Tibetan
ན་ནོ། །ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་ལས། གང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་དམུས་ལོང་ཞིག་གིས་གཞན་ཞིག་ལ་མར་གྱི་ཁ་དོག་དྲིས་པ་ལས། ཁ་བ་འདྲའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེས་ཁ་བ་ལ་ལག་པ་རེག་པས་མར་གྱི་ཁ་དོག་གྲང་མོར་འཛིན་ཏོ། །དྲིས་པ་ཁ་བའི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ། སྨྲ་བ། ངང་པའི་གཤོག་པ་དང་འདྲའོ། །ངང་པའི་གཤོག་སྒྲ་ཐོས་པ་ཁ་བའི་ཁ་དོག་འུར་འུར་པོ་འཛིན་ཏོ། །དྲིས་པ་གཤོག་པའི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ། དུང་དང་འདྲའོ། །དུང་ལ་རེག་པས་འཇམ་པོར་འདུག་ན། དེ་ཡང་འཇམ་པོར་འཛིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་དམུས་ལོང་གིས་ཁ་དོག་ཇི་བལྟ་བ་བཞིན་མི་ཤེས་པ་དེ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་མཐོང་བ་རབ་དུ་དཀའ་འོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་དགག་ནས། རང་གི་དམ་ (༤༩༧)བཅའ་འང་བསྒྲུབ་པ་འདིར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་རང་ལུགས་ནི་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པའི་དབྱིངས་ལ། ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྱི་གྲུབ་པ་ཆུ་དང་དེའི་རླན་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བས་ཀ་དག་ལ། གཏིང་གསལ་འགགས་པ་མེད་པས་ལྷུན་གྲུབ་བོ། །དེ་སྐད་དུ། ཀློང་དྲུག་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཀ་དག་པའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ལྷུན་གྲུབ་བོ། །ཞེས་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ངོ་བོ་ཀ་དག་བརྗོད་གཞི་བྲལ། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་གཅིག་སྣང་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །སྨྲས་པ། གོང་ལྟར་སོ་སོར་འདོད་པ་དགག་པའི་གནས་སུ་གྱུར་ན། འདིར་རྫས་གཉིས་གཅིག་དུ་བསྒྲུབ་པ་མི་འགལ་ལམ་བཤད་པ། གཞི་གཅིག་ལ་རྫས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་འགལ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཉིད་དུ་ཕྱོགས་པ་ལ་ཁད་པ་དང་གཉིད་སྟུག་པོའི་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུའི་རྟོག་ཚོགས་འགག་པས་རྨི་ལམ་མེད་ཅིང་སླར་ཡང་རླུང་གཡོས་པས་ཤེས་རོ་ལ་རྨི་ལམ་རྨི་པ་ལྟར་སེམས་གཅིག་ལ་རྫས་ལྡོག་ཐ་དད་སྣང་བ་བཞིན། ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡིན་པས་འཁོར་བ་དུས་གསུམ་དུ། འཁོར་མ་མྱོང་། མི་འཁོར། འཁོར་བར་མི་ (༤༩༨)འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རྩལ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རོལ་བ་ཅིར་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་མན་ངག་གིས་དཔེའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་ནོར་བུ་བཻ་ཌཱུརྱའི་རང་འོད་ནི་གཏིང་ནས་རྟག་དུ་གསལ་ཀྱང་ཉི་འོད་ལ་སོགས་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པར་ཕྱིར་མི་སྣང་
Chinese
如是。又彼（指《功德藏》）中说：无论对于凡夫、声闻、独觉和菩萨，都不能如实地见到佛的真谛。譬如一个盲人问另一个人酥油的颜色，那人说像雪一样。盲人摸到雪，就认为酥油的颜色是冷的。又问：雪的颜色是什么样的？答：像天鹅的翅膀。听到天鹅翅膀的声音，就认为雪的颜色是喧闹的。又问：翅膀的颜色是什么样的？答：像海螺。摸到海螺觉得是光滑的，就认为雪也是光滑的。无论怎么说，盲人终究无法知道颜色的真相。同样，佛的自性也是极难见到的。如是等等。驳斥了这些观点，为了确立自己的誓言，说了“在此”等语。这里，我宗的观点是：本体本来清净的法界，功德任运成就，就像水和水的湿性一样。它既非一亦非异。为什么呢？因为远离了一切事物表相的戏论，所以是本来清净的；因为深邃明澈，没有阻碍，所以是任运成就的。如是说，《虚空六法》中说：本体自性本初净，自性任运自然成。又《牟帝珠鬘》中说：本体本净离言诠，自性任成一相圆。说道：如果像上面那样成了驳斥各自宗见的处境，那么，在此处将二者作为一体来成立，难道没有相违之处吗？回答说：一个基上显现为二种事物，这也不相违。譬如，将要入睡时，在似睡非睡和深度睡眠时，八十种分别念的聚积止息，所以没有梦境；之后又因风息的扰动，在知觉上做梦一样，一个心识上显现不同的事物一样。本体是本来清净的，所以在轮回中，过去、现在、未来三时，未曾流转，不会流转，也不会（498）改变。自性任运成就的力量，能显现轮回和涅槃的任何游舞。它的意义，以口诀通过比喻的方式来确定，即如是等语。比如，蓝宝石的自光，虽然从深处恒常明亮，但若没有阳光等外缘，就不会向外显现。
English
Thus. And in that very text (referring to the "Treasure of Merit"), it says: Whether for ordinary individuals, Shravakas, Pratyekabuddhas, or Bodhisattvas, they do not see the essence of the Buddha as it is. For example, if a blind person asks another about the color of butter, and that person says it is like snow. When the blind person touches the snow, they perceive the color of butter as cold. If asked, "What is the color of snow like?" The reply is, "Like the wings of a swan." Hearing the sound of swan's wings, they perceive the color of snow as noisy. If asked, "What is the color of the wings like?" The reply is, "Like a conch shell." Touching a conch shell and finding it smooth, they perceive the snow as smooth as well. No matter how it is