Tibetan
སྒོམ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་ལ། །འཕྲོ་བ་རྟོག་པའི་གཞན་དབང་ཅན། །རྒོད་དང་འཕྲོ་བ་གཅིག་གྱུར་ན། །མིང་འདོགས་གཉིས་སུ་ག་ལ་འོང་། །འོན་ཀྱང་འཕྲོ་བར་མ་ལྟོས་པའི། །རྒོད་པ་ཤེས་བྱ་ལ་སྲིད་དམ། །ཞི་གནས་སྒོམ་དང་གཅིག་མི་གཅིག །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ལྷ་ལ་དྲིས། །འོན་ཏེ་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ལས། །འཕགས་པའི་དོན་རབ་འབྱེད་པ་ལ། །དམིགས་པ་ཡིན་ན་རིམ་ལྔ་ལས། །ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་དག །སོ་སོའི་ཆར་ནི་ཤེས་གྱུར་པ། །གང་དུ་ཡང་དག་འདྲེས་གྱུར་པ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ (༨༨༦)ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པའོ། །ཞེས་པས་སོ་སོར་སྡུད་པ་ལ།་ །གོམས་པ་དག་གི་རྒྱུད་ལ་གསལ། །འཇོག་སྒོམ་བྱེད་ཚུལ་དེ་དང་དེར། །རྒྱུན་དང་རླན་དང་ཉེ་བར་འདུལ། །ཞི་དང་རྣམ་ཞི་རྩེ་གཅིག་མཉམ། །དགུ་ཡི་སེམས་ལ་བཏང་སྙོམས་ཐོབ། །ཡིད་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་། །ཕུང་པོའི་ཟག་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལང་གཤེགས་ལས། །ཕུང་པོ་སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ནི་ཡིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། །བདག་མེད་རབ་ཏུ་འདྲོན་མང་ཞིང་། །སེམས་དང་བཅས་ཏེ་རབ་ཏུ་འཇུག །འདི་གཉིས་རྟག་ཏུ་འོད་གསལ་བ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྤངས་པའོ། །ཞེས་པས་སྲིད་རྩེའི་ཉེས་དམིགས་རྒྱུར། །རྒྱལ་བས་ལེགས་པར་གསུངས་ན་ཡང་། །ཡུམ་གྱི་དགོངས་པ་འགེགས་པ་ལ། །སྲོང་པོར་བརྗོད་པའི་སྐབས་མི་རྙེད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ས་ར་ཧར། །ཡིད་བརྟན་བྱེད་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །ཡིད་ཀྱི་དེ་ཉིད་དམིགས་དང་བཅས། །དམིགས་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། །གཉིས་ལ་སྐྱོན་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། །རྣལ་འབྱོར་གང་ཞིག་སྒོམ་པ་མིན། །ཞེས་པའི་དོན་ལ་ད་དུང་ལྟོས། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལྟ་བའི་མཆོག །ཡིན་ན་གསང་བའི་མདོ་སྡེ་ལས། །དཔེར་ན་མེ་ནི་རྒྱུ་ལས་འབར། །རྒྱུ་མེད་པ་ན་ཞི་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་སེམས་འབར་གྱིས། །དམིགས་པ་མེད་ན་ཞི་བར་འགྱུར། །གསུངས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། །ཧྭ་ཤང་གི་ནི་ཕྱོགས་སུ་སླན། །ཡོད་པ་ཉིད་ནས་མི་རྟག་པས། ཁྱབ་པར་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་བཞེད། །དེ་ཕྱིར་གནས་ལུགས་གང་དུ་ཡང་། །གྲུབ་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ། །དེ་མཐའ་དེ་ཡི་རྣམ་སྨིན་ནི། །ཞེས་སོགས་རྒྱན་ལས་གསུངས་དེས་ཆོག །སྟོང་ཉིད་གང་དུའང་མི་དམིགས་པའི། །དོན་དེ་རྣམ་པར་རིག་མེད་ཡིན། །དེ་ཡི་དབང་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ང་ལ་རྣམ་རིག་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་བཞིན་ཆོས་འདི་རྣམ་ཤེས་པ། །ཅུང་ཟད་ཤེ
Chinese
禅修是具有自主性的， 散乱是受分别念的支配。 如果专注和散乱合二为一， 又怎么会有两种名称的安立呢？ 然而不依赖于散乱的， 专注对于所知是可能的吗？ 止观禅修是一还是不是一？ 去问问四禅天的天神吧。 如果从孩童的受用中， 能够很好地辨别圣者的意义， 如果是所缘，从五次第中， 世俗和胜义谛， 各自的差别如果能够了解， 在任何地方如果能够正确地混合， 就被称为双运(886)。 那就是无二的智慧， 不住涅槃。 这样，对于分别的收摄， 在串习者的相续中是明晰的。 安住禅修的方法就是那样， 持续、滋润和调伏。 寂止和极寂止，专注一境平等。 在九种心中获得舍。 心虽然不是有色法， 却是蕴的诸种漏的因。 因为如此，所以在《楞伽经》中说： “蕴、处、界的诸种集合， 因是心等等， 无我极善调伏众多， 与心一起极善进入。 这两者恒时是光明的， 舍弃了因和果。” 这样，虽然佛陀很好地宣说了有顶的过患之因， 但在破斥般若母的密意时， 找不到直接陈述的场合。 即使如此，萨ra哈说： “如果信任心，依靠它本身， 心的自性具有所缘， 无所缘即是空性， 两者都有过失， 哪个瑜伽士不是禅修者？” 对于这个意义还要进一步观察。 如果作意是见解之最， 那么在《秘密经》中说： “譬如火从因燃烧， 没有因就会寂灭。 如来以心燃烧， 没有所缘就会寂灭。” 如果这样说，那么圆满正等觉佛陀， 也转到了和尚的一方。 从存在本身就是无常的， 普遍地树立了法称的宗义。 因此，在任何处所， 没有成立的果， 以法身成立的方式， 那个边际，那个的异熟。 ”等等，从《宝性论》中所说就足够了。 对于空性在任何地方都不缘取的， 那个意义是无分别智。 那个的自在者龙树说： “我没有丝毫分别智， 同样，这个法是分别识， 稍微了
