Tibetan
ངོན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ལས། ངེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་མཐུན་མོད། དེ་ལ་རྒྱུའི་ཐེག་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྔགས་ལམ་སྤྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ། ཐབས་ཀྱི་ལམ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས། ཞེས་གྲགས་པ་བརྟན་པ་དེ་དག་གྲུབ་མཐའ་མཐོས་ནས་གཞལ་ཡང་གཞལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེ་ཉིད་ཕུང་པོའི་ཟག་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་འདྲེས་ཤིང་ཕྱོགས་པ་སླད་པའི་རྟོག་གེའི་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་གཤིས་ཐོག་ལས་གཞན་དུ་འཕེན་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་དང་བསྟུན་ནས་ཐོག་མར་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་བདག་ཡིན་ན་གཟུགས་གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་མི་རིགས་ལ། གཟུགས་ལ་བདག་གི་གཟུགས་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅིག །འདི་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའང་འགྱུར་རིགས་ན། གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་ཡང་འགྱུར་ལ། གཟུགས་ལ་བདག་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅིག །འདི་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་ཅིག་བྱ་བའི་དབང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་ཕུང་པོ་གཞན་བཞི་ལའང་བསྒྲེས་ཏེ་གསུངས་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱས་ན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་མཆེད་ལྟར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ཀྱང་རང་དེངས་ནས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་མཐོང་ཞིང་། དེའི་ཚེ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སམ། ས་དང་པོའི་མཉམ་བཞག་ (༨༧༩)དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའོ། །གཞན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞིགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་ངེས་པ་ཆེན་པོ་འདྲོངས་ཤིང་། །ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་དུ་བློ་ཐག་ཆོད་པའི་ངང་ལ་བཅར་གྱིས་བཞག་པ་དེ་ནི་བློའམ་ཤེས་པའི་རྫས་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་མདོ་ལས་ལམ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བགྱི། བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག །མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ལམ་སྒོམ་པའོ། །ཞེས་དང་། ཞི་བའི་ལྷས། དོན་དམ་བློ་ཡིས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། ཁ་ཅིག་ལུང་འདིའི་གདོང་མ་བཟོད་པར། བློ་བྱེ་བྲག་
Chinese
因为（如果有人说）“已经现证了”，那就会变成分别念。如是说。对此，在佛教四宗中，虽然究竟的真实性，即大中观的见解，在证悟的最终点上是一致的。然而，在因的乘中是般若波罗蜜多，在密咒道中普遍的是大手印胜成就，在方便道中是俱生智。这些被称颂为稳固的（修法），即使从宗派的高度来衡量，能测量的意识本身也是蕴的垢染，与八识聚混合，并且由于是夹杂偏颇的分别念之识，会将所知引向与实相不同的方向。因此，与较低的宗派相符，首先，断除对五蕴的执取之心的道理，世尊说：诸比丘，色不是我。如果色是我，则不应于色有损害和痛苦，并且可以这样说：色，成为我的这样的色吧！不要成为这样的色！然而，由于色不是我，所以色有损害和痛苦，并且也没有对色说成为我的这样的色吧！不要成为这样的色的权力。对于其他四蕴也同样类推。如果将作为近取之自性的坏聚见完全寂灭，那么，作为境和有境的生处之识聚也会自然清明，从而现见圣谛。那时，就会现证真谛无别、离戏、自生之智慧，或者初地的等持(879)义，即自性。否则，对于远离一切戏论之边的甚深法性之义，以听闻和思维之智慧进行辨别和分析，从而获得巨大的定解。并且，将心安住在对有无之边都断绝的决断之中，那也是意识或知识的世俗之物。如经中所说：应如何修道？答：不分别法与非法，修离相之道。寂天说：真谛非意识之行境，意识被称为是世俗。如是说。有些人不能忍受此教证，（认为）意识有差别。
English
Because (if someone says) "has been directly realized," then it will become conceptual thought. Thus it is said. Regarding this, among the four Buddhist schools, although the ultimate truth, which is the view of the Great Madhyamaka, is consistent at the final point of realization. However, in the causal vehicle, it is the Prajnaparamita, in the general mantra path, it is the supreme accomplishment of Mahamudra, and in the path of means, it is the co-emergent wisdom. These (practices) that are praised as stable, even if measured from the height of the philosophical tenets, the measuring mind itself is the defilement of the aggregates, mixed with the eight consciousnesses, and because it is a conceptual consciousness mixed with bias, it will lead the knowable