Tibetan
ན་ཅིག་ཏུ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རབ་གནས་བྱས་པའི་རྡོར་དྲིལ་དེ་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་ནི་དཀུར་བརྟེན་པ་དང་། སྙིང་གར་གཏོང་པ་དང་། གྱེན་དུ་སློང་བ་གང་གི་ཚེ་ཡང་སྔར་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་གཞག་ཏུ་བཤད་པའི་ཡབ་ལྔར་མོས་པ་བྱས་པ་དེའམ། དེས་མཚོན་པའི་རབ་གནས་ཀྱི་དུས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དུ་སྒོམ་པའི་རྩེ་མོ་སྟེ་དབུ་གཏོད་ཕྱོགས་གང་ལ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་རྭ་ལ་རྟགས་གཞག་སྟེ་མགོ་མཇུག་མ་ལོག་པར་བྱ། སྟེང་དུ་གསོར་བའི་ཚེ་ཡང་སྟེང་རྭ་གཡས་དང་འོག་རྭ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་འོང་བར་བྱས་ལ་གསོར། འཇོག་པའི་ཚེ་ནའང་ཐབས་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་བརྡ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་རང་ཉིད་ཀྱི་གཡོན་དང་དྲིལ་བུ་གཡས་སུ་འཇོག་ཅིང་རྡོ་རྗེ་དཀྲོང་མོར་མ་བདེ་ན་རང་ཉིད་ལ་ཞལ་ཕྱོགས་པའི་ཚུལ་དུ་དང་དྲིལ་བུའི་ཤེས་རབ་ཞལ་ཡང་རང་ལ་སྟོན། རྡོར་དྲིལ་ས་རྗེན་པའི་ཁར་འཇོག་པ་ལ་སོགས་ཏེ་མ་གུས་པ་བགྱིས་ན་འདི་ནི་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟེན་གཞན་ལ་མ་གུས་པའི་ལས་བསགས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་བཤད་པས། དེས་ན་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྤང་བླང་ཐམས་ཅད་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་འདའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཆོལ་བར་མི་གཏོང་། ད་ལྟ་ཕལ་གྱིས་རྡོར་དྲིལ་ཁ་ཟས་ཀྱི་ལྷག་རོལ་དང་མཉམ་དུ་ལག་ཕྱིས་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ་འཇུག་པ་དང་། གསུང་རབ་ཀྱི་པུསྟ་ཀ ལྷ་མ་དང་སྦྲགས་ནས་འཇོག་པ་ལ་སྡིག་པ་ཅི་ཡང་དབྱེ་བ་འབྱེད་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ནས་ཅང་ཏེའུ་བྱིན་བརླབ་བྱ་བ་ནི། ཧཱུཾ་ཐོད་རྡ་ལྕག་དང་བཅས་པ་སྟོང་པར་གྱུར། །སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཨཱ ལས་ཅང་ཏེའུ། ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་ཡུམ་གྱི་མཁའ་དབྱིངས་སུ། །རྔ་ལྕག་ཀུན་བཟང་།།།ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡི། །སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན། །ནམ་མཁའི་མཐར་ཐུག་ཁྱབ་ཅིང་བླ་མེད་ཀྱི། །སྙིང་པོའི་ཆོས་སྒྲས་སྟོང་གསུམ་གང་བར་གྱུར། །དྷརྨ་དྷཱརྟུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཾཀྵ་ས་མ་ཡ་ཧོ ཞེས་འཁྲོལ་ལོ། །སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་ཆོ་གའི་ (༡༠༤)དགོངས་པ་འགྲེལ་པ་དངོས་ལ་གསུམ། སྔོན་འགྲོ། དངོས་གཞི། རྗེས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བཤམ་དགོད་འདུ་བྱ་བ་དང་། ཆོ་གའི་སྔོན་འགྲོའོ། །དང་པོ་ནི་གཞུང་ལས། ལྟ་བསྒྲུབ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲིའམ་ཚོམ་བུ་བཀོད༔ འབྱོར་ཚོགས་གཏོར་མ་བག་བྲོ་རྒྱན་ལྡན་དང་༔ ཕྱི་ནང་གསང་མཆད་སྨན་རག་གཡས་གཡོན་བཤམ༔ ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་སོ་སོའི་ངེས་པས་ཕྱེ་ཞིང་། སྒྲུབ་ཆེན་ལྟ་བུའི་ཚེ་ནི་སྒྲུབ་ཁོག་གི་ཡི་
Chinese
