Tibetan
། དོན་དམ་པ་ནི་དད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཁྱད་པར་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ནི་ས་ར་ཧས། མདའ་བསྣུན་ན་རེ་ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་ལ། །ཐར་པ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཟེར། །བདེ་བའི་བདག་ཉིད་དང་ནི་བྲལ་གྱུར་ཅིང་། །ལུས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་འབའ་ཞིག་ཙམ་ལྡན་པ། །དགེ་ཚུལ་དགེ་སློང་གནས་བརྟན་ཞེས་བྱ་བའི། །བནྡེ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་རབ་བྱུང་ནས། ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་འཆད་པར་བྱེད་ཅིང་འདུག །ལ་ལ་རོ་གཅིག་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་འཛིན་མཐོང་། །གཞན་དག་ཐེག་ཆེན་དེ་ལ་རྒྱུ་བྱེད་དེ། །དེ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཏེ། །གཞན་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་སྒོམ། ཁ་ཅིག་བཞི་པའི་དོན་འཆད་པ་ལ་ཞུག །ལ་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་རྟོག་པར་བྱེད། །གཞན་དག་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། །ཕལ་ཆེར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་པ་སྟེ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བྲལ་གཞན་གང་གིས། །མྱ་ངན་འདས་ (༨༨༡)གང་སྒོམ་བྱེད་པ། །དེ་དག་འགས་ཀྱང་དོན་དམ་ནི། །ཅིག་ཤོས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །་ཞེས་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་མོས་གུས་དང་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཤད་པ་གང་ཞིག །ཚིག་ཟིན་གྱིན་བར་སྣང་ཡང་ཚིག་ནི་བློའི་རྗེས་འགྲོ་ལ། དོན་ནི་ཐ་སྙད་དང་འགལ་བ་ཅན་ཡིན་པས་མན་ངག་ལྟར་བཤད་པའི་རྒྱུད་དང་། གྲུབ་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ཉམས་སད་པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག་ལའང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་གྱི་གོ་ལས་བལྟར་མི་མངོན་པར་འཇུག་པ་ཆོས་ཅན། དེའི་རྒྱུས་ཚན་སྙིང་པོ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད། ཚོར་བ་མེད་ཅེས་པ་ནས། ཐོབ་པ་མེད། མ་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་པའི་བར་གྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚན་མའི་ཆོས་ཀྱིས་མི་འགྱུར་བ་གང་ཞིག །པདྨའི་ངང་ཚུལ་གྱིས་འགོག་པའང་དཔྱད་དགོས་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཡིད་བྱེད་མེད་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པའི་ཚུལ་སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ཡང་། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱིས། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་དཔྱད་སྒོམ་ནི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཚུད་བར་གྱི་སྔོན་འགྲོ་ལས། དངོས་གཞི་ལ་ཡིད་བྱེད་མེད་པར་འདོད་པ་འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟོག་གེའི་དཔྱད་པས། སྟོང་པར་རྟོགས་སོ་སྙམ་བྱེད་དང་། ཡང་དག་པར་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་པའི་བློ་དང་ཡིད་བྱེད། སྒོམ་པའི་དངོས་གཞིར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དོམ་དམ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་ཞིང་སྲིད་ལེན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་བློ་གྲོས་སྲིད་ཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པའི་དོན་གྱི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཚུལ་བདེན་གཉིས་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡང་། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་ཉིད་བཞེད། །སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་ལ། །དོན་དམ་ (༨༨༢)ཞེས་པའི་བརྡ་མཛད་དོ། །ཞེས་པས། འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ལམ་བདེན་ཐམས་ཅད་ནི་སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ན་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དག་ལའང་བདེན་བྲལ་ལེགས་ལྡན་གྱི་ལྷའི་སེམས་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ནི་མི་ཤེས་ལ། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱང་མི་མཐོང་དེ། །སྐྱེ་འགག་མཉམ་པར་བྱེད་པ་ལ། །སྟོན་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །ལྟ་བ་ཞེས་པའི་གླ་དགས་བཏགས། །བུ་མོ་མྱ་ངན་མེད་ཞུས་མདོར། །རྟོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ། །ཆོས་མཐོང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། །མཐོང་བའི་ཚིག་གི་བླ་དགས་སོ། །དེ་བཞིན་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། །ཞི་བ་ཕྲ་སྟེ་བལྟ་དཀའ་བ། །འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པའི་ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་འགོ་གནོན་ཡང་། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