Tibetan
དཀྲོག་པའི་རྟོག་གེ་དང་། །མྱོང་བས་བསླུས་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས། །བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་སྒོམ་པ་རྣམས། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་། །དངོས་གཞི་ཉིད་ལས་འཕགས་པ་མེད། །ཆོས་ཉིད་གཟིགས་པ་ཞི་བ་ལྷས། །རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་ནི་སྦྱོང་བྱེད་ན། །དེ་ཚེ་རྣམ་དཔྱོད་དེ་ཡང་ནི། །རྣམ་དཔྱོད་ཕྱིར་ན་ཐུག་པ་མེད། །དཔྱད་བྱ་རྣམ་པར་དཔྱད་བྱས་ནས། །རྣམ་དཔྱོད་ལ་ནི་རྟེན་ཡོད་མིན། །རྟེན་མེད་ཕྱིར་ན་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། །ཞེས་གསུངས་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས། །སྟོང་ཉིད་གཏན་ལ་འབབས་པ་དེ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། །ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་མིན་ཡང་། །དེ་ནི་ཐོས་དང་བསམ་པ་ཡིས། །གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་དཔྱད་པའི་སྐབས། །ཡིན་བྱི་སྒོམ་པའི་དངོས་གཞི་ལ། །སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་གཙོར་བྱས་ནས། །ལས་རླུང་ཟད་པར་བྱེད་པའི་དོན། །ཉམས་སུ་གཞེས་པ་ཤེས་བར་གྱིས། །དེ་ལ་མཚན་བཅས་མཚན་མེད་ཀྱི། །རྫོགས་རིམ་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་ནི། །མན་ངག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། །འདུས་མ་བྱས་པའི་རིག་པ་ལ། །ཀ་ནས་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ལྟ་བ་དང་། །སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད། །མེད་དོ་སྙམ་ན་ཆད་ལྟ་དང་། །ཡོད་དོ་སྙམ་ན་རྟག་ལྟ་དང་། །གཉིས་ཀྱི་བར་ནི་བློ་ཡིན་པས། །དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །ཆེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་གསུངས། །བློ་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་པ་ལ། །ཚོགས་རྫོགས་སྒྲིབ་པ་དག་པ་དང་། །བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཞུགས་པ་དགོས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་སྟོན་པའི་བཀས། །དོན་དམ་པ་ནི་དད་པ་ཡིས། །རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་ཚོགས་གསོག་སྒྲིབ་སྤྱོད་དང་། །དད་པས་རང་རྒྱུད་བརླན་བྱས་ནས། །གྲུབ་མཐའི་ཞེན་པས་མ་བཅིངས་པའི། །རིག་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་འདི། །གདོད་ནས་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིན། །ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་ངེས་ཤེས་ཀྱང་། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྔམ་ཆེན་ཏེ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་བློ་ཡི་བདག །འདུས་ (༨༩༧)མ་བྱས་དབྱིངས་མ་ཞི་བར། །རྟོག་དཔྱོད་ཚེར་མས་སྒོམ་པའི་མིག །ཕུག་སྟེ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ལ། །སྐྲག་པ་སྐྱེས་ནས་བཅོས་ཤིང་བཅོས། །བསྒྲིམས་ཤིང་བསྒྲིམས་པ་མཐོང་ལམ་གྱི། །དམ་པའི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ན། །མུ་སྟེགས་ཚངས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི། །ཕྱོགས་སུ་དེངས་ཤིག་གཞན་དུ་ན། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་བླ་མར། །འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཞེས་པའི་དོན་དང་ཅིས་མི་འགལ། །ལྟ་བའི་ངོ་བོ་དྲན་པ་དང་། །དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་བསྲེ་བ་ལ། །སྒོམ་པ་ཞེ
Chinese