应当这样做。这样开光过的金刚铃，在用金刚杵抵住腰间，或者送至心间，或者向上举起的时候，无论是哪种情况，都要忆念之前在金刚杵的仪轨中讲过的五部佛，或者以其象征的开光之时观想为金刚萨埵自性的顶端，也就是开始的方向，就在那个顶端上做个记号，不要颠倒首尾。向上举起的时候，也要让上方的铃舌朝右，下方的铃舌朝左。放置的时候，也要以方便智慧无二的象征，也就是金刚杵在自己的左边，铃在右边放置，如果金刚杵竖立不安稳，就让它面向自己，铃的智慧面也朝向自己。如果把金刚铃放在裸露的地上等，不做恭敬，因为这是五部佛自性的非常稀有的所依，所以说和对其他身语意所依不恭敬所积累的业没有什么差别。因此，刚刚讲过的所有应舍应取的，都是因为有特别重要的必要，所以不要随意。现在很多人把金刚铃和食物残渣放在一起，或者放在擦手巾等里面，或者把经书和护身符放在一起，却不知道有什么罪过。然后是加持手鼓的方法： 吽 (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽)颅器和鼓槌等都化为空性。空性中，从阿 (藏文：ཨཱ，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：ā，汉语字面意思：阿)中生出手鼓。在普贤佛母的虚空中，鼓槌是普贤的，金刚杵融入，生起菩提心流。遍布到虚空边际，以无上的心要法音充满三千世界。达玛达图 吽 吽 班 恰 萨玛雅 呵 (藏文：དྷརྨ་དྷཱརྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཾ་ཀྵ་ས་མ་ཡ་ཧོ།，梵文天城体：धर्मधातु हूं हूं वंक्षः समय हो，梵文罗马拟音：dharma dhātu hūṃ hūṃ vaṃ kṣa samaya ho，汉语字面意思：法界 吽 吽 班 恰 萨玛雅 呵)这样摇动。第二个总义，仪轨的（104页）意趣解释实际分为三：前行、正行、后行。第一部分分为二：陈设供品和仪轨的前行。第一部分，如经文所说：观修坛城或布置彩粉坛；陈设丰盛的供品、朵玛、食物、美酒和装饰；内外密供、药物和酒左右陈设。如是根据念诵修持四支各自的需要进行区分。如果是大型修持，则按照修持次第的
English
This should be done accordingly. When the vajra and bell that have been consecrated in this way are used to support the waist, or sent to the heart, or raised upwards, in any case, one should remember the five Buddha families as explained in the previous vajra ritual, or at the time of consecration, which symbolizes the top of the practice of visualizing the nature of Vajrasattva, that is, the direction in which it was started, and mark the top of that point so that the head and tail are not reversed. When lifting upwards, the upper bell tongue should be on the right and the lower bell tongue should be on the left. When placing it, it should be a symbol of the inseparability of skillful means and wisdom, that is, the vajra should be placed on one's left and the bell on the right, and if the vajra is not stable when standing upright, it should face oneself, and the wisdom face of the bell should also face oneself. If the vajra and bell are placed on the bare ground, etc., without respect, this is because it is a very rare support of the nature of the five Buddha families, so it is said that there is no difference between accumulating karma by disrespecting other body, speech, and mind supports. Therefore, all the things to be abandoned and adopted that have just been said are because there is a particularly important need, so do not be careless. Nowadays, many people put the vajra and bell together with food scraps, or put them in hand towels, etc., or put scriptures and amulets together, but they do not know what sins there are. Then, the method of blessing the hand drum is: Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) the skull cup and drumstick, etc., are all transformed into emptiness. From emptiness, from Ā (藏文：ཨཱ，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：ā，汉语字面意思：阿) arises the hand drum. In the space of Samantabhadri, the drumstick is Samantabhadra's, and the vajra merges, giving rise to the stream of bodhicitta. Pervading to the ends of space, the essential Dharma sound fills the three thousand worlds. Dharma dhātu hūṃ hūṃ vaṃ kṣa samaya ho (藏文：དྷརྨ་དྷཱརྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཾ་ཀྵ་ས་མ་ཡ་ཧོ།，梵文天城体：धर्मधातु हूं हूं वंक्षः समय हो，梵文罗马拟音：dharma dhātu hūṃ hūṃ vaṃ kṣa samaya ho，汉语字面意思：法界 吽 吽 班 恰 萨玛雅 呵) Thus, shake it. The second general