Tibetan
་ཞིག་སྟེ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དོན་ལ་རིང་། །ཀློག་དང་འཛིན་དང་ཉན་དང་བསྟན་བཅོས་འཆད། །ཐོས་དང་བསམ་དང་བསྒོམ་པས་གདུང་བྱེད་པ། །དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་མ་བཀག་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཆེ་འཁྲུལ། །ལྟ་བུར་གེ་བར་བྱ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། །ལུང་དང་རིག་པ་ལྟ་བའི་མིག་པུ་ཡིན། །ལྟ་བ་མྱང་བར་བྱ་བའི་དུས་དག་ན། །སེམས་དང་རིག་པའི་ལ་ཤན་ཕྱེད་པར་བྱ། །ལྟ་བ་རྟོགས་པར་གྱུར་པའི་དུས་དག་ན། །སློབ་པས་བཅིངས་པའི་བྱ་བཏང་ཉོམས་རེ་མཚར། །གྲུབ་མཐས་བཅོས་པའི་ལྟ་སྒོམ་ཡི་རེ་མུག །འདུས་མ་བྱས་དང་འགལ་བའི་ལམ་བདེན་བརྫུན། །གཟུགས་ཚོར་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་ཕུང་ཁམས་ཀྱི། །ཆོས་ལ་མི་གནས་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ། །སྔགས་སུ་གདན་གསུམ་ཚང་བའི་ལྷར་བསྟན་ཡང་། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདོན་ལ་མ་རེག་གོ །ལྟ་བའི་རང་བཞིན་ཀ་ནས་དག་པ་ལ། །བལྟ་བར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ཏེ། །ངང་དང་རང་བཞིན་མ་ཉམས་བདེན་པ་ཡིས། །འཁྲུལ་པའི་རྫུན་ཕུགས་གཏིང་ནས་སུན་འབྱིན་ཏོ། །རིག་པ་གདོད་ནས་མངོན་སངས་རྒྱས་པ་འདི། །སྤངས་ནས་སེམས་ལ་སངས་རྒྱས་འདོད་པ་རྣམས། །སེམས་བྱུང་ཇག་པས་བསྐོར་བ་མ་མཐོང་ནས། །རྟོག་དཔྱོད་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཞེས་འོ་དོད་འབོད། །གཟུགས་ནི་ཕ་རོལ་ཡིན་ལ་འདུ་ཤེས་ཚུ་རོལ་ཡིན། །ཚོར་བ་བར་ན་གནས་པས་འདུ་བྱེད་མཚམས་སྦྱར་ཏེ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁོར་བའི་གཏིང་རྡོར་བསྐྱུར་བྱས་པས། །སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐར་པའི་སྐབས་མེད་སྙིང་རེ་རྗེ། །རང་ངོ་གདོད་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་ཞིག་གྱུར་ཀྱང་། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང་། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ། །ཇི་ལྟར་བཟུང་ན་བདེན་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །སྣང་སྟོང་ཚིག་གིས་ཤ་བའི་རྭ་ལྟར་བཅོས། །འདོད་ཁའི་བློ་ཡིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་བཟུང་། །ལྷན་ཅིག་ (༩༠༢)སྐྱེས་པའི་དེ་ཉིད་མ་རིག་གོ །མ་རིག་ལས་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །བཅུ་གཉིས་རྒྱུན་ལ་འཁོར་འདི་ནང་རིག་པས། །ལྡོག་སྟེ་གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་ན། །སྒྲ་ཚད་བཟོ་དང་གསོ་བས་རྣམ་པར་འཁྱམ། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས། །ཐམས་ཅད་བདེན་པ་མ་ཡིན་བརྫུན་པའང་མིན། །གཉིས་ཀར་མི་གནས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གཞལ་མེད་ཁང་ཆེན་པོ། །རྟོགས་པར་འདོད་ནས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །བསྟེན་གོམས་བྱས་པས་ཤེས་བྱའི་ཚུལ་རོལ་ལུས། །རང་སར་བཞག་པས་བསམ་གཏན་རྒྱར་ལ་ནས། །བདེ་བར
Chinese
ཞིག་སྟེ། །通达一切智之义甚远， 读诵、受持、听闻、讲说论典， 以闻、思、修而精进不懈者， 对于最初的业者不应禁制， 然若错认诸法皆无自性， 如盲人摸象般妄加揣测之时， 经论与理证乃是观视之眼目。 于体验见地之时， 当区分心与觉性之差别。 于证悟见地之时， 舍弃为学所缚之行，实为稀有。 以宗派矫饰之见修，令人厌倦。 与无为相悖之道，真假难辨。 色受想等蕴界之诸法， 不住于法，而住于法性。 纵然于密咒中，将具足三座之本尊视为佛， 亦未触及大圆满之精髓。 见之自性，本初即清净， 然无丝毫可见之物。 以不失本性之真谛， 从根摧毁虚妄之幻相。 此觉性本初即已现证菩提， 舍弃此而欲于心中求佛者， 未见心所生之盗贼环伺， 却高呼分别念乃是胜观。 色为彼岸，想为此岸， 受于其间，连结行蕴， 将识抛入轮回之深渊， 可怜众生无有解脱之机。 于自性本初清净之法性中， 纵然断除有无之偏执， 然孩童妄加二取之分别， 智者执着于一亦是错谬。 若执着，则二谛之真理， 如以能所之词，将牛角修饰。 以贪欲之念，执着如珊瑚。 未能了知俱生之本性无明。 由无明而生起缘起之法， 十二因缘流转不息，若不能以内明 反观本初之真性， 则将流浪于声明、因明、工巧明与医方明中。 是故轮回与涅槃之诸法， 皆非真实亦非虚假。 不住二边，乃是大圆满之义， 如虚空般无量之大殿。 欲证悟此，则应依止般若波罗蜜多， 修习纯熟，则能通达所知之法。 安住于自性，则能于禅定中获得安乐。
