English
As stated in the Sutra "Cloud of Jewels" and the "Three Samayas," offerings that are not owned, such as flowers, fruit trees, lands, rivers, and precious treasures, can also be offered. Moreover, these offerings should not be mixed with the defiled mind of belittling others, pleasing kings who have faith in the Buddha, or hoping to gain profit, respect, and fame for oneself. They should not be obtained by stealing unlawful objects from others or through sinful means. In particular, the four immeasurable offerings that please the Buddhas, the three vows, the Three Jewels, the six perfections, the remembrance of the meaning of profound emptiness, the three wisdoms, and the four means of gathering, etc., all of which gather all virtuous dharmas, are called immeasurable accomplishment offerings, which are complete and great offerings. When making such offerings, one should generate the six thoughts of immeasurable results as explained in the Bodhisattva Grounds: regard the Three Jewels as the supreme field of merit; regard them as extremely rare like the Udumbara flower; regard them as the best of all sentient beings; regard them as the supreme benefactors; regard them as appearing only once in the three thousand great thousand worlds; and offer them as the basis of all worldly and transcendental perfections. As stated in the Sutra: "In the field of faith, cultivate the field of merit." Thus, when encountering this supreme field of merit for all happiness in this life and the next, if one does not sow the seeds of the precious accumulation of virtue and does not know that all happiness arises from the grace of the Three Jewels, this is the behavior of an inferior child.
Tibetan
་ལུས་པ་དེ་ཡང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་བྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཆར་བབས་པ་རྒྱལ་པོ་གསེར་མདོག་ཅན་དུ་སྐྱེས་པའི་རབས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཆོད་ཅིང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཉིན་མཚན་འཁོར་མོའམ། དུས་དྲུག་གམ། དུས་གསུམ་མམ། ཐ་ནའང་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆ་རེར་ལན་གཅིག་རེ་དྲན་པས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། བློ་ནི་གང་གོམས་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་ཉམས་ལེན་གཞན་མེད་ཀྱང་འཆི་བའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་དྲན་ནས་སྐྱབས་སུ་སོང་ན་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རབ་དང་བ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་དག་གིས་བསྔགས་པ་བརྗོད། །དེ་ལྟར་དེས་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བསྒོམས་པས། །ཉིན་མཚན་དུ་ཡང་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་མཐོང༌། །ནམ་ཞིག་དེ་ནི་ན་ཞིང་མི་བདེ་ནས། །ཤི་ལ་ཐུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བྱུང་ན། །སངས་རྒྱས་ལ་ ནི་དྲན་པ་མི་ཉམས་ཏེ། །སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བས་འཕྲོག་པར་ཡོངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་དམྱལ་མེའི་ཚོར་བས་ཡོངས་སུ་གདུངས་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ལ་སྙིང་ཁོང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ་ཞེས་སྨྲས་པས། དེའི་མཐུས་རང་སངས་རྒྱས་རུས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་འཚང་རྒྱ་བར་ལུང་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་ལ་ནི་བསྡུ་བ་ནས་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཤེས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཁས་བླངས་པ་དང༌། གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་མཚན་ཉིད་བཞི་ག་ཚང་ཞིང་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བསྟེན་པ་དང༌། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང༌། དགེ་འདུན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བསྟེན་ནས་དེའི་མཛད་སྤྱོད་ལ་བསླབ་ཅིང་ཡོན་ཏན་བརྗོད། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་ཉན་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དཀོན་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ། སྤྱོད་པ་བག་ཡོད་པ་འདུལ་བ། བསྒོམ་པ་བསམ་གཏན་པ་མདོ་སྡེ། ལྟ་བ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་མངོན་པ་དང་མཐུན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ལམ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཡང་དག་པའོ། །འབྲས་བུའི་བསླབ་བྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བྲལ་ཐོབ་སྤངས་པའི་ དབྱིངས་ལ་བྱང་ཆུབ་པས། །སྐྱོབ་དང་བསྐྱབ་བྱར་མི་འཛིན་ཐ་སྙད་ལས། །འདས་ཕྱིར་གཏོང་རྒྱུའང་བཏགས་པ་བླ་དྭགས་ཡིན། །དེ་ལ་སེམས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་ནས་ད