meaning, the explanation of the intention of the ritual (page 104) is actually divided into three: preliminary, main, and subsequent. The first part is divided into two: arranging the offerings and the preliminary practices of the ritual. The first part, as the text says: Visualize the mandala or arrange the colored powder mandala; arrange abundant offerings, tormas, food, wine, and decorations; outer, inner, and secret offerings, medicine and alcohol are arranged on the left and right. Thus, it is distinguished according to the needs of each of the four branches of recitation and practice. If it is a large-scale practice, then according to the practice sequence of the
Tibetan
གེ་ཟུར་བཀོད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྔོན་འགྲོའི་རྣམ་གྲངས་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་ཡར་ལྡན་དུ་བྱེད་ཅིང་ལོག་ལྟའི་གཉེན་པོར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་མ་ཉམས་པར་བྱེད་ཅིང་ཐེག་དམན་གྱི་གཉེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཚོགས་ལམ་གྱི་གོམས་སྟོབས་སྐད་ཅིག་ལ་བགྲོད་ཕྱིར་ཡན་ལག་བདུན་པ་དང་། སྔགས་སྡོམ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་ལྡན་དུ་བྱེད་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལའང་ནང་གསེས་བདུན་ཏེ། གང་གི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག །རྒྱུ་གང་གི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ། ཡུལ་གང་ལ་འགྲོ། ཚུལ་ཇི་ལྟར། ཆེད་དུ་གང་གི་ཕྱིར། སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་སྡོམ་ནས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་གཡས་གཡོན་དུ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པར་བསམས་ཏེ་བདུན་པ་གཅིག་གིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཇིགས་པ་དང་དད་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པར་དཀའ་བ་ལ་འཇིགས་པ། རང་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་འཇོགས་པ། ཐ་མལ་སྣང་ཞེན་གྱི་འཇིགས་པའོ། །གཉིས་པ་དད་པ་ནི། སྐྱབས་ཡུལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ (༡༠༥)སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཐབས་མཁྱེན་པས་ན་མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན། སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐུུགས་ཀྱིས་བརྩེབས་ན་བརྩེ་བའི་ཐུགས་རྗེ། སྐྱོབ་པར་ནུས་པའི་ནུས་མཐུ་ཡོད་པས་ན་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཡོད་པ་མཐོང་ནས་མཆོག་ཏུ་དད་པའོ། །གསུམ་པ་སྙིང་རྗེ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ལ་གནས་པ་ལ་མི་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེ་བའོ། །གསུམ་པ་དུས་ནི། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་གོ་འཕང་ལ་མ་རེག་གི་བར་དུའོ། །བཞི་པ་ཡུལ་ནི། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་སྐྱབས་གནས་མ་ལུས་པ་དང་། བླ་མ་ཡི་དམ་མཁའ་འགྲོ་སྟེ་རྩ་བ་གསུམ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ་དཀོན་མཆོག་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་དང་། དེ་དག་གི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་བསྲུང་བར་བཀའ་བསྒོས་ཤིང་གཉེར་དུ་གཏེད་པའི་ མདོ་ལུགས་དང་བསྟུན་ན་འབྲས་བུ་དག་པ་ ཉིས་ལྡན་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེལ་མ་ཞུ་བ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ལ་སྟོན་པ། ཆོས་ལ་ལམ། དགེ་འདུན་ལ་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་ཞུ་བའི་སྐྲད་དུ་འགྲོ་བ་