English
That which is far in meaning from omniscience. Reading, holding, listening, and explaining treatises. Those who strive with hearing, thinking, and meditation. Do not hinder those who have initial karma. However, it is a great mistake to realize that all phenomena are without inherent existence. When it is time to make a mistake like the blind men examining an elephant, Scripture and reasoning are the eyes for viewing. When it is time to experience the view, Distinguish between mind and awareness. When it is time to realize the view, It is wonderful to abandon actions bound by learning. View and meditation adorned by tenets are tiresome. The path that contradicts the unconditioned is true and false. Forms, feelings, perceptions, etc., the aggregates and elements, Do not abide in phenomena, but abide in the nature of phenomena. Even if the three seats are complete in mantra and shown as deities, The Great Perfection is not touched upon. In the nature of the view, which is pure from the beginning, There is nothing to be seen at all. With the essence and nature undiminished, by truth, The root of delusion is refuted from the depths. This awareness, which is primordially enlightened, Those who abandon it and desire enlightenment in the mind, Without seeing the mind-born thieves surrounding them, Cry out that conceptual analysis is superior insight. Form is the other shore, and perception is this shore. Feeling abides in between, connecting compositional factors, By throwing consciousness into the depths of samsara, These sentient beings have no chance of liberation, how pitiful. In the nature of phenomena, which is primordially pure, Even if the bias of existence and non-existence is destroyed, Children impute duality, And scholars err by grasping at oneness. If grasped, the two truths, are like adorning a deer's horn with the words "appearance and emptiness." With the mind of desire, grasping like coral. The co-emergent suchness is not understood. From ignorance arises dependent origination. If this cycle of twelve links is not reversed by inner awareness, And the innate suchness is not seen, One will wander in grammar, logic, crafts, and medicine. Therefore, all phenomena of samsara and nirvana, are neither true nor false. Not abiding in either, is the meaning of the Great Perfection, A vast mansion of immeasurable sky-like nature. Desiring to realize this, one should rely on the Perfection of Wisdom, By cultivating familiarity, the manner of knowable things is exhausted. By leaving it in its own place, one finds bliss in the expanse of meditation.
