Tibetan
ཆེན་པོར་འདོད་ན་ནི་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་དཔགས་པ་ཙམ་ཞིག་སྟེ། དེའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ནི་དད་པའི་ཉེར་ལེན་དང་། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་གསུམ་ལས་བསླུ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་ན་གཅིག་གིས་གཅིག་སྟོང་པར་བསྒྲུབས་པའི་རྟོག་གེའི་སྟོང་ཉིད་ནི་ལྟར་སྣང་ཐ་ཤལ་བ་ཡིན་པའི་ཚུལ་དགོངས་འབྲེལ་ལས། རྟོག་གེ་ནི་རྩོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་སྲིད། །ཅེས་གསུངས་པས། ཐོས་པ་མང་པོ་དང་། བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཇལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། བདེན་ཏེ། གངས་ཅན་འདི་ན་ཐོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒོམ་ཆེན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་འཁོར་བའི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཙམ་ཡང་མ་རིག་ཅིང་། མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེས་རྣམ་སྨིན་དང་། ས་བོན་དང་། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་གསུམ་བཟུང་བ་ཉིད་དྲན་འཛིན་གྱི་ཐག་པས་བཅིངས་པ་ལ་ཞི་གནས་སུ་འཁྲུལ་བ་དང་། བལྟར་མི་མངོན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་བདག་ཏུ་བལྟ་བ་དང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་ཅན་གྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་སུ་བཅུག་ནས་སྟོང་ཉིད་ཡིན་སྙམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་གེ་བ་དང་། ཡུད་ཙམ་ལ་སྐྱེ་འགག་སྣ་ཚོགས་བྱེད་ཅིང་རྒྱུན་མི་བརྟེན་པའི་འཇུག་ (༨༧༤)ཤེས་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བཏགས་ནས་རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་གྱི་གང་རྒྱངས་སྒྲོག་པ་།།།ཚར་གཅོད་པའི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་དམ་པའི་དོན་འཚོལ་བ་དང་། བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྟོང་རྒྱང་དང་། རྟག་རྐྱང་དུ་འཁྲུལ་བའི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང་། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཅན་ཉན་ཐོས་སོགས་འཁོར་ལོ་གསུམ་ཅར་གྱི་དྲང་ངེས་ལེགས་པར་ཕྱེད་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཤེས་ཤིང་། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་གང་ཉེ་བའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་སླད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གསེར་འོད་དམ་པར། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་འདི་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཏོ། །མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་པའི་གནས་ཤེས་ནས་བདག་ཅག་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་གུས་པ་ལྷོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་ཚིག་དང་། ཡི་གེ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མི་འཇུག་པས་ལྟ་བ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པ། སྒོམ་པ་ལ་ཡིན་བྱེད་སྤང་བ། སྤྱོད་པ་ལ་བླང་ངོར་བྲལ་བ། །འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་མེད་པར་སྟོན་པའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་བྱའི་ངོ་ལྡོག་ཙམ་དུ་འདོད་པ་སྟེ། མཉམ་གཞག་གི་དོན་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཞི་པོའང་སྒྲོ་བཏགས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཚུལ། མདོ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང་། །འགྱུར་བ་མེད་ལོ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །ཉན་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །ཉེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཆོས་ལ་སྣང་བ་ཆེ། །དེ་ལྟར་བཟློག་ལ་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་པ། །དེ་ཡང་ཀུན་སློང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་ན། །འདི་ནི་སྒྲུབ་བརྒྱུད་བསྟན་པ་གསལ་ (༨༧༥)བའི་རྒྱན། མཁྱེན་རབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལྕགས་ཟམ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བསྟན་འཛིན་ལྷུན་གྲུབ་དཔལ་བཟང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཤངས་པ་བཀའ་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་གི་ངེས་དོན་སྟོན་པའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་ལ་སྔ་རབས་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་སྐུར་བྱས་པ་སེལ་བར་བསྐུལ་བ་ལས། རྫོགས་ཆེན་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེས་དཔལ་ལྡན་པདྨ་འོད་གླིང་དུ་བཀོད་པའོ། །གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