Chinese
应当从格则的科判中了解。第二，修持的前行之分类有二，共同与不共同。第一有四，使别解脱戒增上，作为断除邪见的对治而皈依；使菩萨的学处不退失，作为断除小乘的对治而发菩提心；以特殊方便之门，为了一刹那间能行进资粮道的串习力而修七支；为了也能增上殊胜的密咒律仪而受持誓言。第一中也有内分七，所皈依之所依的补特伽罗，以何因皈依，何时，于何处皈依，以何种方式，为了何事，所调伏之对境、能调伏之方便、利益等合起来宣说。第一是观想自己左右有与虚空等同的一切有情聚集，以第七支（七支供）来做。第二有三，畏惧、信心和悲心。第一有三，畏惧轮回的痛苦难以忍受，执着于自利，以及庸常显现执着的畏惧。第二信心是，了知那些皈依处的一切有情被痛苦所折磨之相，以及从那之中救护之方便，因此具有知晓的功德；以救护之心而慈爱，因此具有慈悲；具有救护之能力，因此具有能力之自性，见到这三种功德后而极度信赖。第三悲心是，对一切有情各自被成熟之果的痛苦所折磨，以及仅仅安住于痛苦之因而不忍的悲心。第三时间是，直至未获得菩提心要之果位之间。第四处所是，十方三世的一切皈依处，上师本尊空行，即三根本，佛法僧，即三宝，以及为了守护那些珍贵的教法而嘱托并交付的，若与经部相符，则如迎送般，缘于果位清净二者兼具，佛是导师，法是道路，僧是修道的助伴而皈依。
English
It should be understood from the Gezur outline. Secondly, there are two categories of preliminary practices for cultivation: common and uncommon. The first has four: enhancing the Pratimoksha vows and taking refuge as an antidote to wrong views; ensuring that the Bodhisattva's training does not decline and generating Bodhicitta as an antidote to the Lesser Vehicle; practicing the seven branches to swiftly traverse the accumulation path through special means; and upholding vows to also enhance the special mantra vows. The first also has seven subdivisions: the individual who is the basis of refuge, the reason for taking refuge, the time, the place, the manner, the purpose, and a combined explanation of the object to be tamed, the means of taming, and the benefits. The first is to visualize all sentient beings equal to the sky gathering to your left and right, and then perform the seventh branch (seven-limb prayer). The second has three: fear, faith, and compassion. The first has three: fear of the unbearable suffering of samsara, attachment to self-interest, and fear of ordinary appearance clinging. The second, faith, is seeing that all sentient beings in those places of refuge are tormented by suffering, and knowing the means to liberate them from it, thus possessing the quality of knowledge; cherishing with a mind of salvation, thus possessing compassion; and having the power to save, thus possessing the nature of power, and having supreme faith upon seeing these three qualities. The third, compassion, is unbearable compassion for all sentient beings tormented by the suffering of their respective ripened fruits, and abiding solely in the cause of suffering. The third, time, is until the attainment of the essence of enlightenment. The fourth, place, is all the places of refuge in the ten directions and three times, the Guru, Yidam, and Dakini, the three roots, the Buddha, Dharma, and Sangha, the three jewels, and entrusting and entrusting the protection of those precious teachings, in accordance with the Sutra system, like welcoming and sending off, focusing on the purity of both cause and effect, the Buddha as the teacher, the Dharma as the path, and the Sangha as the companion in accomplishing the path.