Tibetan
དོ་སྡེ་ལས། །སེམས་ལ་དབྱིབས་མེད་ཁ་དོག་མེད། །གནས་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་དང་འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པར། །འོད་སྲུངས་སེམས་ནི་ནང་ནའང་མེད། །ཕྱི་རོལ་ན་མེད་གཉིས་ཀར་མེད། །གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཇོ་བོ་རྗེས། །ཀུན་རྫོབ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི། །རིག་པས་བརྟགས་ན་འགའ་མི་རྙེད། །མ་རྙེད་པ་དེ་དོན་དམ་ཡིན། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པའི་དོན་འདི་གང་དུ་དྲང་། །འོན་ཏེ་གང་དུའང་མ་མཐོང་བས། །མེད་དེ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་། །མེད་རྐྱང་ཉིད་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ། །འདུག་ན་རིག་པས་སུན་ཕྱུང་ཞིག །དེ་ལས་གཞན་དུ་སོ་སྐྱེས་ནི། །མངོན་སུམ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་བཞིན། །འཕགས་པའི་རྟོགས་པས་གཞལ་བྱེད་པའི། །ཀུན་སློང་བཟང་པོ་ཡིན་ན་རུང་། །དེ་བཞིན་མོས་པས་དཔྱོད་པ་དང་། །རྨོངས་དང་ཐོས་པ་ཉུང་བ་དང་། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཀྲི་བའི་སླད། །རང་གི་རང་བཞིན་དྲན་རིག་གིས། །སྐྱེད་ཚུལ་དེ་ལ་ནོར་བ་དང་། །མ་ནོར་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་ཅིང་། །དེ་བཞིན་རྣམ་རྟོག་ལམ་འཁྱེར་ལ། །ཤེས་བྱའི་ཁྱད་པར་ཤེས་བྱེད་ཀྱི། །ཡུལ་ལ་ཞུགས་དང་མ་ཞུགས་ལས། །རྣམ་རྟོག་རང་རྒྱུད་ལྡན་མི་ལྡན། །ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་སོགས། །རྨོངས་དང་དང་པོའི་ལས་ཅན་ལ། །འདོམས་པ་མིན་ཕྱིར་རང་ངོ་ལ། །ཅེར་གྱིས་ལྟ་དང་དག་ཚུལ་གྱི། །ཆ་ལ་ཆོས་ (༨༨༩)སྐུར་བཏགས་པ་ཙམ། །འགལ་ན་དྲི་མེད་འོད་ལས་ཀྱང་། །ཡུལ་གྱི་སྐད་ཀྱིས་ཆོས་གོ་ཕྱིར། །བསྟན་བཅོས་སྐད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པའི་དོན་འདི་གང་དུ་དུང་། །ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི། །ཉེར་ལེན་དབྱིངས་སུ་མ་དག་པར། །སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཆོས་མཚུངས་པས། །རང་གི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པོས་སྨྲ་ན་ཡང་། །རང་ངོ་ཆེར་མཐོང་རིག་ཤེས་ཀྱི། །དྲན་པའི་རྒྱུན་དང་རྫས་འགལ་བར། །དཔྱོད་ན་སྟོང་འཛིན་རྟོག་པའམ། །གསལ་ཆ་དོར་བ་མཐར་ལྟའི་གཡང་། །དཔྱད་ནས་སྟོང་བར་བལྟ་བ་ཡང་། །ཚུ་རོལ་མཛེས་དང་གཙོ་བོ་ལ། །རྣམ་འགྱུར་ཐིམ་པའི་གྲང་ཅན་ལུགས། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཟེར་ན། །དེ་ཡང་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་ཡོད། །དེ་བཞིན་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཡི། །སྤྲོས་བྲལ་ཚངས་པ་བ་ཡང་འདོད། །མདོར་ན་ཞང་ཞུང་པོ་ནལ་སོགས། །སངས་རྒྱས་བསྟན་དང་འདྲ་མཚུངས་སུ། །བཅོས་པ་རྣམས་ལ་སུ་ཡིད་གཏོད། །འོན་ཏང་བོད་ཡུལ་གངས་ཁྲོད་འདིར། །ཐོས་བྲལ་རྟོགས་པས་མ་ངོམས་པའི། །སྒོམ་ཆེན་བླུན་པོ་རང་ཉམས་ཅན། །ཡིད་ཆོས་མྱོང་བ་དང་བྲལ་ཞིང་
Chinese
在《调部经》中说：心无形状，无颜色，无处所，如虚空。还有，光明护问：光明护，心不在内，不在外，亦不在二者之间。对于世俗显现如何，若以智慧观察，则无一可得。不得，即是胜义，是本然安住之法性。此话之意应如何理解？然而，因未见于任何处，便认为“无”，或仅以“无”来认识，若如此，则应以智慧驳斥。除此之外，凡夫俗子，既非现量所见，亦非圣者以证悟衡量，若有善良的意乐，尚可。同样，以信解思择，或因愚昧、闻法少，以及为了引导至空性，以自之本性、忆念和觉性，生起的方式，有错与不错之分。同样，在分别念的道用上，所知之差别、能知之差别，在于是否入于对境。分别念有无自性，是否获得轻安等，对于愚昧和初学者，因不应训诫，故仅是对自己本面，以专注的观察和清净的方式，在部分上假立为法身。若有违背，即使是无垢之光，亦因以地方语言理解佛法，何须以论典之语言？此话之意应如何理解？在蕴、界、处、八识聚中，于未清净的近取界中，心的本性与法相同，故在见到自之本性时，即使以分别念的智慧，由论典作者宣说，若与清晰见到自性的觉性之忆念相续和实体相违，则观察时，或成空执分别念，或成舍弃明分之边见深渊。观察后观空，亦是外道美和自在天的变现消融之寒冷之法。若说如幻，此说亦存在于外道中。同样，以分别念观察的离戏梵天亦如是认为。总之，香雄波那等，与佛教相似，被篡改的，谁会信任？然而，在这雪域西藏，许多未通晓经教，未满足于证悟的愚蠢的修行者，拥有自以为是的经验，远离了对意和法的体验
