Tibetan
ང་ནི། །བྱང་ཆུབ་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་དེ་ཡང་དང་པོ་སྨོན་པ་ཁོ་ན་ལ་གཙོ་ཆེ་བར་བསླབ་དགོས་ཏེ། རང་གཞུང་ལས། སྨོན་པའི་བྱང་སེམས་ལ་བློ་སྦྱངས་ནས། འཇུག་པ་ཤུགས་ལ་འོང་ཞིང་། ཕལ་ཕྱིན་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱས་པར་བདུན་ཚན་གྱི་བར་དུ་དབྱེ་ཡང་འདིར་ཤཱནྟ་དེ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་མདོར་བསྡུས་གཉིས་ཚན་གྱིས་འདུམས་པའི་སྨོན་འཇུག་གི་དོན་ནི། སྨོན་པ་འགྲོ་བ་འདོད་པ་དང་། འཇུག་པ་འགྲོ་བ་དངོས་ལྟ་བུ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་། རྒྱ་གར་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ས་མཚམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའི་ཚེ་བདེན་པ་མཐོད་མ་མཐོང་བ་བཞེད་པ་འདུག་ཀྱང་། ཀུན་མཁྱེན་བསམ་ཡས་པས། གཞན་དོན་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ནི་སྨོན་པ། སྦྱོར་བས་བྱས་ནས་ཞུགས་པ་ནི་འཇུག་པ་སྟེ། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྨོན་པའི་ (༡༡༡)སེམས་མ་བསྐྱེད་ན་འཇུག་པ་འགྲུབ་མི་སྲིད༔ མེད་པ་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་ལ་ལ་དག་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པས་རྒྱུའི་ཐེག་པའི་སེམས་སྦྱང་དང་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་ལུང་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པ་ནི་བླུན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྩ་བ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ཐུག་པས་སྤྲོས་ནས་བཤད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེས་ཏེ། དེ་མིན་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ཁས་འཆེས་པ། །བོང་བུས་སེངྒེའི་པགས་པ་གྱོན་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་པར་མ་ཟད་གཞུང་ཚིག་དངོས་བསྟན་གྱིས་གསལ་བར་གོ་ནུས་ལ། དེ་ཡང་གནས་སྐབས་འདི་དག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་མ་འབྲེལ་ན་ཡ་བྲལ་ཕྱིས་ལམ་རྣམ་དག་ཏུ་འགྲོ་བར་མི་ནུས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་སེམས་ཅན་ཡལ་བར་འདོར་བ་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པར་འཛིན་པ་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པས་གསལ་ཆ་ནས་སྙིང་རྗེའི་གདངས་སུ་ཤར་ཡང་། སྟོང་ཆ་ནས་ཞེན་པ་མེད་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། སྤྱིར་བཏང་གི་སྦྱང་གཞི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ཆོས་མཚུངས། ཁྱད་པར་བ་ནི། ཚེ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཞན་ལ་བསམ་ངན་བསྒོམས་པ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་གོ་ལྡོག་ཏུ་སྤྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ནི་སྦྱང་གཞི་ཡིན་ལ། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི་སྦྱོང་བྱེད། དེ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་
Chinese
我乃是入菩萨行论者。这样说，而且首先必须主要学习发愿，因为自宗说：在发愿菩提心上修习之后，入行自然而然就会到来。一般的通行解释大论典中，菩提心的广大分类有七支，但在此按照寂天论师的宗规，以简略的二支来归纳发愿和入行的意义是：发愿如同想要行走，入行如同实际行走一样来结合。印度的论师们从界限的角度来区分时，认为是没有见到真谛，但全知桑耶巴说：为利他而想要成佛是发愿，通过努力而进入是入行，认为是体性相同而侧重点不同。这样说的。如果没有生起发愿（111）心，入行是不可能成就的，这是无中生有的因果。这样说的缘故。然而有些人认为金刚乘善于方便，因此不需要修习和广说因乘的心，这是愚蠢的。因为大乘的根本在于菩提心，所以才广为宣说。如是说：乘的区别在于智慧和慈悲，否则自称是大乘，如同驴子披着狮子的皮。不仅如此，还能从经文的直接表达中清楚地理解。而且，在这些情况下，如果空性和慈悲没有结合，就会变成脱离的片面道路，无法成为清净的道路。文殊师利幻化经中说：对空性进行分别思考，并且舍弃众生，这也是魔的事业。用智慧进行分别观察，并且专注于大慈悲，这也是魔的事业。这样说，从清晰的角度来说，虽然显现为慈悲的声音，但从空性的角度来说，必须没有执着。第三，介绍所净、能净之体性是：一般的所净是皈依和法，特殊的是：从无始以来对他人怀有恶意，以及将发心颠倒运用等等，所有的心和心所都是所净，而发心的瑜伽是能净。这两者双运地
English
I am the one who enters the Bodhisattva path. It is said that one must first mainly train in aspiration, because our own tradition says: After training the mind in aspirational Bodhicitta, entering will naturally come about. In the general, commonly accepted great commentaries, the extensive classifications of Bodhicitta are divided into seven branches, but here, according to the tradition of Shantideva, the meaning of aspiration and entry is summarized into two concise branches: Aspiration is like wanting to walk, and entry is like actually walking. The Indian teachers, when distinguishing from the