Tibetan
་གཤེགས་པའི་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་། །བྱ་རྩོལ་མེད་ལ་བརྩོན་པའི་ཁུར་བཀལ་བས། །ལམ་བདེན་འདུས་བྱས་མྱ་ངན་འདའ་མ་ནུས། །ད་ནི་མི་བསྒོམ་སྒོམ་ཆེན་བསླུ་བ་ལ། །སྒོམ་ལས་གཞན་པའི་ཆོམ་རྐུན་ངས་མ་མཐོང་། །སྐྱེ་མེད་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་མ་ཐོབ་ན། །ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སྐྲག་པའི་དཀའ་ཐུབ་དང་། །བསྲུང་ཉམས་འདུ་ཤེས་དམ་པོས་དཀྲིས་པ་ཡི། །རློམ་སེམས་དེ་ཡང་ཁྲིམས་ཀྱི་སྣོད་ལས་རིང་། །བདག་འཛིན་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་དམིགས་ན། །གཏོང་སེམས་གོམས་ཀྱང་སྦྱིན་པའི་ཚུ་རོལ་ཏེ། །ཟག་པ་མེད་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནི། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་ལ་ཡོད། །བདེན་པས་མ་སྨིན་ཆུ་ཡི་དབང་བསྐུར་དང་། །ཐར་པ་མ་བསྟེན་རིམ་པར་ཕྱི་བ་ཡིས། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་ཉིད་མཚོན་མི་ནུས། །གཟུང་འཛིན་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་དབྱིངས་སུ་འགགས། །དེ་ཕྱིར་བྱིན་རླབས་བྲལ་བའི་དབང་བསྐུར་ལས། །ཡེ་ཤེས་ལྡན་ལ་མོས་གུས་གནད་དུ་བསྣུན། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དེ་ཉིད་མ་ནོར་བ། །མཐོང་བའི་མོད་ལ་མཐོང་བྱེད་འགགས་པར་འགྱུར། །སྣང་ཞིན་ཕ་རོལ་སྒྲོལ་ལ་ལྡན་མིན་གྱི། །འདུ་བྱེད་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྒྲུབ་དེས་ཅི། །ཡོངས་གྲུབ་གདན་གསུམ་འཁོར་ལོའང་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཞལ་ཕྱག་ངས་མ་མཐོང་། །དེ་ཕྱིར་ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་བསྒོམ་སྟེ། །རང་སར་བཞག་པས་དམ་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་། །མཐོང་ (༩༠༣)ཞེས་བྱ་བའང་བླ་དྭགས་ཙམ་དུ་ཟད། །རི་བོང་རྭ་ཡི་རྣོ་བརྟུལ་བརྗོད་པ་བཞིན། །གཟུང་འཛིན་བཞོན་པ་དྷུ་ཏིར་བཅོམ་འདོད་ནས། །ལས་ཀྱི་རླུང་ལ་ཞབས་ཏོག་བྱེད་པ་ཡང་། །རྒུད་པའི་སྒང་སྟོངས་བཞིན་ཏེ་སྙིང་པོ་མེད། །ཡེ་ཤེས་རླུང་ལ་འགྲོ་དང་འོང་བ་བྲལ། །འགྲོ་འོང་བྲལ་བའི་བདེ་ཆེན་རྟོགས་འདོད་ན། །དག་བྱེད་རྒྱུན་ནི་མ་སྙོགས་དངས་པ་བཞིན། །རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་གདོང་ནས་དག་པ་ལ། །སེམས་ཀྱིས་བསླད་པའི་ཞབས་ཏོག་མི་འཚལ་ལོ། །ཡིན་པ་མིན་པས་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག །མིན་པ་མིན་པས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱི་འགྲུབ། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་གདོད་ཀྱི་གྲོལ་གཞི་མེད། །ཅེར་གྱིས་གྲོལ་བས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་དང་ཟུང་འཇུག་མི་དམིགས་པས། །བསམ་མི་ཁྱབ་ལ་བསམ་པ་ཡ་རེ་ཆ། །ཡིན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །ས་ལམ་དྲོད་རྟགས་རེ་བ་ལམ་ཐག་རིང་། །མིན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ངང་གདངས་ལ། །མ་ཡིན་དགག་གིས་འབད་རྩོལ་ཐང་རེ་ཆད། །གཞལ་དུ་མེད་ལ་གཞལ་བྱས་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །བཅོས་ཤིང་བཅོས་པས་མཐོང་ལམ་དོན་ལ་
Chinese
已逝之彼真实现量见， 无作勤奋重担强加身， 道谛有为无法脱苦厄， 如今不修大修乃欺骗， 修持之外未见他盗匪， 若未得证无生之法忍， 畏惧深义苦行实艰难， 守护失坏执念紧缠缚， 彼慢之心远离律仪器。 若执著于我及我所者， 纵惯布施亦仅及此岸， 无漏六度波罗蜜多者， 唯于俱生本性见有之。 未以真谛成熟之水灌顶， 未依解脱次第之外相， 俱生本性无法得显现， 能取所取金刚空行界中断。 是故远离加持之灌顶， 具慧之人敬信为要点， 金刚萨埵真如无错谬， 见之刹那能见即止息。 显现似能度脱彼岸否， 造作天之手印修彼何用？ 圆成三座坛城亦世俗， 法身之上未见面与手。 是故我今何亦皆不修， 安住自处即见胜者性， 所谓见（903）者亦唯拉达克， 如说兔角之锐与钝性。 欲以能所执著为乘骑，摧毁于拙火， 然亦为业之风作侍奉者， 犹如衰败之山顶空无物，毫无意义。 智慧风息离去与到来， 欲证离去来之大乐者， 清净之流如未染浊般， 于自性光明本净之觉性， 不需以心染污之侍奉。 是者非者本体初即净， 非者非者自性任运成， 本初解脱故无初始解脱地， 当下解脱故二谛皆空寂。 不见观修行为与双运， 不可思议思之诚可笑， 于无实有成立之法性， 地道暖相期望路途遥。 于无实有成立之自性， 以非遮遣勤作徒劳尔， 于不可测以测度作诠释， 修饰复修饰见道于义