English
In the Dode Sutra, it says: "The mind has no shape, no color, no location, like the sky." Also, Light Protector asked: "Light Protector, the mind is not inside, not outside, nor in between." The meaning of what was said is that Jowo Rinpoche said: "As for how things appear in relative truth, if examined with wisdom, nothing can be found. Not finding it is ultimate truth, the very nature of reality that has always been there." How should this meaning be understood? However, because it is not seen anywhere, one thinks, "It is nonexistent," or one identifies it as merely nonexistent. If that is the case, then it should be refuted with wisdom. Other than that, ordinary beings, since they do not see directly, nor do noble ones measure it with realization, if there is a good intention, it is still acceptable. Similarly, examining with faith, or due to ignorance, little learning, and for the sake of leading to emptiness, the way in which one's own nature, mindfulness, and awareness arise, there is a difference between being mistaken and not mistaken. Similarly, on the path of conceptual thought, the difference between what is to be known and what knows, lies in whether or not one enters the object. Whether or not conceptual thought possesses its own nature, whether or not one has attained pliancy, etc., for the ignorant and beginners, since it is not appropriate to instruct them, it is merely on one's own face that, with focused observation and purification, one imputes a portion as the Dharmakaya. If there is contradiction, even if it is immaculate light, since one understands the Dharma through the language of the region, what is the use of the language of treatises? How should this meaning be understood? In the aggregates, elements, sense bases, and eight consciousnesses, in the impure realm of grasping, the nature of mind is the same as Dharma. Therefore, when seeing one's own nature, even if the author of treatises speaks with the wisdom of discriminating awareness, if it contradicts the continuity of mindfulness and the entity of awareness that clearly sees one's own face, then when examining, it may become an empty-grasping conceptual thought, or it may become the abyss of extreme views, abandoning clarity. Even looking at emptiness after examining is a cold method of the transformation and dissolution of the beauty and chief of the other shore. If one says it is like an illusion, that saying also exists in non-Buddhists. Similarly, the non-elaborate Brahma, examined by conceptual thought, also thinks so. In short, who would trust the altered ones such as Zhang Zhung Pön, etc., which are similar to the Buddha's teachings? However, in this snowy land of Tibet, many foolish practitioners who have not mastered the scriptures and are not satisfied with realization, possess self-proclaimed experiences, and are far from the experience of mind and Dharma.
