Tibetan
གས་མ་གྲུབ་པ། །འདི་ནི་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་པའི་གཞུང་ལ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་སྤོང་བ་ལ་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མ་བྱུང་བའི་གཏམ་ཞེས་བཏགས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྤོང་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་གསུང་བ་མ་ཡིན་ཡང་། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དབང་པོ་དང་། བློ་དང་། སྐལ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྣ་ཚོགས་པས་འདུལ་ཞིང་། མཐར་གྱི་དེ་དག་ཀྱང་ངེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལ་འབབ་ཅིང་གཞོལ་བས། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་རྒྱ་མཚོར་བབ། འབབ་གཞོལ་ཞེས་གསུངས་ (༨༧༡)པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་གདུལ་བྱ་གདུལ་སླ་བ། སྦྱང་སླང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་མན་ངག་བསྟན་ནས་ཆོས་ཉིད་རྗེས་དཔག་ཏུ་མ་ཡིན་པར་གཤེས་ཐོག་ཏུ་ཅིག་ཅར་དུ་འདོམས་པར་མཛད་པ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་འགལ་འགྲེལ་བསམ་པ་དག་གྱི་ན་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕན་གནོད་དང་སྤངས་རྟོགས་མ་གྲུབ་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕན་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང་། གནོད་པ་ནི་སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། གཉིས་ཀའང་བདེན་པ་བཞི་དང་དྲང་ངེས་ཀྱིས་ཕྱེ་བའི་ལམ་བདེན་འདུས་བྱས་པ་ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དེ་དག་གི་ཕན་གནོད་གཉིས་ཀ་མི་རུང་བའི་ཚུལ་ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ཡི་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་བཏགས་པ་སྟེ། །མཁས་པས་འདི་གཉིས་རྣམ་པར་སྤང་། །ཞེས་དང་། གཏམ་བྱ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་བྱ་བ་འདས། །ཟབ་མོ་བཀོལ་བའི་དོན་དང་ལྡན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་སྤང་བྱ་སྡིག་པས་གནོད་མ་བསྐྱལ། བླང་བྱ་དགེ་བས་ཕན་མ་བཏགས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་མི་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་ཅིས་ལན་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཤེས་མཐོང་གི་ཡུལ་ཡིན་པས་ལྟ་ཞོག །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་འགོག་བདེན་ཕྱོགས་གཅིག་གཟིགས་པ་དང་། འཕགས་པ་རྣམས་ལའང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་པས་ཟབ་མོ་བཀོལ་བའི་དོན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དབྱིངས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་དགེ་སྡིག་དང་ལེགས་ཉིས་ཀྱི་ཕན་གནོད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། གོ་འཕང་དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཆ་ནས་སྤངས་རྟགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ངེས་པར་ཡོན་དགོས་པར་གྲུབ་སྟེ། ལམ་བདེན་ལ་བསྟེན་ནས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་དགོས་པར་རང་ཉིད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར
Chinese
未成立。此乃胜义谛之体性。对于此论典，为了避免增益和损减之边，故名之为“法性未显之语”。如何避免呢？如来虽非宣说二者，然以大悲及善巧方便，随顺众生之根器、智慧、意乐及因缘，以各式各样的乘和宗派而调伏之。最终，所有这些都汇归并趋向于唯一的真实如是性。犹如大河汇入大海。如是宣说了汇归和趋向。对于那些显而易见、容易调伏、易于净化、且具足广大福德资粮的所化有情，则开示以果为道的窍诀，并非以理推断法性，而是当下直接指示，而那些耽著于名相之争辩者则会感到不悦。于彼，利害与断证未成立，乃是胜义谛之体性。如是，利益即是所有善法，损害即是所有恶法。若二者皆为四谛及以正邪区分之道谛所摄，则在法界中，二者之利害皆不应理。于真实相应的续部中云：“彼之罪与福，二者乃假立，智者应舍此。”又于《劝诫宝鬘论》中云：“罪与福之行已逝，具足运用深义。”如是。若所断之罪业未带来损害，所取之善业未带来利益，则一切众生岂非无需勤奋即可解脱？答曰：法界远离一切戏论，且莫说其为凡夫之意识所见之境，即使是声闻和独觉等仅见灭谛之一面，以及圣者亦现量显现，故云“运用深义”。又，即使法界之安住方式中，善恶与好坏之利害未成立，然就趋向于彼果位而言，则必须具足断证之功德。因为你们自己也承认必须依靠道谛而断除二障。
English