described, the blind person ultimately cannot know the true nature of color. Similarly, the self-nature of the Buddha is extremely difficult to see. Thus, and so on. Refuting these views, in order to establish one's own vow, it is said, "Here," and so forth. Here, our own system's view is that the essence of the Dharmadhatu, which is pure from the beginning, and the qualities that are spontaneously accomplished, are like water and its moisture. It is neither one nor different. Why? Because it is free from all the elaborations of phenomenal characteristics, it is pure from the beginning; because it is profoundly clear and unobstructed, it is spontaneously accomplished. As it is said, in the "Six Spaces": The essence itself is pure from the beginning, Its nature is spontaneously accomplished. And in the "String of Pearls": Essence is pure from the beginning, beyond expression, Nature is spontaneously accomplished, one appearance complete. It is said: If, as above, it becomes a situation of refuting each other's tenets, then is there no contradiction in establishing the two as one here? The answer is: It is not contradictory for two things to appear on one basis. For example, when one is about to fall asleep, and in the state of drowsy sleep and deep sleep, the accumulation of eighty types of conceptual thoughts ceases, so there are no dreams; then, again, due to the disturbance of the wind element, one dreams in the consciousness, just as different things appear in one mind. The essence is pure from the beginning, so in samsara, in the three times of past, present, and future, it has never transmigrated, does not transmigrate, and will not (498) change. The power of the spontaneously accomplished nature allows any play of samsara and nirvana to appear. The meaning of this, to establish it definitively through analogy by means of key instructions, is as follows, and so forth. For example, the self-radiance of a lapis lazuli jewel, although constantly clear from the depths, does not appear outwardly without external conditions such as sunlight.
Tibetan
བ་དེ་བཞིན་དུ་ཀ་དག་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་སྤངས་པའི་རང་གདངས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་ཕྱི་རྒྱ་མ་རལ་པར་གཞོན་ནུ་བུམ་པའི་སྐུ་དང་དེ་ནི། ངོ་བོ་སྤྲོས་པས་སྟོང་ལ་རང་གདང་འོད་གསལ་གྱིས་མ་འགག་པས་ན། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན། སྣང་བ་ཀུན་གྱི་འཆར་གཞིར་དེ་ཉིད་དུས་གསུམ་དུ་རྟག་པར་བཞུགས་ཀྱང་། གཞི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལས་གཡོས་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་ཉིད་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་མ་གྲུབ་པ་ནི་རིས་སུ་ཆད་པ་ཅན་དུ་ཕྱིར་མི་གསལ་བའོ། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཀ་དག་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀ་དག་གི་ཡེ་གཞི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བཏགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་མ་ཡིན་ལ་སེམས་ཅན་མིན་ནོ། །དངོས་ (༤༩༩)མཚན་ལས་འདས་ཕྱིར་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་མཐའ་དབུས་ཡོད་པའང་མིན་ནོ། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཕྱད་ཆད་མ་ཡིན་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པའང་མིན་ནོ། །མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། །རང་བཞིན་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །མ་རིག་མེད་ཅིང་འཁྲུལ་བ་མེད། །སེམས་མེད་ཡིད་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །དགྲ་མེད་བཤེས་མེད་གཉེན་ཡང་མེད། །ཉོན་མོངས་མེད་ཅིང་ངར་འཛིན་མེད། །འགྲོ་བ་མེད་ཅིང་འོང་བ་མེད། །ཆོས་མེད་ཆོས་སུ་སྣང་བ་མེད། །ཐབས་མེད་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཕུང་པོ་མེད་ཅིང་ཁམས་ཀྱང་མེད། །ཡུལ་མེད་འཛིན་མེད་བྱ་བ་མེད། །དབང་པོ་མེད་ཅིང་ཡུལ་ཀྱང་མེད། །གཟུང་བར་བྱ་དང་འཛིན་པ་མེད། །སྐུ་མེད་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་པོ་མེད། །འོད་མེད་ཁ་དོག་ཡོད་མ་ཡིན། །སྒྲ་མེད་དྲི་ལ་སོགས་པ་མེད། །འདོད་པ་མེད་ཅིང་ཞེན་པ་མེད། །དབྱིངས་མེད་གཞལ་ཡས་ཁང་ཡང་མེད། །ལྷ་མེད་མཆོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །ཞེས་སོ། །ཀློང་དྲུག་པ་ལས། འདི་ལ་དབང་པོར་སྣང་བ་མེད། །རྡོས་བཅས་མཚན་མ་རང་དག་ཕྱིར། །གཏིང་གསལ་ཆེན་པོའི་གཞི་མར་གནས། །ཁྱབ་དང་ (༥༠༠)ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། །ཕྱི་ནང་ཆད་པ་མེད་སྣང་བར། །གསལ་བྱེད་སྣང་བས་ཆ་མ་འགགས། །སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་བཅུད་བསྡུས་པའི། །དྲི་མ་མེད་ཅིང་རང་སར་དག །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་གསང་ཆེན་དུ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཆ་ལ་བཞུགས། །ཞེས་སོ། །ངོ་བོ་སྐྱེ་འགགས་དང་ཡོད་མེད་སོགས་མཐའ་བརྒྱད་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་གང་དུ་ཡང་མ་ཕྱེ་བའི་ཀ་དག །རང་བཞིན་འགགས་པ་མེད་པས་སྐུ་
Chinese
因此，像这样，本来清净，舍弃了事物和相状的自性任运成就，没有外在的阻碍，如童子瓶身一般，那是：本体远离戏论，自性光明不灭，因此，《八千颂》中说：“心无有心，心之自性光明。”因此，一切显现的根本，它在三时中恒常存在，然而，基的本体是空性，从中没有动摇的菩提心宝，事物和相状没有成立，因此不是有局限性的，所以不明显。那也是，相对于本体本来清净而言，说了“那是”等等。本来清净的原始基础，超越了过失和功德的边际，那不是名言安立的佛，也不是有情。超越了事物（４９９）和相状，因此也不是一和异，也没有边和中。不是什么都没有的断灭空，也不是有事物的存在。如《摩尼宝鬘》中所说：自性安住的本体中，没有佛也没有有情，没有无明也没有错乱，没有心也没有意，没有敌也没有友，也没有亲戚，没有烦恼也没有我执，没有去也没有来，没有法也没有显现为法，没有方便也没有智慧，没有蕴也没有界，没有境也没有执，没有作为，没有根也没有境，没有所取也没有能取，没有身也没有智慧，没有能知和所知的自性，没有光也没有颜色，没有声音也没有气味等等，没有欲望也没有贪恋，没有界也没有宫殿，没有天神也没有供养的对境。如是说。《虚空藏六法》中说：此中没有显现为根，因为粗重相状自性清净，处于甚深清澈的根本中，遍和（５００）遍空性，内外没有断灭的显现中，明亮显现没有阻碍，一切精华浓缩的，没有垢染，自在清净。诸佛是甚深秘密，自性安住在分位中。如是说。本体远离生灭和有无等八边的法性，在任何地方也没有分开的本来清净。自性没有止息，是身。
English
Therefore, like this, the primordially pure, self-arisen nature that has abandoned things and characteristics, spontaneously accomplished, without external obstruction, like the body of a youthful vase, that is: the essence is empty of elaboration, and the self-radiance is unobstructed, therefore, the Eight Thousand Verses says: "There is no mind in the mind, the nature of the mind is luminosity." Therefore, as the basis for the arising of all appearances, it abides constantly in the three times, yet, the essence of the ground is emptiness, and the precious bodhicitta that does not move from it, things and characteristics are not established, therefore it is not limited, so it is not obvious. That is also, in relation to the essence of primordial purity, it is said "that is" and so on. The original basis of primordial purity, which transcends the limits of faults and qualities, that is not the Buddha established by name, nor is it a sentient being. Transcending things (499) and characteristics, therefore it is neither one nor different, nor does it have a beginning or middle. It is not a nihilistic emptiness where nothing exists, nor is it the existence of things. As it says in the Garland of Pearls: In the essence of abiding nature, there is no Buddha and no sentient being, no ignorance and no confusion, no mind and no intellect, no enemy and no friend, and no relatives, no afflictions and no self-grasping, no going and no coming, no dharma and no appearance as dharma, no means and no wisdom, no aggregates and no elements, no object and no grasping, no action, no faculties and no objects, no object to be grasped and no grasper, no body and no wisdom, no knower and no object of knowledge, no light and no color, no sound and no smell, etc., no desire and no attachment, no realm and no palace, no deity and no object of offering. Thus it is said. In the Six Spaces it says: There is no appearance as a faculty here, because the coarse characteristics are naturally pure, it abides in the basis of great profound clarity, pervading and (500) pervading emptiness, in the appearance without interruption inside and out, the clear appearance is unobstructed, the essence of all the condensed essence, without impurities, freely pure. The Buddhas are in the great secret, by nature they abide in the part. Thus it is said. The essence is the primordially pure nature of phenomena, separated from the eight extremes such as arising and ceasing, existence and non-existence, which is not separated anywhere. The self-nature is without cessation, it is the body.