to a direction different from reality. Therefore, in accordance with the lower tenets, first, the way to separate from the mind that clings to the five aggregates, the Blessed One said: Monks, form is not self. If form were self, there should be no harm and suffering to form, and one could say: Form, become my such form! Do not become such form! However, since form is not self, form has harm and suffering, and there is no power to say to form, become my such form! Do not become such form! The same applies to the other four aggregates. If the view of the destructible collection, which is the nature of clinging, is completely pacified, then the consciousness aggregates that act as objects and subjects will also naturally clear, and thus the noble truths will be directly seen. At that time, one will directly realize the truth that is inseparable, free from elaboration, and self-arisen wisdom, or the meaning of the first ground's samadhi (879), which is its own nature. Otherwise, for the meaning of the profound Dharma nature that is free from all extremes of elaboration, one distinguishes and analyzes with the wisdom of hearing and thinking, thereby obtaining great conviction. And, placing the mind closely in the state of deciding on the absence of extremes of existence and non-existence, that is also the conventional object of consciousness or knowledge. As it is said in the sutra: How should one cultivate the path? Answer: Do not distinguish between Dharma and non-Dharma, cultivate the path free from characteristics. Shantideva said: Ultimate truth is not the object of consciousness, consciousness is said to be conventional. Thus it is said. Some people cannot bear this quote, (and think) that consciousness has differences.
Tibetan
པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངེས་ཚིག་ཙམ་ལའང་རྨོངས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་གློ་སྣང་མ་ལུས་པའོ། །རྫོབ་ཅེས་པ་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ། བསླུ་བ། གསོག །གསོབ། ཡམ་བརླབ། སྙིང་པོ་མེད་ཅིང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་བསྒྲིབས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱའོ། །བདེན་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་བློ་ངོར་བདེན་པས་ན་བདེན་པའོ། །དེ་ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཤེས་པ་ནི་རྟག་ཆད་ལ་རག་ལུས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པས་མངོན་སུམ་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོས་བསམ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་མཁས་སུ་རེ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་ཡོད་པོ་དང་། དོན་དམ་མེད་མེད་པོས་བདེན་གཉིས་ཤ་བའི་རྭ་ལྟར་བརྟགས་ནས་ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་པར་བལྟ་བ་ནི་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཚུལ་མྱང་འདས་ལས། ངས་སྔོན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་བརྗོད་པ་དག་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པར་རིག་པར་གྱིས་ཤིག །གཞན་དུ་ན་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་རང་བཞིན་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་ནི་བློ་དང་ཡིད་བྱེད་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་དེས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་ (༨༨༠)དགོངས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་བློའི་རྟོག་དཔྱོད་རྣོན་པོ་དེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དངོས་བསྟན་དུ་ལྷོངས་སྲིད་ནའང་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཙམ་ལས། གདོད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་བར་རྟོགས་དགོས་པའི་ཚུལ་འོད་སྲུངས་ཀྱི་ལེའུ་ལས། འོད་སྲུངས་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་རླུང་གིས་དྲུད་པ་དེ་ལས་མེ་འབྱུང་སྟེ། བྱུང་ནས་ཤིང་གཉིས་སྲེག་པ་དེ་བཞིན་དུ། འོད་སྲུངས་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡོད་ན་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་སྐྱེས་པས་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྲེག་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་སྔོན་འབྲས་བུའི་བསྟན་པ་རྫོགས་ནས་ལུང་གི་བསྟན་པ་ཆེས་དར་བའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་ལ་སོགས་པ་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞིས་བློ་མཆོག་རྣམས་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ལམ་ལྟོས་པར་ཐོས་བསམ་ཁོ་ནས་གྲོལ་བ་ཆེས་མང་བ་བྱུང་མང་། ད་ནི་སྒྲུབ་པའི་དུས་ཀྱང་ཆེར་ཐལ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས
Chinese
说“是一个”是指，对于世俗的定义也感到迷惑。像这样，“世俗”是指所有错误的念头。 “世俗”是指所有那些虚假的、欺骗的、隐藏的、掩盖的、无意义且遮蔽真实意义的事物，称为世俗。真实是指在错误的念头面前是真实的，所以才是真实。而且，普通人的意识依赖于常断二边，所以是世俗的。圣者则与此相反，是显现的。因此，希望通过闻思断除增益的智者，以“世俗存在”和“胜义不存在”的方式，像考察牛角一样考察二谛，并将五蕴分析为空性，这是一种后得智。如《涅槃经》中说：我以前所说的般若波罗蜜多经中，所说的空性也只是指无自性而已，应当理解为是这样说的。否则，如果修习一无所有的空性，就不会产生佛的身和智慧，因为果是随顺因的。因此，自性圆成实的离戏论是脱离了心和作意的。与此相反，以对境为所缘的唯识者，并没有触及胜者之母（般若波罗蜜多）的不可思议智慧。为什么呢？因为敏锐的思维辨析，虽然可能成为分别智的直接显现，但仅仅是产生圣者智慧能力的因而已。必须认识到，甚至最初的分别智也尚未成立。如《光明守护品》中说：光明守护，例如两根木头被风吹动而生火，火生起后烧掉两根木头一样。光明守护，如果存在如理作意，就会产生圣者智慧的能力，当它产生时，也会烧掉如理作意本身。因此，以前果位的教法圆满，教证的教法非常兴盛之时，以金刚屑等四大中观正理，使殊胜的智慧者们依赖于修习的智慧道，仅仅通过闻思就获得解脱的情况非常多。现在修行的时间也已经过去很久了，所以薄伽梵（世尊）。
English
To say "it is one" indicates confusion even about the definition of conventional truth. Thus, "conventional" refers to all mistaken thoughts. "Conventional" means all that is false, deceptive, concealing, obscuring, meaningless, and veiling the true meaning, which is called conventional. Truth is true because it is true in the face of mistaken thoughts, hence it is truth. Moreover, the consciousness of ordinary beings depends on permanence and annihilation, so it is conventional. Noble ones, on the other hand, are the opposite of that, so they are manifest. Therefore, those who hope to be wise by severing imputations through hearing and thinking, examining the two truths like examining the horns of a cow with "conventional existence" and "ultimate non-existence," and viewing the aggregates as empty through analysis, is a form of subsequent cognition. As it says in the Nirvana Sutra: When I previously spoke of emptiness in the sutras of the Perfection of Wisdom, understand that it was spoken with the intention of merely indicating the absence of inherent existence. Otherwise, if one meditates on an emptiness of nothingness, the body and wisdom of the Buddha will not arise, because the result follows the cause. Therefore, the freedom from elaboration of the perfectly established nature is liberation from mind and mental activity. In contrast, those who are mindful with objects that are the opposite of that do not touch the inconceivable wisdom of the Victorious Mother (Prajnaparamita). Why? Because even though sharp intellectual analysis may become a direct manifestation of discriminating wisdom, it is merely the cause for the arising of the power of noble wisdom. It is necessary to realize that even the initial discriminating wisdom is not established. As it says in the chapter on Kashyapa: Kashyapa, just as fire arises from two pieces of wood rubbed together by the wind, and having arisen, burns the two pieces of wood, so too, Kashyapa, if there is proper discriminating, the power of noble wisdom arises, and when it arises, it also burns that very proper discriminating. Therefore, in the past, when the teachings of the fruition were complete and the teachings of transmission were very flourishing, the four great Madhyamaka reasonings, such as the Vajra Splinter, caused the supreme minds to rely on the path of wisdom of meditation, and many were liberated through hearing and thinking alone. Now, the time for practice has also passed greatly, so the Bhagavan (Blessed One).