English
Meditation is independent, Distraction is dependent on conceptual thought. If focus and distraction become one, how could there be the establishment of two names? However, without relying on distraction, is focus possible for the knowable? Are calm abiding and meditation one or not one? Ask the gods of the fourth dhyana. If from the enjoyment of children, one can well distinguish the meaning of the noble ones, if it is an object of focus, from the five stages, the conventional and ultimate truths, if their respective differences can be understood, if they can be correctly mixed anywhere, it is said to be union (886). That is non-dual wisdom, the non-abiding nirvana. Thus, for the separate collection, it is clear in the continuum of those who are accustomed. The method of settling meditation is like that, continuous, moistening, and subduing. Calm and extreme calm, equal in one-pointed focus. Attain equanimity in the nine minds. Although mind is not a form, it is the cause of all the outflows of the aggregates. Because of this, it is said in the Lankavatara Sutra: "The collections of aggregates, sense bases, and realms, the cause is mind, etc., selflessness is extremely well tamed and numerous, together with mind, it enters extremely well. These two are always luminous, having abandoned cause and effect." Thus, although the Buddha has well proclaimed the cause of the faults of the peak of existence, when refuting the intention of the Prajnaparamita Mother, one cannot find an occasion to state it directly. Even so, Saraha said: "If you trust the mind, rely on it itself, the nature of the mind has an object of focus, the objectless is emptiness, both have faults, which yogi is not a meditator?" For this meaning, one should observe further. If attention is the best of views, then it is said in the Secret Sutra: "For example, fire burns from a cause, without a cause it will be extinguished. Thus, the Tathagata burns with mind, without an object of focus it will be extinguished." If it is said like this, then the fully enlightened Buddha, also turned to the side of the Heshang. From existence itself being impermanent, he universally established the tenets of Dharmakirti. Therefore, in any place, the fruit of not being established, the way of establishing as the Dharmakaya, that limit, that's vipaka. " etc., what is said in the Ornament is sufficient. For emptiness, not focusing on anything, that meaning is non-conceptual wisdom. The lord of that, Nagarjuna, said: "I do not have the slightest conceptual wisdom, likewise, this dharma is conceptual consciousness, slightly