扰动的分别念，被体验所欺骗的分析禅修，孩童般地修习近行定者们，未超越第一禅的近分定和正行。证悟法性的寂天说：如果以分别念来调伏，那么，那个分别念也是，为了分别念而无有穷尽。分析所应分析之后，分别念就没有所依。因为无所依，故不生，那也被称为寂灭。如是说，依赖名言，通达空性，虽非大自在龙树和月称的宗派，但那是听闻和思维时，分析自性的安住方式之际。于“应彼”禅修的正行上，主要以密咒的方便道，修持穷尽业气之义，要知道。其中，有相和无相的，两种圆满次第中，后者是，口诀大圆满，于非复合的觉性上，称为本来清净，没有所应修的见解和，能修的意识。若想没有，则是断见，若想有，则是常见，二者之间是心，胜义是心的行境。大是世俗谛中说。于离心的证悟，需要圆满资粮、清净障碍和，上师的加持融入。如是说，导师的教言中，胜义谛是以信心，才能证悟的。因此，积累资粮、忏除罪障，并以信心润泽自相续后，不为宗派的执着所束缚的，此无自性的觉性，是原始清净的见解。若想是，那么，确信也是，所知障的极大怖畏，有实和无实的心的自性，在非复合的法界未寂灭前，以分别念的荆棘，刺瞎禅修的眼睛，于不可说、不可思、不可言说中，生起恐惧而修饰又修饰，努力又努力，若说这是见道的，圣者之本体，那么，就趋向于外道梵天的追随者之方，否则，于大乘的《宝性论》中，“此中无有任何应断除”，与此之义岂不相违？见解的自性是忆念和，无别一味融合为，禅修。
English
Disturbing conceptualizations, analytical meditation deceived by experience, those who practice the preliminary practices like children, do not transcend the proximity and the actual practice of the first dhyana. Shantideva, who sees the nature of reality, said: If one tames with discrimination, then, that discrimination itself is, for the sake of discrimination, without end. Having analyzed what should be analyzed, discrimination has no basis. Because it has no basis, it does not arise, and that is also called nirvana. Thus it is said, relying on conventions, to ascertain emptiness, although it is not the system of the great master Nagarjuna and Chandrakirti, but that is when listening and thinking, at the time of analyzing the way of abiding of the nature. On the actual practice of "is-ness" meditation, mainly using the skillful means of mantra, practice the meaning of exhausting karmic winds, know that. Among them, of the two completion stages, with signs and without signs, the latter is, the great perfection of oral instructions, on the uncompounded awareness, it is called primordially pure, there is no view to be meditated upon, and no consciousness to meditate with. If you think there is not, it is a nihilistic view, if you think there is, it is an eternalistic view, between the two is mind, ultimate truth is the object of mind. Great is said to be in conventional truth. For realization that is free from mind, it is necessary to complete the accumulations, purify obscurations, and for the blessings of the guru to enter. Thus it is said, in the words of the teacher, the ultimate truth is, through faith, to be realized. Therefore, having accumulated merit, purified obscurations, and moistened one's own mind-stream with faith, this awareness without self-nature, unbound by sectarian attachments, is the view of primordial purity. If you think it is, then, conviction is also, a great fear of the obscuration of knowledge, the nature of mind, real and unreal, before the uncompounded dharmadhatu is pacified, with the thorns of conceptualization, blinding the eye of meditation, in the unspeakable, unthinkable, inexpressible, generating fear and embellishing and embellishing, striving and striving, if you say this is the sacred suchness of the path of seeing, then, turn to the side of the followers of the tirthika Brahma, otherwise, in the Uttaratantra of the Great Vehicle, how does it not contradict the meaning of "there is nothing here to be removed"? The nature of the view is mindfulness and, inseparably blending into one taste is, meditation.