English
The very nature of the departed is seen directly, By placing the burden of striving on the effortless, The path of truth, being composite, cannot transcend suffering. Now, not meditating, great meditation is a deception, I have not seen a robber greater than meditation. If one does not attain forbearance in the unborn dharma, The asceticism of fearing the profound meaning is difficult, That conceited mind, bound by the perception of guarding and losing, Is far from being a vessel of discipline. If one focuses on grasping self and what belongs to self, Even if accustomed to generosity, it is only on this shore, The six transcendent perfections without outflows, Are found in seeing the very nature of co-emergence. Empowerment with water not matured by truth, And external appearances in sequence without relying on liberation, Cannot represent the very nature of co-emergence. The grasped and the grasper cease in the realm of Vajra Yogini. Therefore, rather than empowerment devoid of blessings, Focus on devotion to the wise as the key point. The very nature of Vajrasattva, without error, At the moment of seeing, the seer ceases. What is the use of accomplishing the action of the deity as a mudra, If it appears to liberate to the other shore or not? Since the three seats of complete accomplishment and the mandala are also conventional, I have not seen face or hands on the Dharmakaya. Therefore, I do not meditate on anything, By leaving it in its own place, one sees the very nature of the sacred. The so-called seeing (903) is merely Ladakh, Like speaking of the sharpness and dullness of a rabbit's horn. Wanting to destroy the grasped and grasper as a vehicle in the dhuti, And also serving the wind of karma, Is like an empty mountain top of decline, without essence. The wind of wisdom is free from going and coming. If you want to realize the great bliss free from going and coming, Like a purifying stream that is not stirred and clear, In the face of the nature of awareness, which is pure from the beginning, I do not seek service defiled by the mind. Being and non-being, the essence is pure from the beginning, Non-being and non-being, the nature is spontaneously accomplished. Liberated from the beginning, there is no basis for original liberation. Liberated immediately, it is empty of the two truths. Since view, meditation, conduct, and union are not objectified, Thinking about the unthinkable is ridiculous. In the nature of dharma where being is not established, The hope for grounds, paths, warmth, and signs is a long way off. In the expanse of nature where non-being is not established, Effort with negation is exhausting. By measuring the unmeasurable and fabricating explanations, By correcting and correcting, the path of seeing is in reality