Tibetan
། །དགེ་བའི་བཤེས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པས། །རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པའི་མཐོང་སྣང་དང་། །གཏི་མུག་སྒོམ་དུ་འཁྲུལ་བ་དག །རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ལ་བལྟས་ནས། །འགེགས་པ་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཆོས་སྐུ་གཉིས། །རྒྱུ་འབྲས་ལྟ་བུར་ཡོད་པའི་ཚུལ། །གོང་དུ་རྒྱན་གྱི་དགོངས་པས་བཤད། །འོན་ཀྱང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན། །མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་པ་དེ། །དམིགས་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་གཞི་དང་། །རྣམ་པའི་ཆ་ནས་རང་སེམས་པ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡི། །སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི། །མཐོང་སྤངས་དྲི་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར། །བཏགས་ལ་འགག་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། །སྔགས་ཀྱི་དུས་ན་མདོ་ལམ་གྱི། །སངས་རྒྱས་ (༨༩༠)བཏགས་པར་བཤད་དང་མཚུངས། །རྣམ་རྟོག་དགག་དང་བསྒྲུབ་པ་གཉིས། །ཀུན་ནས་འགལ་བ་ལྟག་སྤྲོད་མིན། །དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་སྒྲིབ་མ་རིག་ཡིན། །གོམས་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པའི་ཚེ། །རྟོག་དང་མི་རྟོག་རོ་མཉམ་ཞིང་། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི། ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མཐོང་སྤངས་དང་། །སྒོམ་སྤངས་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཆོས་སྐུའི་རབ་བཏགས་བརྗོད་པར་ཟད། །ཆོས་ཉིད་ཅིག་ཅར་ཟད་པ་ལ། །འཁོར་འདས་ལག་པའི་ལྟོ་རྒྱབ་ལས། །མེད་པ་ངེས་པར་བདེན་པ་སྲིད། །འཕྲོག་ནས་བསྐོས་སུ་འདེབས་པ་ཡི། །བླུན་པོའི་ཆོས་སྐད་གཞལ་དེས་ཅི། །ངེས་པར་བདེན་པ་གཟིགས་པ་དང་། །མཁས་མཆོག་རྣམས་ལ་གྲགས་པ་ཡི། །དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་དྲུག་དང་། ཁྱད་པར་མ་ཧཱ་སིདྡྷི་པའི། །སྐུ་གསུམ་ལམ་སྣང་གྲུབ་པའི་མཐའ། །ཟབ་ལ་དབྱིངས་ཆེ་དེར་བཏགས་པ། །ཕལ་གྱིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་ལས་གཞན་པ་གདམས་ཕྲན་གྱིས། །དབང་པོ་བསླད་པའི་སྟོང་གཟུགས་ལ། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་དུ། །འདོགས་པ་སྙིང་རྗེའི་གནས་ཡིན་པས། །དེ་ཀ་སྡེ་ཚན་གཅིག་པར་ཞོག །དེ་བཞིན་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གི །གདགས་གཞི་རྒྱལ་བས་གསུངས་མོད་ཀྱང་། །དེ་ཡི་ཕྱོགས་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས། །བསྟན་པ་དཀྲུག་པ་ལྷ་ཆེན་པོའི། །རྣམ་ཐར་ཁོ་ནར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །མཆོག་དམན་སྐྱེ་དགུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རྒྱུད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་ནས། །བསྟན་པའི་ལྷག་ཞབས་ཅུང་ཟད་འདི། །ཆུད་མི་ཟ་བའི་བཀྲ་ཤིས་ཤོག །ནན་དུ་བསྐུལ་ན་བྲག་ཅ་ཡང་། །སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་སྐྲོག་པའི་ཕྱིར། །སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ས་ར་བ། །ཆོས་ཉིད་གཟིགས་པའི་སླད་དུ་བསྔོ། །གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་བཞི་པའོ།། །།ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལ་རྟོ
Chinese
由于没有得到善知识的摄受，将缘起聚合的显现，以及愚痴误认为禅修。观察任何生起的分别念，是阻止障碍的等持。空性和法身二者，如同因果般存在的方式，上面已用庄严的密意解释。然而在道的阶段，具有意识的识，那未被遮蔽、未被授记的，就所缘的方面来说是阿赖耶识，就显现的方面来说是自心。三轮分别的所断已断的空性，在见断离垢法身上，安立而没有阻碍，如同密咒时期，与经部道的佛安立相同。分别念的遮破和建立二者，并非完全相违背。对于最初的业者来说，自性障是无明。当串习变为强大之时，分别和无分别成为同味，以个别分别的智慧，为了以特殊的方式断除见断和修断的障碍，只是说法的法身假立而已。在法性一时穷尽时，轮回和涅槃如同手掌的正反面，不存在是必定真实的。夺取后安立的愚人的法声，衡量它有什么用呢？对于必定见到真实，以及贤哲们所称道的，时轮金刚的六支瑜伽，以及特别是大成就者的，三身道显现成就的边际，在那深奥而广大的境界中安立，不是普通人所能了解的。除此之外，以其他的教诫小法，对于使根器退化的空相，安立为一切种类的殊胜，是怜悯之处，就让它作为一个类别吧。同样，自空和他空的安立基础，虽然佛陀已宣说，但依靠那样的宗派执着，扰乱佛法，因为只见到大自在天的传记。为了使所有高低众生的相续中生起菩提心，为了使佛法的残余稍微不被浪费而吉祥。如果强烈催促，即使是岩石，也像人一样说话，因此，为了使持藏者萨惹瓦，见到法性而回向。言谈集第四十四品。非常瑜伽通达四种宗义。