perspective of boundaries, consider it to be not seeing the truth, but Omniscient Samyepa said: Wanting to attain enlightenment for the benefit of others is aspiration, and entering through effort is entry, considering them to be the same in essence but different in emphasis. Thus it is said. If the aspirational (111) mind is not generated, entry cannot be accomplished; it is like cause and effect arising from nothing. Thus it is said. However, some people think that the Vajrayana is skilled in means, so there is no need to train and extensively explain the mind of the causal vehicle, which is foolish. Because the root of the Mahayana lies in Bodhicitta, it is extensively explained. As it is said: The distinction of the vehicle lies in wisdom and compassion; otherwise, claiming to be a Mahayana practitioner is like a donkey wearing a lion's skin. Moreover, it can be clearly understood from the direct expression of the scriptures. Furthermore, in these situations, if emptiness and compassion are not combined, it will become a detached, one-sided path, unable to become a pure path. In the Emanation of Manjushri it is said: Separately contemplating emptiness and abandoning sentient beings is also the work of demons. Discerningly examining with wisdom and focusing on great compassion is also the work of demons. Thus it is said, from the clear perspective, although it appears as the sound of compassion, from the perspective of emptiness, there must be no attachment. Third, introducing the nature of what is to be purified and what purifies: The general what is to be purified is refuge and Dharma, the specific is: from beginningless time, harboring ill will towards others, and applying the mind of enlightenment in a reversed manner, etc., all minds and mental factors are what is to be purified, and the yoga of the mind of enlightenment is what purifies. These two in union
Tibetan
ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ལུགས་གཞན་དུ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་གྲགས་སོ། །གསུམ་པ་ཡན་ལག་བདུན་པ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་སྤྱིར་བསྡོམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་རྣམ་གྲངས་བདུན་ལས། དང་པོ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ (༡༡༢)ཡན་ལག་ལ་བཞི། ཡུལ་གདལ། ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུས། དོན་གང་གི་ཆེད་དུ། དེ་ལྟར་བཙལ་བའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི་སྔར་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚོགས་ཞིང་རྣམས་ལའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་ལུས་ཐ་མལ་བ་ནམ་མཁའ་གང་བར་སྤྲུལ་ཞིང་མཁའ་ཁྱབ་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཡོད་དོ་ཅོག་དང་ལྷན་ཅིག་སྒོ་གསུམ་ཕུ་དུད་ཆེན་པོས་ཁྱེད་ཤེས་ཀྱི་མོས་གུས་དང་དེ་ནས་ཡ་ལག་ལྔ་ལྡན་གྱིས་ཕྱག་བཙལ་ནས། དེ་དག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་ནས། རང་ཅག་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་ཐིམ་པས་སྡིག་སྒྲིབ་དག་པར་བསམ་པ་ནི་ང་རྒྱལ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡན་ལག་དང་པོའོ། །གསུམ་པ་ནི་བདག་སོགས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་བདེ་བླག་ཏུ་སྩོལ་བའི་ཆེད་དུ་བསམས་ནས། བདེ་གཤེགས་ཀུན་འདུས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་བླ་མ་རྗེ། ཞེས་ཤློ་ཀས་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་ཕན་ཡོན་ནི། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས། གང་གིས་སྒོ་གསུམ་བཏུད་བྱས་ནས། །རྒྱལ་བའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ན། །དེ་ཡི་བསོད་ནམས་འཇིག་རྟེན་དུ། །གཟུགས་ཅན་གྱུར་ན་ཤོང་མི་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་མཆོད་པ་འབུལ་བའི་ཡན་ལག་ལ་བཞི། བླ་ན་ཡོད་པའི་མཆོད་པ་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་དང་། །དེ་གཉིས་ཀ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བསམ་པ་དང་། དེའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི་དངོས་སུ་འབྱོར་པའི་མཆོད་པ་གང་ཞིག་ལྷ་མའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ཏེ་ཕྱི་མཆོད་དང་། སྨན་རག་གཏོར་གསུམ་ལ་སོགས་ཏེ་ནང་མཆོད་དང་། བདེ་སྟོང་ཞུ་བདེའི་འབར་འཛག་ལ་སོགས་ཏེ་གསང་མཆོད་རྣམས་དང་། མདོར་ན་བཀོད་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་མཆོད་པར་འོས་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་མཚོད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལས་གང་དུ་གྱུར་བའི་མཆོད་པ་ (༡༡༣)གཞན་མེད་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་མཆོད་པས་ཚོགས་ཞིང་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བལྟ་བ་ནི་སེར་སྣའི་གཉེན་པོ་ཡན་ལག་གཉིས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་བདག་གཅིག་པུ་བསོད་
Chinese
修习是胜义菩提心，另一种说法是轮涅无别的菩提心。第三支，七支供有二，正行和总摄的利益。第一，有七个项目，第一，顶礼支（112）有四：所缘境，如何顶礼，为何顶礼，如此顶礼的利益。第一是之前所说的资粮田。第二是，将自己的平凡身体化现充满虚空，与遍布虚空的有情一同，以三门极大的恭敬和您知的敬信，然后以五体投地的方式顶礼。从他们的身语意中发出无量光芒，融入我们自己的身语意，观想清净罪障，这是对治我慢的第一支。第三是为了我和所有众生都得到身语意的加持，毫不费力地赐予两种成就，观想后，以“诸佛总集金刚持大恩上师”的偈颂顶礼。第四是利益，如《幻化网续》所说：“何人以三门敬礼，顶礼诸佛之身，其福德于世间，若有形则无处容。”如是说。第二，供养支有四：殊胜的供养，无上的供养，两者都为利他而思，以及其利益。第一是实际拥有的供养，如天女之花等外供，以及药酒朵玛等内供，以及乐空融乐的降临等密供，总之，以庄严殊胜且值得供养的万物来供养。第二是，诸佛菩萨以三摩地所化现的供养，如从菩萨普贤行愿品中所产生的，所有这些都是从中产生的供养（113），没有其他的供养能超越它，所以称为无上。以这两种方式供养，观想令资粮田欢喜，是对治吝啬的第二支。第三是为了我独自的福德
English
Practice is the ultimate bodhicitta, or, in another way, the bodhicitta that is inseparable from samsara and nirvana. The third branch, the seven branches, has two parts: the actual practice and the benefits of the general summary. First, there are seven items. First, the branch of prostration (112) has four parts: the object, how to prostrate, why to prostrate, and the benefits of prostrating in this way. The first is the field of merit that was just mentioned. The second is to transform one's ordinary body to fill the sky, and together with all sentient beings pervading the sky, with great reverence of body, speech, and mind, and with the faith of 'You know,' and then prostrate with the five limbs. From their body, speech, and mind, immeasurable rays of light arise and dissolve into our own body, speech, and mind, thinking that sins and obscurations are purified. This is the first branch, the antidote to pride. The third is to think that all sentient beings, including myself, are blessed by the body, speech, and mind, and that the two kinds of siddhis are easily bestowed. Then, prostrate with the verse, "The great Vajradhara Lama, the embodiment of all Sugatas." The fourth is the benefit, as it is said in the Tantra of the Magical Net: "Whoever pays homage with the three doors, prostrates to the body of the Victorious Ones, their merit in this world, if it had form, would not fit." So it is said. Second, the branch of offering has four parts: superior offerings, unsurpassed offerings, thinking of both for the benefit of beings, and their benefits. The first is the actual offerings that are available, such as the flowers of goddesses, which are outer offerings, and medicine, alcohol, and torma, which are inner offerings, and the bliss of melting bliss and emptiness, which are secret offerings. In short, offering with all things that are particularly excellent in arrangement and worthy of offering. The second is the offerings manifested by the samadhi of Buddhas and Bodhisattvas, such as those arising from the conduct of the Bodhisattva Samantabhadra. All of these are offerings that arise from that (113), and there is no other offering that surpasses it, so it is called unsurpassed. By offering in these two ways, viewing that the field of merit is pleased is the second branch, the antidote to miserliness. The third is for my own merit alone