་བག་ལ་ཉལ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །འཇོམས་ལ་ལྷག་མཐོང་ཞེས་སུ་གྲགས། །དེ་ལྟའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལ། །འཇོག་ཚུལ་དགུ་དང་གཉེན་པོར་ནི། །ཉས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བྱིང་བ་དམིགས་པ་མི་གསལ་བའི། །ཆ་ལ་དངས་ཆ་ཡོད་ཙམ་དང་། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་ནུབ་པ་སོགས། །ཕྲ་རགས་དབྱེ་བ་ཕྱེད་པ་ཉིད། །རྒོད་པ་འདོད་ཆགས་ཆར་གཏོགས་པ། །ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། །དྲན་པའི་ངོ་བོ་གཟུངས་ཉིད་དེ། །དེ་ཡི་རྣམ་འབྱེད་གཏིང་ཟབ་ཀྱང་། །བརྗེད་མེད་རྣམ་པར་མི་གཡེད་ཙམ། །རྟོག་གེ་བ་ལ་འཐད་དུ་རུང་། །ཤེས་བཞིན་རྒྱུན་ལ་གནས་པ་སྟེ། །དོན་ལ་བསྲུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྒོམ་པ་ཡི། །ཡང་རྩེ་དང་ནི་གོལ་སའི་ཆ། །གཉིས་སུ་འདོད་པ་མི་ལའི་ལུགས། །དེ་ཉིད་ལུང་མ་བསྟན་དོགས་ན། །སྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡང་རྩེ་དང་། །ལྟ་བའི་གོལ་སར་སྨྲས་ན་ཟུང་། །གསལ་བ་གོ་འབྱེད་ཆ་ལ་བཏགས། །ཤིན་སྦྱངས་ཐོག་ (༨༨༣)པའི་ཡན་ལག་ཡིན། །མི་རྟོག་བཀོལ་དུ་མི་རུང་བའི། །གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཅན། །དེ་ཕྱི
Chinese
真正的意义只能通过信仰来理解。特别是，关于方便道，萨拉哈说：“如果射箭，对于虚空中的有情众生来说，永远没有解脱。”那些与快乐的自性分离，只有身体的苦行，被称为比丘、比丘尼和长老的僧侣们，如此出家后，有些人正在讲解经部，有些人则以同一味道持有心的状态，另一些人则行持大乘道。那是衡量经典的论典。还有，他们修持所有的坛城和轮。有些人开始讲解第四灌顶的意义，有些人则思索虚空的界限，另一些人则观察空性。大多数人进入了不一致的方面。与生俱来的分离，还有谁，修持涅槃（881）？这些人中没有一个人能够成就真正的意义。因此，对于通过虔诚和方便道来理解深奥法性的状态的解释，虽然文字上似乎是空洞的，但文字追随思想，意义与世俗相悖，因此像诀窍一样讲解的续部，以及大成就者们体验到的理解方式，都具有一种特质，即从最高的见解的角度来看，它们似乎隐藏起来。因此，《摄功德宝鬘经》中说：“空性没有形色，没有感觉……”直到“没有获得，也没有未获得。”这指的是不分别的智慧，它不会被相的法所改变。用莲花的姿态来遮蔽也需要考察，因为自己也认为没有忆念和作意是最终的。在《修次第下篇》中说：“因此，对于圣法来说，没有忆念和没有作意，也应该被视为是正确的个别观察在先。因为只有正确的个别观察才能做到没有忆念和没有作意，否则就不是了。”因此，考察禅修是见解的状态尚未落入体验之下的前行，而在正行中认为没有作意，这与光明守护所问的问题相符。因此，通过思辨的考察，会认为自己理解了空性。
English
The ultimate meaning is to be realized only through faith. In particular, regarding the path of skillful means, Sarahas says, "If one shoots an arrow, for sentient beings in the sky, there is never liberation." Those who are separated from the nature of bliss and possess only physical asceticism, the monks called bhikshus, bhikshunis, and elders, having renounced in that way, some are explaining the sutras, some are seen holding the state of mind as one taste, others are practicing the Mahayana path. That is a treatise that measures the scriptures. Also, they meditate on all the mandalas and wheels. Some are engaging in explaining the meaning of the fourth initiation, some are contemplating the realm of space, others are observing emptiness. Most are entering into discordant aspects. What other than co-emergent separation, who meditates on nirvana (881)? None of these will accomplish the ultimate meaning. Therefore, the explanation of how to realize the state of profound Dharma nature through devotion and the path of skillful means, although the words seem empty, the words follow the mind, and the meaning contradicts the conventional, so the tantras explained like pith instructions, and the way of understanding experienced by the great accomplished ones, have a quality that, from the perspective of the highest view, they seem to be hidden. Therefore, in the Essence of the Garland of Merits, it says, "Emptiness has no form, no feeling..." up to "There is no attainment, and there is no non-attainment." This refers to the non-conceptual wisdom that is not changed by the characteristics of phenomena. Obstructing with the lotus posture also needs to be examined, because one also considers the absence of mindfulness and attention to be ultimate. In the Final Stages of Meditation, it says, "Therefore, for the holy Dharma, the absence of mindfulness and the absence of attention should also be regarded as preceded by correct individual examination. Because only correct individual examination can bring about the absence of mindfulness and the absence of attention, otherwise it is not." Therefore, analytical meditation is a preliminary until the state of view has not fallen under experience, but in the main practice, considering the absence of attention is in accordance with what was asked by Kashyapa. Therefore, through speculative analysis, one thinks, "I have understood emptiness."