་གཉིས་པའོ།། །།གནས་མིན་གྱི་བརྒལ་བརྟག་ལ་སྐྱོ་བའི་གཏམ། ཀུན་མཁྱེན་རྒྱལ་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ། །དབང་གྱུར་སྐྱེས་བུ་ཁྱོད་ཅིག་ལ། །འདོད་ཞེན་ལུང་དུ་འདྲེན་པ་འདི།།། །ལྟེང་ཀའི་ནང་གི་ལག་འགྲོར་དྲན། །ད་ནི་སྙིགས་མ་རྩོད་པར་ལྡན། །རྒྱལ་པོ་མངའ་རིས་དོན་དུ་རྩོད། །བློན་པོ་ང་ཆེའི་ཡུལ་ལ་རྩོད། །ཞིང་པས་གཞིའི་དོན་དུ་རྩོད། །སྡེ་དགོན་དཀོར་དང་ཟས་ལ་རྩོད། །དགེ་བཤེས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་རྩོད། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ལ། །གཙོ་བོར་བྱེད་པ་བདེན་མོད་དེ། །ངག་བཅད་བསམ་གཏན་ཁང་བུ་ནས། །སེམས་གནས་རྒས་པ་རྟོག་དཔྱོད་དུ། །སོང་བ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། །གཞན་མཚང་འདྲུ་བ་ཕྲག་དོག་ཡིན། །གནས་དང་གནས་མིན་མི་ཕྱེད་བཞིན། །གསང་སྔགས་ངས་དོན་ལ་རྩོད་ཅིང་། །སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་ཡི། །སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ། །བླུན་པོའི་རང་ཉམས་ཚིག་འཁྲི་ཡིས། །དབེན་པར་བསམ་གཏན་གཡེ
Chinese
如果想要伟大，就稍微衡量一下深奥的法性。如果不能领悟到显现地见到其意义，需要依靠信仰的帮助、上师的加持和密咒的方便道这三者是不会欺骗的，那么以一者来成立另一者为空性的思辨，就是一种低劣的表象。思辨是争论的场所，完全超越一切思辨，应当了知那是胜义的体性。如是说。那么，圣者龙树说：不依赖名言，不可能证悟胜义谛。这样说，是不是不依赖多闻和思所成慧，就不能与深奥的真如相遇呢？确实是这样。在这个雪域，那些不闻思的修行人，甚至不了解从八识自性显现轮回之相的缘起法，未被遮蔽、无记的阿赖耶识执持异熟、种子和识的三部分，并用忆念的绳索捆绑，却误以为是止观。具有不显现的烦恼意，执著于我，贪著于我，以我慢自居，使人迷惑于无我的意义，误以为是空性的智慧，成为胜观的思辨者。短暂生灭、种类繁多、不恒常的六种入识的自性，被认为是后得智，并宣扬自宗是最高的。为了断除这些，需要依靠名言来寻求胜义谛，依靠思所成慧来辨别实相是空性还是常一，以及那些错以为是这样的外道和声闻缘觉等，需要了解三转法轮的了义和不了义，通达各宗派，为了证悟与深奥意义相近的法性，需要依靠各别自证智，从而获得对不生之法的忍受。在《金光明经》中说：正确地认识轮回的过患和涅槃的利益，正确地各别自证，这就是到彼岸的意义。
English
If you wish to be great, then just measure the profound nature of reality. If you do not comprehend the way to realize its meaning directly, which is to understand that relying on the help of faith, the blessings of the guru, and the skillful means of mantra are not deceptive, then the emptiness of speculation, which establishes one thing as empty by means of another, is a superficial appearance. Speculation is a place of contention, and it should be known that what completely transcends all speculation is the nature of ultimate truth. So it is said. Then, the noble Nagarjuna said: Without relying on conventions, it is impossible to realize the ultimate meaning. Does this mean that without relying on much learning and wisdom arising from thought, one cannot encounter the profound suchness? Indeed, it is true. In this snowy land, those meditators who are devoid of learning do not even understand dependent origination, which arises as the appearance of samsara from the nature of the eight consciousnesses. The unobscured, indeterminate alaya-consciousness, which holds the three parts of maturation, seeds, and consciousness, and is bound by the rope of mindfulness, is mistaken for shamatha. Those with invisible afflicted mind, who cling to self, are attached to self, and are arrogant in self, cause people to be confused about the meaning of selflessness, and mistake the knowledge that thinks it is emptiness for vipashyana, becoming speculators. The nature of the six entering consciousnesses, which arise and cease in various ways for a short time and are not constant, is labeled as subsequent attainment, and they proclaim their own view as supreme. In order to cut off these, it is necessary to rely on conventions to seek the ultimate truth, and to rely on wisdom arising from thought to distinguish whether the nature of reality is emptiness or permanence, as well as those heretics and shravakas who mistake it for such. It is necessary to understand the definitive and non-definitive meanings of the three turnings of the wheel of dharma, and to comprehend the tenets of each school. In order to realize the nature of reality that is closest to the profound meaning, it is necessary to rely on individual discriminating wisdom, thereby obtaining tolerance for the unborn dharma. In the "Golden Light Sutra" it says: Correctly recognizing the faults of samsara and the benefits of nirvana, and correctly individually discriminating, this is the meaning of going to the other shore.
