Tibetan
རྟགས་ནི་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མེད་བཞིན་དུ་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ། རི་བོང་གི་རྭ་དང༌། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། དེ་དང་ཕྱོགས་མཐུན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། གང་དང་གང་ལ་དོན་གྱི་རྣམས་པ་འདི་ཞེས་བཀོད་ཀྱང་བློས་རློམ་པ་ཙམ་ལས་རང་མཚན་དང་དངོས་པོའི་ཡུལ་དུ་མེད་པ་འཐའ་དག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལས། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་རྣམས་དེ་ནི། །མེད་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་ བློས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་དབང་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་དག་པ་དང༌། དག་པ་གཞན་དབང་ངོ༌། །མ་དག་པ་གཞན་དབང་ནི། འཁྲུལ་སྣང་གི་བག་ཆགས་བརྟས་པ་ལས་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་ཤིང༌། དབང་པོའི་སྒོ་སོ་སོ་ལ་ཤར་བའི་མ་དག་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ལས་གནས་རིས་མཐོ་དམན་དུ་ཤར་བ་ཐམས་ཅད་དོ། །དག་པ་གཞན་དབང་ནི། རང་སྣང་དག་པའི་ཞིང་དང༌། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཟིགས་པ་དག་པའི་ཡུལ་ལ་སྣང་བའི་ཞིང་ཁམས་དང༌། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་རྣམ་པར་ཤར་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་གཞན་དབང་མི་འཐད་པར་རྩོད་པ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དྲི་མེད་འོད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཡོངས་གྲུབ་ལ་གཉིས་ཏེ། འགྱུར་བ་མེད་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་འཁྲུལ་པའོ། །འདི་ལྟར་མ་འཁྲུལ་པའོ་ཞེས་པའི་གནས་སྐབས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་ཆས་སུ་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དུས་གསུམ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དམ་པའོ། །དེ་ལ་རང་གིས་སྟོང་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། གཉིས་ཀས་སྟོང་པ་ རྣམ་པ་གསུམ་བཞག་སྟེ། རང་གིས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་མེད་པའོ། །གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་དེ་ལ་ཆོས་གཞན་མེད་པའི་ཆ་ནས་བཏགས་པའོ། །གཉིས་ཀས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་གང་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མི་འགོག་ཀྱང༌། དོན་དམ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་མི་འབྲལ་བའི་ཐར་ལམ་དམ་པའོ། །དེ་དག་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནས་སྐབས་འདིར་ནི། མ་དག་པའི་གཞན་དབང་ལ་བརྟེན། དེས་དགེ་མི་དགེའི་ལས་གསོག །དེ་ལས་དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ན། མི་དགེ་བཅུ་པོ་ལས་ལོག་པ་ཙམ་གྱིས་དགེ་བ་བཅུར་འདོད་པ་ནི་ནོར་བ་སྟེ། རྒྱུད་བསྡམས་པ་མེད་ཅིང་
Chinese
假立是指实际上在任何事物的自性中都不存在，却被分别念强加安立的。比如兔子的角，以及无我执着为有我等等。所有与此观点相同的恶劣宗派，以及无论对什么事物冠以何种名义，都只是自以为是，实际上在自相和实事层面都不存在的，都包括在内。如《瑜伽行经》中说：“所有遍计所执，都是实际上不存在，却由错觉的分别念所生。” 他起有二种：不清净和他起清净。不清净的他起是：由错觉显现的习气增长，从而产生地、石、山、岩等器情世界的各种显现，以及在各个根门前显现的不清净错觉，由此产生高低不同的处所等等。清净的他起是：自显清净的刹土，以及在诸佛的清净境界中所显现的刹土，以及宫殿楼阁的显现等等。对于他起不存在的争论，圆满正等觉无垢光佛已经善加遮破了。 圆成实有二种：无有变异和颠倒。第一种是：不存在“如此是错觉，如此不是错觉”的两种情况，而是所有法自性清净的法性，本自具足的空性。不分过去、现在、未来，永不改变的本性实相。其中又分自空、他空、二者皆空三种。自空是指任何法，其自性都不存在真实的。他空是指在某个法上安立了其他法不存在的层面。二者皆空是指任何法都不存在二元对立。 第二种是：虽然证悟了如所有性的实相，在名言量上不会阻止福德资粮的积累。但在胜义谛中，证悟到一切法自性皆空的法性如虚空一般，因此不会与智慧资粮分离的解脱道。从这些因果关系的角度来看，依赖于不清净的他起，由此积累善与非善之业。由此体验各自的果报。因此，仅仅从不善十业中返回就认为是善业十业是错误的，因为没有调伏自心。
English
Imputation is when something is imputed by conceptualization, even though it does not exist in the essence of anything. Examples include a rabbit's horn, and considering self where there is no self. All evil philosophical tenets that are in accordance with this, and all instances where something is labeled with a certain meaning but is merely assumed by the mind and does not exist in its own right or as an object, are included. As it says in the Yogacara texts: "All that is thoroughly conceptualized is created by the mind through delusion, even though it does not exist." There are two types of dependent arising: impure and pure. Impure dependent arising refers to the various appearances of the environment and its inhabitants, such as earth, stones, mountains, and rocks, which