Tibetan
་ལྟར་དང་པོ་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གིས་ལུས་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །གཉིས་པ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ །གསུམ་པ་སེམས་མི་རྟག་པར་བསྒོམས་པས་རྟག་འཛིན་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་གོ །བཞི་པ་ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལོག་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲིད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞི་ཡི་ཕྱིར་ཡང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་ན། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ ལམ་འབྲིང་དུ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་རྒྱུན་གཅད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་གོང་དུ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པས་འཇུག་ཅིང་གཉེན་པོ་བདག་མེད་པ་དང༌། སྒྱུ་མའམ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་བསྒོམ་པའམ་དེ་ཉིད་ལས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ཤེས་ནས། །མི་དགེ་སྤང་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང༌། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ནི། འདུན་པ་བརྩོན་འགྲུས་སེམས་པ་དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞིའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་མངོན་ཤེས་དང་སྤྱན་ལ་སོགས་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་ལས། དེ་གནས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེའི་རྗེས་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་ལམ་ལ་མྱུར་དུ་སྦྱོར་བས་སྤྱོར་བའི་ལམ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་རྟེན་ནི་འགྲོ་བ་ལྔ་གང་རུང་ལ། བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དྲོད་རྩེ་གཉིས་སུ་དད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ དང༌། ཤེས་རབ་སྟེ་དབང་པོ་ལྔ། བཟོད་ཆོས་གཉིས་སུ་དད་པའི་སྟོབས་ལ་སོགས་ཏེ་དབང་པོ་དང་ཆ་མཐུན་པ་ལྔ་བསྒོམ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དབང་པོ་ལྔ་དང་སྟོབས་ལྔ་དང༌། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རྣམ་བྱང་བསྐྱེད་པས་དབང་པོ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་པས་སྟོབས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་ལས། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་བསྐྱེད་ནས། །འདུན་དང་སྦྱོར་བས་དབང་བྱེད་དེ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །མི་འཕྲོ་རྣམ་པར་འབྱེད་ཀྱང་ངོ༌། །ཞེས་དང་རྒྱན་ལས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་ཆུང་བས་ན། །དེ་དག་ཉིད་ལ་སྟོབས་ཞེས་བྱ།
Chinese
就像那样，首先以身念住认知身体是痛苦，从而进入认知痛苦。第二，认知感受是痛苦，从而进入断除集。第三，修习心无常，从而进入显现止息常执。第四，修习法无我，从而从我执中解脱，进入修习道。如《中边分别论》所说：为了恶趣，为了有因，为了根基，为了不愚昧，如果想要进入四谛，就应当修习念住。如是说。在资粮道中等，不善之法凡是未生起的，就不令生起；已生起的，为了断绝其相续。善法凡是未生起的，就令生起；已生起的，为了使其增长，而以精进进入，并且修习对治法无我，以及幻术或梦境等。或者就在那里面说：通达一切不顺品和对治品之后，为了舍弃不善，精进就会有四种。如是说。在资粮道大中，四种神足是：欲、精进、心、观的等持，是神通的基础，以及神通、神眼等，因为禅定的心能够胜任，以力量成就，所以称为神足。如前者所说：它安住于能够胜任，一切义都会圆满。如是说。在那之后，以无分别的智慧迅速地结合见道，所以是加行道。身体的所依是五趣中的任何一个，心的所依是六禅定地中的任何一个。也就是在暖位和顶位二者中，修习信、精进、念、定、慧这五根，以及忍法二者中的信力等，也就是与五根相顺的五力。如《中边分别论》所说：五根和五力，以及二二决择分。如是说。也就是因为生起净分，摧毁与根不相顺的方面，所以称为力。如前者所说：生起与解脱分相顺的，以欲和加行来控制，不忘失所缘，并且也分别不散乱。以及《庄严经论》所说：因为不顺品衰弱，所以称那些为力。
English
Just like that, first, by applying mindfulness of the body, one recognizes the body as suffering, thereby entering into the understanding of suffering. Second, recognizing feelings as suffering, one enters into abandoning the origin of suffering. Third, by meditating on the impermanence of the mind, one enters into manifesting the cessation of clinging to permanence. Fourth, by meditating on the selflessness of phenomena, one turns away from attachment to self and enters into the practice of the path. As the Madhyāntavibhāga states: "For the sake of bad states, for the sake of the cause of existence, for the sake of the basis, and for the sake of non-delusion, if one wishes to enter the four truths, one should meditate on mindfulness." Thus it is said. In the middle of the accumulation path, unwholesome dharmas that have not yet arisen are not generated; those that have arisen are cut off from their continuity. Wholesome dharmas that have not yet arisen are generated; those that have arisen are increased, and one enters with diligence, and cultivates the antidote of selflessness, as well as illusion or dreams, etc. Or, as it says in that very text: "Having fully understood all the opposing factors and antidotes, diligence arises in four ways to abandon the unwholesome." Thus it is said. In the great accumulation path, the four legs of miraculous power are: aspiration, diligence, mind, and the samādhi of analysis, which are the basis of miraculous power, as well as clairvoyance and divine eye, etc. Because the mind of dhyāna is capable and accomplished by strength, it is called the legs of miraculous power. As the former text states: "It abides in being capable, and all meanings will be attained." Thus it is said. After that, the non-conceptual wisdom quickly joins the path of seeing, so it is the path of application. The support of the body is any of the five realms of existence, and the support of the mind is any of the six dhyāna grounds. That is, in the two stages of heat and peak, one cultivates the five faculties of faith, diligence, mindfulness, samādhi, and wisdom, as well as the power of faith in the two stages of forbearance and supreme dharma, which are the five powers that are in harmony with the faculties. As the Madhyāntavibhāga states: "The five faculties and the five powers, and the two pairs of decisive factors." Thus it is said. That is, because one generates pure aspects and destroys the aspects that are not in harmony with the faculties, it is called power. As the former text states: "Having generated what is in harmony with the aspect of liberation, one controls with desire and application, not forgetting the object, and also distinguishing without distraction." And as the Ornament states: "Because the opposing factors are weakened, those themselves are called powers."