English
Because one is not taken by a virtuous friend, the appearance of the gathering of dependent arising, and ignorance mistaken for meditation. Looking at whatever arising conceptual thoughts, it is the absorption that prevents obstacles. Emptiness and Dharmakaya, the way they exist like cause and effect, has been explained above with the intention of adornment. However, in the stage of the path, the consciousness that has consciousness, that which is unobscured and unpredicted, in terms of the object of focus is the alaya-vijñana, and in terms of appearance is one's own mind. The emptiness in which the three wheels of conceptualization are abandoned, on the Dharmakaya that is free from the stains of what is abandoned by seeing, it is established and there is no obstruction, just like the establishment of the Buddha of the Sutra path in the time of mantra. The negation and establishment of conceptual thoughts are not completely contradictory. For the initial practitioners, the self-nature obscuration is ignorance. When familiarity becomes strong, conceptual and non-conceptual become of the same taste, with the wisdom of individual discrimination, in order to abandon the obscurations of what is abandoned by seeing and what is abandoned by meditation in a special way, it is only the nominal Dharmakaya that is spoken of. When the nature of reality is exhausted all at once, samsara and nirvana are like the front and back of the hand, non-existence is certainly true. What is the use of measuring the Dharma sound of a fool who steals and then establishes? For those who certainly see the truth, and who are praised by the wise, the six-fold yoga of Kalachakra, and especially the limit of the accomplishment of the three-body path appearance of the Mahasiddhas, established in that profound and vast realm, is not something that ordinary people can understand. Apart from that, with other small teachings of advice, for the empty form that corrupts the faculties, establishing it as the supreme of all kinds, is a place of compassion, so let it be as one category. Similarly, although the basis of establishment of self-emptiness and other-emptiness has been spoken by the Victorious Ones, but relying on that sectarian attachment, disturbing the Dharma, because only the biography of the Great Lord is seen. In order to generate Bodhicitta in the minds of all high and low beings, may this slight remainder of the teachings be auspicious so that it is not wasted. If urged strongly, even a rock will speak like a person, therefore, in order for the holder of the pitaka, Sarawa, to see the nature of reality, it is dedicated. Forty-fourth chapter of the Collection of Talks. Very Yoga understands the four tenets.