Tibetan
ས་བྱའི་ཐ་སྙད་གྲགས། །དེ་གཉིས་ཐ་དད་བཟུང་བྱས་ཏེ། །ལྟ་བ་མ་ཧེ་ལྟ་བུ་ལ། །སྒོམ་པ་སྐྱོད་བྱེད་ལྟར་བྱས་ནས། །ཡིད་དང་ཆོས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡི། །རྟོག་དཔྱོད་ཚེར་མ་ལྟ་བུའམ། །འགྱུར་དྲན་ངང་དུ་འཇོག་བྱེད་ཀྱང་། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་དང་འགལ་བ་ལྟག་སྤྲོད་ཡིན། །ལྟ་སྒོམ་རྗེས་སུ་སློད་པ་དེ། །དོན་གྱི་དཔྱོད་པ་བླ་ན་མེད། །བླང་དོར་དགག་སྒྲུབ་བློ་བྲལ་བས། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །གསུངས་འདི་རྒྱལ་བའི་གསང་ཚིག་ཡིན། །གཞི་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས། །ཀ་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཅུང་ཟད་མེད། །ཀ་དག་དོན་ནི་ཡང་དག་ཕྱིར། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཅེས་པའི་དོན་ལ་སུ་ཡིས་བསྙོན། །འདི་ཉིད་མ་རིག་རྟོག་ཅན་རྣམས། །འཁོར་ལོ་བར་མཐའི་དྲང་ངེས་དང་། །ཐ་སྙད་ཚིག་ལ་ལྟ་བར་འཛིན། །མཚན་ཉིད་མེད་ལ་བློས་སྒྲོ་འདོགས། །ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས། །སྟོང་པར་ཡང་དག་རྗེས་པ་ལྟ་བ། །བཅོས་པའི་སྟོང་པས་བསླད་པ་ཡི། །གཟུགས་སོགས་སྟོང་ཡུལ་རང་ངོ་ནས། །གྲུབ་པ་མེད་པའི་དོན་ལས་རིང་། །གྲིབ་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཤ་ཟ་རུ། །ཡོད་པ་ལུས་མིན་འཁྲུལ་ཤེས་དེ། །གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི། །ཤེས་པ་འཛིན་པའི་སེམས་ཡིན་ན། །ཆོས་ཅན་སྣང་བར་འདོད་པ་ཡི། །གྲུབ་མཐའ་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང་མཚུངས། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་། །འཁྲུལ་ (༨༩༨)གཞི་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། །ལྷ་གཅིག་དཱི་པཾ་ཀ་རའི་ལུགས། །འདི་ན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན། །ལུང་གི་དམ་ཆོས་ལ་ཞེན་ནས། །མཉམ་པར་གཞག་དང་རྫས་འགལ་བའི། །བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ལ་ཞེན། །མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་བློས་བཅོས་ནས། །རབ་ཏུ་མི་གནས་དབུ་མའི་དོན། །ང་ལས་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་ལོ། །དེ་ཀ་རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་གྱི། །རྟག་ཆད་མུ་བཞིའི་ཕྲང་ཡིན་ཏེ། །བཅོམ་ལྡན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས། །དགེ་སློང་གང་ཞིག་འདི་སྙམ་དུ། །ང་ནི་ངེས་པར་དགྲ་བཅོམ་པའི། །གོ་འཕང་ཐོབ་བོ་སྙམ་བྱེད་ན། །དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་མ་ཡིན་གསུངས། །གང་ཕྱིར་རྟོག་པའི་དམ་ཆོས་ནི། །བསྒོམས་ནས་ལས་རླུང་ཟད་པའི་རྗེས། །འགྲོ་བས་སྒྲ་རྟོག་ལ་ཞེན་པའི། ཁ་ཕྱིར་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་བྱས་ན། །དབུ་མར་ཞུགས་གནས་ཐིམ་གསུམ་གྱི། །ངེས་པས་རིམ་མམ་ཅིག་ཅར་དུ། །རྫོགས་ནས་ཐལ་རང་རྣམ་གཉིས་དང་། །སྒྲུབ་མཐའ་བཞི་པོའི་ཞེན་པ་འཇིག །ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པའི་
Chinese
地上的名言流传。 将这两者执着为不同， 见解如水牛一般， 修行如动作者一般， 与意和法相关的， 思辨如荆棘一般， 即使将变动的念头置于自然状态， 也没有什么需要安立的。 这与“无有安立”相违背，是背道而驰。 轻视见修行持， 对意义的辨析至高无上。 由于远离取舍、破立之念， 如实地看待真实。 此乃胜者的秘密之语。 基、道、果之法， 于本来清净的法性中， 没有能修所修。 本来清净之义即是真实， 若能如实见，则得解脱。 对于此义，谁能辩驳？ 这些无明的分别念者， 执着于中边的不了义和了义， 执着于名言语句。 以分别念强加于无相之上。 五蕴自性， 如实地随行于空性之见， 被造作的空性所玷污， 色等空性之境，从自身而言， 远离了无有成立之义。 如影子的幻象， 存在却非实有之身，此乃错觉。 若将所取的境和思辨的， 知识执着为能取的心， 则与主张有法显现的， 外道宗义相同。 因此，即使在名言中， 也不承认错乱之基。 伟大的龙树和， 尊者燃灯的宗风。 在此，具有傲慢的现观者， 执着于经论的圣法， 执着于与等持相违的， 二无我的语句。 以分别念造作八边戏论， 不居于任何一方的中观之义， 除了我之外，他人未能领悟。 那正是执着自宗为殊胜的， 常断四边的歧途。 世尊大士曾说： “若有比丘作如是想： 我已必定获得阿罗汉的， 果位”， “那不是阿罗汉”。 因为分别念的圣法， 修习后，业和风息耗尽之后， 众生若对声音分别念执着， 将心从外境收回， 以入、住、融入中观的， 决定，次第或同时地， 圆满后，则能摧毁有边和无边， 以及四种成实的执着。 因为我不作任何承诺， 所以我才是无有任何过失的。