Unestablished. This is the nature of the ultimate truth. Regarding this treatise, in order to avoid the extremes of addition and subtraction, it is named "Words on the Non-Manifestation of Dharmata." How is it avoided? Although the Tathagata does not speak of two, with great compassion and skillful means, according to the faculties, intelligence, inclinations, and circumstances of sentient beings, he tames them with various vehicles and tenets. Ultimately, all of these converge and incline towards the single reality of Suchness. Just as great rivers flow into the ocean. Thus, it is said that they converge and incline. For those who are easily tamed, whose minds are not obscured, who are easily purified, and who possess great accumulations of merit, the instructions on taking the result as the path are taught, and instead of inferring Dharmata, it is directly pointed out in the present moment, which displeases those who are attached to verbal disputes. Therein, benefit and harm, and abandonment and realization, are unestablished, which is the nature of the ultimate truth. Thus, benefit is all virtuous dharmas, and harm is all non-virtuous dharmas. If both are included in the Four Noble Truths and the Path Truth distinguished by right and wrong, then in the Dharmadhatu, both benefit and harm are unreasonable. In the Tantra of True Union, it is said: "His sin and merit, both are imputed, the wise should abandon these." Also, in the Admonition Jewel Garland, it is said: "The actions of sin and merit have passed, possessing the meaning of employing the profound." So it is. If the sin to be abandoned does not bring harm, and the virtue to be adopted does not bring benefit, then wouldn't all sentient beings be liberated without effort? The answer is: The Dharmadhatu is free from all elaboration, and let alone being an object of perception for ordinary beings, even for Shravakas and Pratyekabuddhas who only see one aspect of the Truth of Cessation, and even for the Noble Ones, it is directly manifested, hence it is said to be "employing the profound meaning." Furthermore, even if benefit and harm of good and bad are not established in the way the Dharmadhatu abides, it is established that the qualities of abandonment and realization must necessarily be present in terms of applying to that state. Because you yourselves also admit that the two obscurations must be abandoned by relying on the Path Truth.
Tibetan
་རོ་ཟེར་ན་བདེན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ནི་བློའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་དོན་ལ་མི་རྟོན་ཚིག་ (༨༧༢)ལ་རྟོན་པ་ཡིན་པས་གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོའང་བློས་གཞལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཞིང་རྣམ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་པས་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་དམིགས་པ་དང་ཀུན་སློང་མཚུངས་ལྡན་གྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ལྟ་གྲུབ་ནི་བློའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་དང་འགལ་བའི་ཚུལ། སམྦུ་ཊི་ལས། སྟེང་ངང་མི་སྟོང་གཟུང་བ་ལས། །རྟོག་པ་ཉུང་ཡིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ཀུན་རྟོག་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་པོ་འདི་དག་སྤང་། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །འོ་ན་དོན་དམ་པ་དེ་སུ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་སྙམ་ན། སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་གི་རྒྱུད་སྡེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནས་ཀྱང་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བའི་ཚིག་རླབས་པོ་ཆེ་འབའ་ཞིག་བཤད་པ་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེས་ནས་ཆོས་སྤོང་གི་ལས་བསྒྲུབས་པ་མང་དུ་བྱུང་ནའང་། དེ་དག་གིས་ནི་ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ཙམ་ལའང་ཁ་ཏོན་དུ་བགྱིད་པ་ཙམ་ལས་གོ་བའི་ཕྱོགས་མ་བསླངས་པར་སྣང་ངོ་། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད་ཚོར་བ་མེད་ཅེས་པ་ནས། དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། ལམ་མེད། ཡེ་ཤེས་མེད། ཐོབ་པ་མེད། མ་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་པས་ཕུང་པོ་ལྔ་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་དམ། ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་ལ་མཐོང་སྤངས་སྒོམ་སྤངས་ཀྱི་སྒྲིབ་བྱེད་མེད་པ་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ན། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གིས་བསྐྱེད་པའི་སྤང་བྱ་དང་། འགོག་བདེན་དང་ལམ་བདེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་རྟོག་བྱ་གང་ཡང་མ་མཆིས་པས་ཡེ་ཤེས་མེད། ཐོབ་པ་མེད། མ་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་ཅེས་བསྟན་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་གདགས་པའམ། རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་ཅིང་མ་དམིགས་ཏེ། ཞེས་དང་། ཡོད་ཅེས་བྱ་བའམ། མེད་ཅེས་བྱ་བའམ། (༨༧༣)བསོད་ནམས་ཞེས་བྱ་བའམ། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའམ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་ལས་གྲུབ་མཐའ་བཟང་བ་མེད་ཀྱང་། གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་བློས་བཞག་པ་དེའི་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་
Chinese
如果说“愚蠢”，那倒是真的。因为知识是跟随意识的，不依赖意义而依赖文字（872），所以四种宗派也是用意识来衡量的。而究竟真实是跟随法性的，不依赖于意识，所以超越了言语概念和执着的范畴。因此，以目标和动机共同设立的见解，是受意识支配的，与究竟真实的方面相违背的方式。《桑布扎续》中说：“执着于非空之空性，细微的分别念将会产生。完全舍弃则生起一切分别念，因此这二者都应舍弃。”这很清楚。那么，究竟真实是谁的行境呢？是唯有佛陀的行境，因此，从自性大圆满等诀窍的广大续部中，仅仅讲述本性如何安住的伟大词句，就生起恐惧，从而造作舍弃佛法的行为，这种情况虽然很多，但那些人似乎仅仅是念诵《般若波罗蜜多心经》，而没有引发理解的方面。从“空性中无色，无受”开始，同样地，“无苦，无集，无灭，无道。无智，无得，亦无不得。”这样，如果将脱离五蕴的空性，或者超越八识的觉性，没有见断和修断的障碍，如虚空金刚般的法性，证悟为一体，那么，对于它来说，没有由痛苦和集谛所产生的应舍弃之物，也没有由灭谛和道谛所产生的应证悟之物，因此说“无智，无得，亦无不得”。如是，《金刚手灌顶续》中说：“何为法性，于彼则无安立，亦无分别识且无所缘。”以及“无有‘有’，无有‘无’，（873）无有‘福德’，无有‘非福德’，无有‘涅槃’，无有‘解脱’。”因此，对于以闻思来确定空性的意义，没有比中观应成派更好的宗派，但是，对于什么也不承认的宗派，唯识宗以意识所安立的那个自性，是远离戏论的。
English
If you say "foolish," that is true. Because knowledge follows consciousness, it does not rely on meaning but relies on words (872), so the four schools are also measured by consciousness. The ultimate truth follows the nature of reality and does not rely on consciousness, so it transcends the realm of verbal concepts and attachments. Therefore, the views established by the combination of object and motivation are subject to the control of consciousness, and are contrary to the aspect of ultimate truth. The Sambhuti Tantra says: "From grasping the non-empty emptiness, subtle discriminations will arise. By completely abandoning, all discriminations arise, therefore these two should be abandoned." This is clear. So, whose realm is the ultimate truth? It is the realm of the Buddha alone, so from the great tantras of the Great Perfection of Naturalness and other instructions, merely speaking of the great words of how the nature abides, fear arises, and thus many acts of abandoning the Dharma are committed, but those people seem to only recite the Heart Sutra, without eliciting the aspect of understanding. From "in emptiness there is no form, no feeling," similarly, "no suffering, no origin, no cessation, no path. No wisdom, no attainment, and no non-attainment." Thus, if one realizes the emptiness free from the five aggregates, or the awareness beyond the eight consciousnesses, without the obscurations of what is abandoned by seeing and what is abandoned by meditation, as the single nature of reality like the vajra of space, then for it, there is nothing to be abandoned produced by suffering and origin, and nothing to be realized produced by cessation and path, therefore it is said "no wisdom, no attainment, and no non-attainment." Thus, in the Vajrapani Empowerment Tantra it says: "Whatever is the nature of reality, there is no establishment, no consciousness, and no object." And "there is no 'existence,' there is no 'non-existence,' (873) there is no 'merit,' there is no 'non-merit,' there is no 'nirvana,' there is no 'liberation.'" Therefore, for determining the meaning of emptiness through hearing and thinking, there is no better school than the Prasangika Madhyamaka, but for the school that does not accept anything, the nature established by the Vijnanavada with consciousness is free from elaboration.