Chinese
将此布施给独觉佛，如降下受用之雨，如生为金颜国王的本生故事一样。如此供养并忆念后，日夜整时，或六时，或三时，甚至日夜的每一部分忆念一次，都要皈依。因为心随习惯而行是规律，所以即使没有其他修持，临终时也会忆念佛陀。如此忆念并皈依，则具有重大意义。如《三摩地王经》云：身语意极喜悦，恒常赞叹诸佛陀，如是彼修心相续，日夜亦见世间怙。何时彼人病不适，临死感受痛苦时，然于佛陀不失念，痛苦感受不能夺。如是说。譬如天授于地狱火的感受所逼迫时，从内心深处呼喊皈依佛，以此力量，被授记将成就为名为骨的独觉佛。如是皈依之理，如《摄事品》所说，知晓功德，知晓差别，承诺，不异说，具足皈依的四种特征，此外，彼经中还说：依止殊胜士，听闻殊胜法，随顺僧众而行，是为皈依。如是依止具功德之殊胜士，学习其行为并称颂功德。听闻一切深广之法，随顺修持因果功德之三宝。行为谨慎调伏，禅定思维修，见解不隐秘符合俱舍，如是修持是为真实的随顺道之皈依。果位的学处是能仁法身，于离得舍之界证悟，不执著救护与被救护，超越名言，故而布施之境也是假立的增上。于此，心之实义如镜子般自力觉知后
English
Giving this also to the Pratyekabuddha, like raining down enjoyment, like the Jataka tale of being born as King Golden Hue. Thus, having made offerings and recollected, whether day and night entirely, or six times, or three times, or even once in each part of the day and night, one should take refuge. Because it is the nature of the mind to follow what it is accustomed to, even if there is no other practice, at the time of death one will recollect the Buddha. If one recollects and takes refuge in this way, it is of great significance. As it is said in the Samadhiraja Sutra: 'With body, speech, and mind greatly delighted, constantly praise the Buddhas. Thus, by meditating on the mind stream, day and night one sees the protector of the world. When that one is sick and uncomfortable, and feels the suffering of approaching death, the recollection of the Buddha will not diminish, and the feeling of suffering will not be able to steal it away.' It is said. For example, when Devadatta was tormented by the feeling of hellfire, he cried out from the depths of his heart, 'I take refuge in the Buddha!' By this power, he was prophesied to attain enlightenment as a Pratyekabuddha named 'Bone.' Such a way of taking refuge, as stated in the Compendium, is complete with the four characteristics of taking refuge: knowing the qualities, knowing the distinctions, making a commitment, and not speaking otherwise. Furthermore, in that same text, it is said: 'Relying on a noble person, listening to the noble Dharma, and acting in accordance with the Sangha are taking refuge.' As it is said, relying on a noble person who is the essence of the Three Jewels, learning from their actions and praising their qualities. Listening to all the profound and vast Dharma, and practicing the qualities of the Three Jewels of cause and effect accordingly. Practicing discipline with mindful conduct, meditating with contemplation, and having a view that is not hidden and is in accordance with the Abhidharma, such practice is the true refuge of following the path. The object of study of the fruit is the Dharmakaya of the Thubpa (Buddha), having awakened in the realm of separation, attainment, and abandonment. Not grasping at protector and protected, transcending terminology, therefore the object of giving is also a superimposed designation. Thereupon, after realizing the essence of the mind, like a mirror, by one's own power...
Tibetan
ཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང༌། སེམས་བྱུང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་མཚུངས་པར་འཇུག་པའི་རྩལ་སྣང་དབྱིངས་ལ་ཐིམ་སྟེ་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚེ་སྐྱོབ་བྱེད་དཀོན་མཆོག་དང༌། བསྐྱབ་བྱ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གཉིས་ཀ་མེད་པས་ཆོ་གས་བླངས་པའི་བསླབ་བྱ་གཏང་མཚམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གདགས་པའི་ཚིག་བླ་དྭགས་ཙམ་དུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གནད་འདི་མ་གོ་ན་དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་འགྲོའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་རིག་པར་མི་ནུས་པས་ཐ་ཆད་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་གནས་ལུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱབས་འགྲོར་འདོད་པ་ཤིན་ཏུའང་གཏི་མུག་ཅན་ནོ། །དེ་ལས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས། རྒྱུ་ཡི་གཏོང་མཚམས་སྐྱབས་འགྲོ་མཚན་ཉིད་པ། །འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པས་གཏོང༌། །བསླབ་པ་ཉམས་ན་དམན་པར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར། །རྨ་ཡི་བག་བཞིན་བསྒྲིམས་ཏེ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་མདོ་ནས་བཤད་པའི་བསླབ་བྱ་དང་པོ་གསུམ་གྱི་སྟེང༌། རྒྱུན་ཆགས་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང༌། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བ་དང༌། དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་སྟེ་དྲུག་པོ་དང་འགལ་ན་གཏོང་བར་འདོད་པ་དང༌། ལ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྤྲུལ་པ་གསུམ་ལ་བརྙས་པ་ལ་སོགས་བསྣན་ཏེ་དགུ་པོ་ཚང་ན་གཏོང་བར་འདོད་ཀྱང༌། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྤངས་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་མ་ནུས་ནས་སྐྱབས་འགྲོའི་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་ནི་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་དཀོན་མཆོག་མ་བཏང་ཡང་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལའང་གཉིས་འཛིན་བྱེད་ན་ཕྱི་ནང་གི་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པའི་མཆོག་དམན་ད་དུང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཤེས་ནས་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་མ་ཁེལ་བའི་རྟགས་ཡིན་པས་གཞི་བསྡུ་བ་ནས་གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ཞེས་པའི་རྣམ་བཞག་དང་འགལ་བས་གཏོང་བ་ལ་ཕྱོགས་ཉེ་བའོ། །སློབ་དཔོན་མཐོ་བཙུན་གྱིས། བདག་ནི་སྟོན་པ་གཞན་སྤངས་ནས། །ཞེས་སྔར་དྲངས་པའི་སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། བསྔགས་འོས་བསྟོད་པ་ལས། འཇུག་དང་ལྡོག་པ་གང་ལགས་དང༌། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་གང༌། །དེ་ཉིད་དཔའ་བོ་ཁྱེད་བཀའ་དང༌། །གཞན་
Chinese
了悟诸佛自性非由他缘所摄持之义，是为果皈依；了知心所之义，即了知各种显现之自性，如知晓影像，是为因皈依。如《中边论》所说：“于彼义见而识知，彼之差别由心生。”如是，心与心所如日光与光芒般，于平等中起作用，当其作用之显现融入法界，而戏论寂灭之时，救护者三宝与所救之我执二者皆不存在，故以仪轨所受之学处与舍戒，亦仅成能以名言安立之空洞之语。若不解此要点，则连真实皈依之边际亦无法了知，故将下劣之皈依视为安住于实相之金刚皈依，实乃极其愚昧。如是，于道之位次，因之舍戒，具相皈依者，因于所皈依之境生起邪见而舍弃，因学处衰损而堕落，故应如护伤般谨慎守护。 其中一些人认为，在经中所说的最初三个学处之上，加上恒常皈依、纵遇命难亦不舍弃、供养三宝这六者，若与之相违则舍弃；有些人则在此之上，加上轻蔑身像等三身之化现等，认为九者皆具足则舍弃。然而，于所皈依之境生起邪见，舍弃三宝，以及因无法修持而舍弃皈依之学处，是为舍弃之真实理由。若未舍弃三宝，然对与其相违之导师等其他境亦执二取，则内外之导师与教法之优劣尚未如实了知，是为对三宝不生信之征兆，故与从根本上不言他皈依之“已皈依”之安立相违，故接近于舍弃。导师高僧说：“我已舍弃其他导师。”即是先前所引之导师之差别。又如《赞叹应赞》所云：“何者为入与出，何者为杂染与清净，唯有彼即是勇士您之教言，其他”
English
Understanding the meaning that the nature of the Three Jewels is not gathered by other conditions is the Refuge of Result. Like understanding the nature of various appearances arising from the distinctions of mental events, such as knowing an image, is the Refuge of Cause. As stated in the Madhyāntavibhāga, "There, one knows and understands the meaning; its distinctions arise from the mind." Thus, mind and mental events are like the sun and its rays, functioning equally. When the manifestation of their activity dissolves into the expanse of reality, and elaboration is pacified, the protector, the Three Jewels, and the object to be protected, the self-grasping, both do not exist. Therefore, the precepts and vows taken through rituals become merely empty words that can only be designated by terms. If this key point is not understood, even the edge of the ultimate Refuge cannot be known. Therefore, considering an inferior Refuge as the Vajra Refuge abiding in reality is extremely ignorant. Thus, at the stage of the path, the abandonment of cause, the characteristic Refuge, is abandoned because wrong views arise towards the object of Refuge. Because the precepts are degenerated, one falls into inferiority. Therefore, one should guard them carefully, like protecting a wound. Some people think that on top of the first three precepts mentioned in the sutras, adding constant Refuge, not abandoning even for the sake of life, and offering to the Three Jewels, if one contradicts these six, one should abandon the Refuge. Some others add to this the contempt for the emanations of the three bodies, such as statues, and think that if all nine are complete, one should abandon the Refuge. However, generating wrong views towards the object of Refuge, abandoning the Three Jewels, and abandoning the precepts of Refuge because one cannot practice them are the true reasons for abandoning the Refuge. If one does not abandon the Three Jewels but also holds onto other objects such as teachers who contradict them, then one has not yet truly understood the superiority and inferiority of inner and outer teachers and teachings, which is a sign of not having faith in the Three Jewels. Therefore, it contradicts the establishment of "having taken Refuge" by not speaking of other Refuges from the beginning, so it is close to abandonment. Teacher Thotun said, "I have abandoned other teachers." That is the distinction of teachers previously quoted. Also, as it says in the Praise of the Praiseworthy, "What is entering and exiting, what is defilement and purification, only that is the teaching of you, the hero, others"