倒入鉛礦石變成錫一樣。 獲得上部後，下部就會轉變，說僅僅守護密咒就足夠，這是不合理的。在《聖者第一續》中說： 「區分是自性」，如果區分下部，就會犯墮罪。 因為說要守護一切律儀，所以會受到損害。這樣說就很清楚了。 因此，在一個基礎上需要引導各自獨立不混雜等六法，也是為了區分一般和特殊，因此認為本質轉變和功德增上無有差別，那是完全的迷亂。 同樣，認為本質轉變在功德的層面上也是不合理的，因為三種律儀是世俗諦，所以從前者來說，首先是各自獨立不混雜，各自持有特徵。這樣說，是因為從下部乘逐步上升的人，最初是由最初者來教導，考慮到眾生的思想差異，為了制定學處，作為對治，這三種特殊的律儀被認為是守護轉變，這是一種遍計所執，因此如果那時做了成就的行為，就無法挽回了。像這樣，具足戒律的比丘，無論是粗罪還是細罪，從別解脫戒還是菩薩戒的角度懺悔。 如果想從別解脫戒的角度懺悔，因為那已經轉變，沒有各自獨立不混雜，所以沒有懺悔的因。從菩提心的角度
English
Regarding the way to destroy the sectarian views of transformation. Thesis: Claiming transformation but unable to recover. From the perspective of individual liberation vows, committing a transgression. If one confesses oneself, it contradicts because it has already transformed. If one confesses from the perspective of the upper level, then, It would be argued that there is no transgression, so there is no need to recover. Like this, the author is the mind, The mind itself is the karma of good and non-good. From good and bad karma arise happiness and suffering, If the method of abandoning evil and practicing good is said to be discipline, then the three possessors who have entered the path, merely claiming to be Vajra-holding monks, on the level of common consciousness, the three vows must each hold characteristics and be independent and unmixed, therefore, from all theses to all theses, whoever receives the three vows, it is impossible for transformation to exist simultaneously and universally in their continuum. In the "Pure Chariot" it says: Some say to protect transformation, Just like smelting copper ore to get copper, pouring brass ore to get brass, pouring lead ore to become tin. After obtaining the upper level, the lower level will transform, saying that it is enough to protect only the mantra, which is unreasonable. In the "First Holy Continuum" it says: "Distinguishing is nature," if distinguishing the lower level, one will commit a transgression. Because it is said to protect all vows, it will be harmed. Saying this is clear. Therefore, on one basis, it is necessary to guide the six dharmas such as being independent and unmixed, also in order to distinguish between general and special, therefore, considering the essence of transformation and the increase of merit to be indistinguishable is complete confusion. Similarly, it is unreasonable to think that the essence of transformation is on the level of merit, because the three vows are conventional truth, so from the former, first they are independent and unmixed, each holding characteristics. Saying this is because from the person who gradually ascends from the lower vehicle, the first is taught by the first one, considering the differences in the minds of sentient beings, in order to formulate the precepts, as an antidote, these three special vows are considered to be protecting transformation, which is a completely imputed one, therefore, if one does the actions of accomplishment at that time, it cannot be recovered. Like this, a monk who possesses vows, whether it is a gross or subtle transgression, confesses from the perspective of individual liberation or Bodhisattva vows. If one wants to confess from the perspective of individual liberation vows, because that has already transformed, there is no independence and unmixedness, so there is no cause for confession. From the perspective of Bodhicitta