Tibetan
ས་པ་ཡོང་མ་ཡིན། ། (༨༨༧)འབྱུང་བ་དང་ནི་ཤེས་པ་ཉིད། །བྱིས་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་སྣང་། །གསུངས་སོ་དོན་དེས་གནས་མིན་ལ། །བསྔོ་བ་འགྲུབ་པའང་མི་འདོད་ཀྱང་། །གནས་ཀྱི་བསྔོ་བ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ། །རྐྱེན་དང་འདུན་པའི་རྩེ་ལ་གནས། །དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་ནི། །ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་དོན་བྱེད་པ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མི་ཤེས་པས། །བསྔོ་བ་མཁྱེན་དེ་དམ་པ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་བདེན་པར་མེད་པའི་དོན། །གཟུགས་ཅན་དང་ནི་མ་ཡིན་པའི། །བརྟག་ཚུལ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། །ཉན་ཐོས་སྡེ་བའི་ལུགས་ཡིན་པས། །གང་ཟག་བདག་དེ་རིན་བོང་གི། །རྭ་དང་མོ་ཤམ་བུ་ཡིས་མཚོན། །ཕྱི་མ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པས། །བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་ནས་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡཱ་ན་ཡི། །གདམས་པ་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་པར་མཛད། །གང་དུ་ཡང་ནི་མ་གྲུབ་པ། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་ཀྱི། །བདེན་མེད་ལྟར་སྣང་ཙམ་པ་སྟེ། །ཆོས་མིག་རྡུམ་གྲལ་ཐོབ་པ་ཡི། །འཕགས་པ་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་མོ། །བདེན་མེད་འཛིན་དང་བདེན་མི་འཛིན། །འདི་ནི་བརྗོད་པ་རྒྱ་ཆེ་ལ། །དོན་ཟབ་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཡང་། །བློ་ཡིས་འཇལ་ན་མེད་དགག་དང་། །མ་ཡིན་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱིས་ཁྱབ་པ། །མཚན་ཉིད་ངེས་ཚུལ་གྱིས་གྲུབ་དང་། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི། །རང་ངོ་དཔྱད་ནས་འགོག་དང་མཚུངས། །དང་པོ་སྤྲོས་པ་བཀག་པ་ཙམ། །ཡིན་ཕྱིར་ད་དུང་སྤྲོས་དང་བཅས། །གཉིས་པ་ཆོས་ཅན་གང་ཞིག་ནི། །དཔྱད་རིག་རྣོན་པོས་མཚང་བྲུས་ནས། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །སྣང་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཛིན་པ་དང་། །ཡོད་མེད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འཛིན་པ་ཡིན། །གཉིས་པོའང་བཏགས་པ་ཙམ་ཞིག་ལས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སེམས་མེད་པས། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་གདགས་གཞི་ཡང་། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་ཏེ། །དེ་ཚེ་རྣམ་ (༨༨༨)པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པས་དོན་གྱི་དབུ་མར་སྦྱོར། །དེ་ལས་འགལ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས། །གྲིབ་མ་ཤ་ཟར་འདོགས་པ་བཞིན། །དཔེ་དོན་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པ་དེ། །བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་འཚོལ་འདྲ། །དེ་བཞིན་ང་དང་ང་ཡི་བར། །འཛིན་པའི་སེམས་ལ་དཔྱད་པའི་ཚེ། །དབྱིབས་དང་རྣམ་པ་ཕྱི་ནང་སོགས། །གང་དུ་ཡང་ནི་མ་མཐོང་བའི། །ཤུགས་ལ་མཐའ་བཞིའམ་བརྒྱད་སྤངས་པའི། །སྤྲོས་བྲལ་ངོ་སྤྲོད་མི་འཐད་ན། །བྱམས་པས་ཞུས་པའི་མ
Chinese