Chinese
哦！对于不生之法的忍耐圆满，这即是到彼岸的意义。知晓此理后，我等对于闻思方面，恭敬也未曾松懈。即便如此，以修所生慧所证悟之义，不容许言辞、文字与名相的戏论，因此，对于见解没有承诺，对于修行舍弃取舍，对于行为远离取舍，对于果实没有希冀与恐惧，所有宣说此理的论典，都认为是通达胜义深奥之究竟后，对于所知的事物仅是认识其正反两面而已。如实安住的意义，即见、修、行、果四者也仅仅是妄加分别而已。经部中说：对于没有文字的诸法，听者是谁？说者是谁？没有改变却妄加分别，听与说都是如此。这已经很清楚了。罪过的影像在法上显现甚多，如此遮止具有无量利益，那也是随顺于发心而行，此乃使实修传承教法增上的庄严。由智慧自在者铁桥化身丹增伦珠华桑波的尊前，劝请消除先前贤者们对于香巴噶举派窍诀之甚深意义的两种说法所作的增损后，由大圆满者让炯多杰于吉祥莲花光洲所著。谈话集第二十二品。对于非处之辩论感到厌倦之语。敬礼一切智胜者。对于您这样具足自在的圣者，将贪执引入教证，我认为如同在浅水洼中游泳。现在是五浊兴盛的争论时代，国王为阿里（约公元11世纪至17世纪间存在于西藏西部）的利益而争论，大臣为傲慢的领地而争论，农夫为土地的利益而争论，寺庙为财物和食物而争论，格西为三藏而争论，那些对世间俗事，虽然以其为重是真实的，但在禁语禅修的静室中，心安住于衰老，却以分别念进行思辨，以增上慢，挖掘他人过失，这是嫉妒。如同不能分辨是处非处一样，争论秘密真言的意义，对于如同第二佛陀一般的，圣者们的意趣，以愚者的自以为是之言辞，在寂静处散乱禅
English
O! The complete perfection of forbearance for the Dharma of non-arising, this is the meaning of going to the other shore. Knowing this, we have not relaxed our respect for the aspects of listening and contemplation. Even so, the meaning realized by the wisdom arising from meditation does not allow the elaboration of words, letters, and terms, therefore, there is no commitment to views, abandoning acceptance and rejection in meditation, being free from acceptance and rejection in conduct, and having no hope or fear for the result. All the treatises that teach this are considered to be merely recognizing the positive and negative aspects of knowledge after attaining the ultimate profound meaning of definitive meaning. The meaning of equanimity, namely the four aspects of view, meditation, conduct, and result, are also merely fabrications. As it says in the Sutra: For the Dharmas without letters, who is the listener and who is the speaker? Without change, yet fabricating, listening and speaking are done in this way. This is clear. The image of faults appears greatly on the Dharma, and reversing that has immeasurable benefits. That also follows the motivation itself, this is the ornament that illuminates the practice lineage's teachings. From the presence of the omniscient and powerful Chakzam Tulku Tenzin Lhundrup Palzangpo, after urging to eliminate the additions and subtractions made by previous scholars to the two verses that show the definitive meaning of the Shangpa Kagyu's instructions, it was written by the Dzogchenpa Rangjung Dorje in Glorious Padma Odling. The twenty-second chapter of the Collection of Talks. Words of weariness towards improper debates. Homage to the all-knowing Victorious One. Towards you, a powerful and free being, to lead desire and attachment into scripture, I think of it as swimming in a puddle. Now is the degenerate age full of disputes. The king disputes for the benefit of Ngari (existed in western Tibet from about the 11th to 17th centuries), the ministers dispute for the land of arrogance, the farmers dispute for the benefit of the land, the monasteries dispute for wealth and food, the Geshes dispute for the three pitakas. Although it is true that those worldly affairs are taken as important, in the silent meditation room, the mind dwells on aging, yet speculates with discrimination, with pride, digging up the faults of others, this is jealousy. Like not distinguishing between what is and is not, arguing about the meaning of secret mantra, towards the intention of the noble ones who are like the second Buddha, with the foolish self-experience of words, distracting meditation in solitude.