arise from the accumulation of habitual patterns of delusion. It also includes all impure delusions that arise at each of the sense gates, resulting in the appearance of high and low realms. Pure dependent arising refers to pure realms that appear as pure self-manifestations, as well as realms that appear to Buddhas in their pure vision, and the appearances of palaces and mansions. The argument that dependent arising is not valid has already been refuted by the perfectly enlightened, stainless light Buddha. Perfected nature has two aspects: unchanging and non-reversed. The first is that there are no two states of "this is delusion" and "this is not delusion." Rather, all phenomena are emptiness, the nature of reality that is inherently pure by nature. It is the sacred nature of reality that does not change, without past, present, or future. There are three types of emptiness: self-emptiness, other-emptiness, and both-emptiness. Self-emptiness refers to the absence of true inherent existence in any phenomenon. Other-emptiness refers to the imputation of the absence of other phenomena in relation to a particular phenomenon. Both-emptiness refers to the absence of duality in any phenomenon. The second is that although the accumulation of merit is not obstructed in the relative aspect of realizing the nature of reality as it is, in the ultimate sense, the path of liberation is inseparable from the accumulation of wisdom, as one realizes that all phenomena are empty in their own essence, like the sky. In this context of cause and effect, one relies on impure dependent arising, thereby accumulating virtuous and non-virtuous actions. From this, one experiences the corresponding results. Therefore, it is a mistake to assume that merely turning away from the ten non-virtuous actions constitutes the ten virtuous actions, because the mind has not been tamed.
Tibetan
ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཡུམ་བར་མ་ལས་ཀྱང༌། བདག་ཉིད་ཀྱང་སྲོག་གཅོད་པ་སྤངས་པ་ཡིན། ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་མི་དགེ་བ་བཅུ་པོ་ནི་བསྡམ་པའི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ནས་དགེ་བ་བཅུ་པོ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་སུ་བྱ་བའོ། །དེའི་ འབྲས་བུ་ནི་ཐར་པའི་ལམ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་བཅུ་བོ་ཆུང་ངུས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བདུན་གཙོ་བོར་ལྡན་པས་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པ་དབང་པོ་དྲུག་གི་བདག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་རགས་པ་ཅན། བདེ་སྡུག་གི་ཚོར་བ་མྱོང་བདེ་བ་འདོད་པའི་མི་དང༌། འབྲིང་གིས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དགེ་བའི་ལམ་བཅུ་པོ་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་ན་དེས་འཕེན་བྱེད་བྱས་ནས། དེར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཚངས་པའི་གནས་པ་གཞི་དང་ས་དེ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོམས་པ་ལས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་སུ་སྐྱེ་སྟེ། དེའང་གཟུགས་ཁམས་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཙོ་བོར་ལྡན་ལ་གཞན་དག་ནི་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པའོ། །གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ནི་ཀུན་གཞི་ཉིད་གཙོ་བོར་ལྡན་ལ། གཞན་དག་བག་ལ་ཉལ་དུ་ཡོད་པས་གཉིད་འཐུག་པོ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་ལས་དགེ་བ་བྱེད་པ་ཡང་མེད་ལ། མི་དགེ་བ་ཡང་དངོས་སུ་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་རང་སའི་གཏི་མུག་གི་ས་བས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ངང་གིས་གཏི་མུག་ནི་སྟོབས་ཆེན་པོ་གསོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་དེ་སྔ་མའི་དགེ་འབྲས་ཡིན་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟད་ནས་ནི་ཚེ་འཕོ་ལ། ངོ་བོ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིའི་ལུས་རྟེན་ལས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པས་ན་ལྷ་བས་ལྷག་པའི་ལུས་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཆོས་འདིས་དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་དང༌། །དུད་འགྲོ་རྣམས་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང༌། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ནང་དག་ཏུ། །བདེ་དཔལ་རྒྱལ་སྲིད་རྒྱས་པ་ཐོབ། །བསམ་གཏན་ཚད་མེད་གཟུགས་མེད་ནི། །ཚངས་སོགས་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱེད། །ཅེས་མཐོ་རིས་མངོན་པར་བསྒྲུབས་ཤིང༌། ངན་སོང་གི་སྒོ་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་ལྷ་མིའི་ཐེག་པའམ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་ལམ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་དང་འབྲེལ་པས་ངེས་པར་ལེགས་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ཡང་སྤྱིར་རིགས་ཡོད་པ་ལ་དགེ་རྩ་ཕྲ་མོ་ས་བོན་དུ་བཞག་པ་གཉིས་རྐྱེན་ནུས་པ་སྨིན་པས་སད་དེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ངེས་པའང་
Chinese
应当认识到这是无记。在《母续》中也广泛地说，例如“我自己也放弃了杀生”。因此，应当把十不善业放在断除的一方，把十善业放在修持的一方。它的果报是与解脱道无关的福德分善业，以微小的七识为主，随顺于境而生，是从六根的增上缘所产生的粗大意识，感受苦乐，是渴望安乐的人。中等的会转生到欲界的诸天中。如果十善业非常强大，以此作为牵引，转生到那里的原因是梵天的住所，以及地界和彼地的禅定习惯，从而转生到更高的二界。其中，色界众生以阿赖耶识和入定识为主，其他的则作为眷属存在。在无色界中，只有阿赖耶识是主要的，其他的则处于潜伏状态，就像沉睡时的状态一样，既没有行善，也没有实际作恶，但由于自地的愚痴之种所生，自然而然地积累了强大的愚痴。因此，禅定无色界的心虽然是之前的善果，但因为是福德分善业，耗尽后就会死亡，因为其自性是无记。因为从人身可以获得解脱和一切智的果位，所以也被称为胜过天人的身体。即使如此，《宝鬘论》中说：“此法能从地狱、饿鬼和畜生中解脱，在天人和人类中，获得安乐、光荣和王位的增长，禅定、无量和无色，体验梵天等的安乐。”因此，它能实现高处的利益，并关闭恶趣之门，所以被称为天人乘或小士道。它与解脱分善业相关联，因此也必定与善相连，一般来说，对于具有种性的人，将微小的善根作为种子，二者因缘成熟，能力觉醒，也必定会走向菩提。
English
It should be recognized that this is indeterminate. In the Middle Mother Sutra, it is also extensively stated, such as, "I myself have also abandoned killing." Therefore, the ten non-virtuous actions should be placed on the side of abandonment, and the ten virtuous actions should be placed on the side of practice. Its result is the meritorious virtuous actions that are unrelated to the path of liberation. With the small seven consciousnesses as the main component, it arises in accordance with the environment, and is a coarse consciousness arising from the dominant condition of the six senses, experiencing pleasure and pain, and is the person who desires happiness. The intermediate one will be reborn as a god in the desire realm. If the ten virtuous actions are very powerful, they will be used as a pull, and the reason for being reborn there is the abode of Brahma, and the habit of Samadhi in the ground and that place, thereby being reborn in the higher two realms. Among them, the form realm beings mainly have the Alaya consciousness and the entering consciousness, and the others exist as retinues. In the formless realm, only the Alaya consciousness is the main one, and the others are in a latent state, like a state of deep sleep, in which there is neither virtuous action nor actual evil action, but because it is born from the seed of ignorance in its own realm, it naturally accumulates great ignorance. Therefore, although the mind of meditative formlessness is the result of previous virtue, it is a meritorious virtuous action, and after it is exhausted, life will pass away, because its nature is indeterminate. Because liberation and the state of omniscience can be attained from the human body, it is also said to be a body superior to the gods. Even so, the Ratnavali says, "This Dharma liberates from hell, hungry ghosts, and animals, and in gods and humans, obtains happiness, glory, and increase of kingship, meditation, immeasurable and formless, experiences the happiness of Brahma, etc." Therefore, it can accomplish the benefits of the higher realms and close the doors of the lower realms, so it is called the vehicle of gods and humans or the path of the lesser person. It is associated with the virtuous actions that are in accordance with liberation, so it is also necessarily connected with goodness. Generally, for those who have the potential, the subtle roots of virtue are placed as seeds, and when the two conditions ripen, the ability awakens, and they will surely go to Bodhi.