Chinese
并且，将正确地确定认识的智慧和作意，作为禅修的所缘，这与最高的胜义谛极其相违，并且是具有轮回之自性的，因此，通达一切法的智慧是超越轮回的，是与究竟中观大义相违背的唯一方面，如《二谛论》中所说：遮止生等，亦应许与真实相符，于无生寂灭一切戏论中，立为胜义（８８２）之名。如是，在显现果位之时，如果领悟到一切道谛都是应舍弃的，那么对于那些将要宣说的人，也会使具有真理的善妙天神之心退转。第二，心不能知心，心也不能见心，于生灭平等中，导师圆满正等觉，安立为见之异名。在《女儿无忧请问经》中说：以证悟之方式证悟，称为不见法，乃是见之语的异名。同样，在《宝积经》中说：寂静微细难以观察，摧毁一切分别念，因此称为等持。如是，仅凭寂止本身，暂时能压制烦恼，但其障碍潜伏未除。以个别观察的智慧来摧毁，则称为胜观。如是止观双运，安立之方式有九种，对治则有五舍、八作意。沉没是所缘不明显的部分，具有少许明分，以及非有非无泯灭等等，细微粗大的差别之处。掉举是属于贪欲的部分，在《摄类学》中已述说。正念的体性即是忆持，其辨别虽然深奥，但仅是不忘失，对于推理者来说尚可接受。正知是安住于相续之中，具有守护意义的特征。安乐光明无分别禅修的，顶峰和错谬之处，弥勒一系认为是二者。为了避免成为无记，如果在禅修之时说是顶峰，在见解之时说是错谬之处，则成为双运。光明是安立于理解的部分。轻安是最初（８８３）的支分。无分别是不可以利用的，是恶趣的异名。因此。
English
Furthermore, taking the wisdom and attention that correctly ascertain understanding as the object of meditation is extremely contradictory to the highest ultimate truth and is of the nature of cyclic existence. Therefore, the wisdom that thoroughly distinguishes all phenomena is beyond cyclic existence and is the only aspect that contradicts the great meaning of the ultimate Madhyamaka. As stated in the "Treatise on the Two Truths": "The cessation of birth and so forth is also asserted to be in accordance with reality. In the quiescence of all elaborations of non-birth, it is established as the name of ultimate truth (882)." Thus, when manifesting the result, if one understands that all the truths of the path are to be abandoned, then even for those who are about to explain, it will cause the minds of the virtuous and excellent gods who possess truth to turn back. Secondly, the mind cannot know the mind, nor can the mind see the mind. In the equality of arising and ceasing, the teacher, the perfectly complete Buddha, established it as a synonym for view. In the "Sutra Requested by the Daughter Without Sorrow," it says: "To realize through the manner of realization is called not seeing the Dharma, which is a synonym for the word 'seeing'." Similarly, in the "Heap of Jewels Sutra," it says: "Peace is subtle and difficult to see. Because all concepts are destroyed, therefore it is called samadhi." Thus, by means of quiescence itself, one can temporarily suppress the afflictions, but its obscurations lie dormant. To destroy them with the wisdom of individual analysis is called insight. Such a union of quiescence and insight has nine ways of establishing it, and as antidotes, there are five abandonments and eight applications of mind. Laxity is the part where the object of focus is unclear, with only a slight aspect of clarity, and non-existence, non-non-existence, disappearance, and so forth, distinguishing between subtle and coarse. Excitement belongs to the category of desire and is explained in the Compendium of Topics. The nature of mindfulness is retention itself. Although its distinctions are profound, it is merely not forgetting and is acceptable to logicians. Vigilance abides in the continuum and has the characteristic of guarding its meaning. The peak and the pitfalls of meditating on bliss, clarity, and non-conceptuality are considered as two by the Mila tradition. To avoid becoming unspecified, if one speaks of the peak during meditation and the pitfalls during view, then it becomes a union. Clarity is attributed to the part of understanding. Pliancy is a limb of the beginning (883). Non-conceptuality cannot be utilized and is a synonym for the unfortunate state. Therefore.