English
The term 'earthly affairs' is well-known. Holding these two as distinct, View like a water buffalo, Meditation like an actor, Connected to mind and dharma, Speculation like thorns, Even if leaving changing thoughts in their natural state, There is nothing to establish. This contradicts 'no establishment,' it is going against the grain. Disparaging view and practice, Discernment of meaning is supreme. Since it is free from acceptance and rejection, affirmation and negation, Look at reality as it is. This is the secret word of the Victorious Ones. The dharmas of base, path, and fruit, In the nature of originally pure dharma, There is no meditator or object of meditation. The meaning of original purity is true reality, If one sees truly, one is liberated. Who can argue against this meaning? These ignorant, conceptual minds, Hold onto the provisional and definitive of the middle and extremes, Hold onto words and terms as the view. They impose concepts onto the unconditioned. The five aggregates, by their nature, To truly follow the view of emptiness, Defiled by fabricated emptiness, The realm of emptiness, such as form, from its own essence, Is far from the meaning of non-establishment. Like the illusion of a shadow, Existing but not a real body, this is delusion. If the object of grasping and the speculative, Knowledge is held as the grasping mind, Then it is the same as the tenets of the Tirthikas, Who assert the appearance of phenomena. Therefore, even in conventional truth, They do not acknowledge the basis of delusion. The tradition of the great Nagarjuna and, The lord Atiśa. Here, those with pride in Abhidharma, Clinging to the sacred Dharma of the scriptures, Clinging to the words of the two selflessnesses, Which contradict meditative equipoise. Fabricating the eight extremes with conceptual mind, The meaning of the Middle Way, which does not abide in any extreme, Has not been realized by anyone other than me. That is the path of clinging to one's own view as supreme, The four extremes of permanence and annihilation. The Bhagavan, the great being, said: 'If any bhikṣu thinks: I have certainly attained the arhat's, State', 'That is not an arhat'. Because the sacred Dharma of conceptual thought, After practicing, after the exhaustion of karma and winds, If beings cling to the conceptualization of sound, Turning the mind away from external objects, With the certainty of entering, abiding, and dissolving into the Middle Way, Gradually or simultaneously, After completion, one can destroy the clinging to existence and non-existence, And the four extremes of affirmation. Because I make no promises, Therefore, I am without any faults.