不会有土地的。（887）生起和知识本身，显现于孩童愚昧者。如是说，其义非为处所。即使不欲回向成就，处所的回向是成就之因，处于缘和意愿的顶端。其真实理由是，依赖世俗而行事，凡夫俗子不能知晓，知晓回向者是圣者。诸法无有真实的意义，有色和无色之，两种观察方式中，第一种是声闻部派的宗义，因此以人我如同骡子的角和兔子的毛来比喻。后者非有色，世尊知晓有和无，从迦旃延的教诲中，遮止了有和无二者。任何处也不成立，从世间法顶以下，仅仅是显现为无有真实，获得法眼圆满行列的，圣者们是现量的。执着无有真实和不执着真实，这是广大的言说，意义深邃的自性也是，如果以智慧衡量，以无遮和，非遮的理证，以离一和离多周遍，以特征决定的方式成立，并且与从因缘生起的缘起的，自性进行观察后，与遮止相同。第一种仅仅是遮止了戏论，因此仍然具有戏论。第二种，任何法，以锐利的观察智慧揭露缺点后，以分别的智慧，显现而自性不成立，如同幻术般执着，以及有无任何也不成立，如同虚空般执着。二者也仅仅是假立，对于法的体性没有心，因此二谛的安立处也是，何时有和无，不存于智慧之前，那时没有其他分别，无有对境而寂灭。如是与意义的中观相结合。以与之相违背的言语，如同将影子当作肉来食用般，以颠倒的例子来论证，如同寻找不可言说的我。同样，在我和我所之间，当观察执着的心的，形状和形态，内外等，任何处也没有见到，以暗示的方式，如果对舍弃四边或八边的，无有戏论的介绍不合理，慈氏菩萨所问的
English
There will be no land. (887) Arising and knowledge itself appear to children and the ignorant. Thus it is said, its meaning is not a place. Even if one does not desire the accomplishment of dedication, the cause of the accomplishment of dedication of place, is at the peak of conditions and wishes. The true reason for this is that it acts relying on the conventional, ordinary people cannot know, the one who knows the dedication is a noble being. The meaning of all phenomena being without truth, of the colored and the non-colored, of the two ways of examining, the first is the tenet of the Hearer's school, therefore the self of a person is likened to the horn of a mule and the hair of a rabbit. The latter is non-colored, the Blessed One knows existence and non-existence, from the teachings of Katyayana, he forbade both existence and non-existence. Nothing is established anywhere, from the highest worldly dharma downwards, it is merely an appearance of non-truth, the noble ones who have attained the rank of perfect Dharma-eye are manifest. Grasping non-truth and not grasping truth, this is a vast statement, the nature of profound meaning is also, if measured by wisdom, by the reasoning of non-affirming negation and, non-negation, pervaded by being apart from one and many, established by the way of determining characteristics, and is the same as stopping after examining the self-nature of dependent arising that arises from conditions. The first is merely stopping elaboration, therefore it still has elaboration. The second, whatever phenomenon, after sharp analytical wisdom reveals the flaws, with discriminating wisdom, appearance but self-nature is not established, holding it like an illusion, and neither existence nor non-existence is established, holding it like the sky. Both are merely imputed, there is no mind for the essence of phenomena, therefore the basis of imputation of the two truths is also, when existence and non-existence, do not abide before wisdom, then there is no other distinction, it is completely pacified without an object. Thus it is combined with the Middle Way of meaning. With words that contradict it, like attaching a shadow to meat to eat, arguing with a reversed example, is like searching for an unspeakable self. Similarly, between me and mine, when examining the mind of grasping, shapes and forms, inside and outside, etc., are not seen anywhere, implicitly, if the introduction of non-elaboration that abandons the four or eight extremes is not reasonable, the one asked by Maitreya.