Chinese
喇嘛钦顿图·噶桑应求问长函，钦哲沃色于萨迦寺所著，善哉吉祥！ 谈丛第一一章。名为《未变法性之语：虚空飞翔之耳饰》。 顶礼佛陀！ 证达一切所知彼岸者， 若舍弃真实道，则言语之边际， 虽美妙命名，然似宗派， 若确信是，则忆念无为之法界。 此有三：总说宗派之安立， 宣说自宗之差别， 遣除对甚深法性之诤论。 初者， 胜者教法之前者与， (866)二者之外道，由正士富楼那、羔羊子、蚁城者等部派，以俱生之分别假立执持之宗派，外道之论典虽无解脱道，然以解脱吠陀之考察，有无获得天道之途径二者，前者方面，舍恶行善与， 依止四禅定之等持，而有获得天道之途径，故而考虑到外道善加考察之论典，亦遮止了诅咒。第二方面，顺世论者等则诽谤业果， 宣说损害为正法等，乃是极下劣之宗派。 彼二者亦于轮回之根本我执，自无始以来串习纯熟之上， 且仍以颠倒识之众多理证所立之恶宗，将所断与对治颠倒错乱，故而烦恼之源头无法断除，故彼等无有解脱道。 如是《楞伽经》云： “外道见垢染， 为意识所覆， 说不可说者。” 内道佛教之宗派，初中末三善，且如所宣说之道亦仅是行进快慢而已，最终逐渐舍弃轮回之根本人我，及其对治所执著之法我细微部分，故而趣入寂灭之真实道，故于自宗论典之体性亦能， 获得解脱。
English
In response to the long letter of inquiry from Lama Chen Don Thub Kalsang, written by Khyentse Özer at the Sakya Monastery, may it be virtuous and auspicious! Chapter 11 of the Collection of Discourses. Titled "The Ear Ornament of the Sky Soarer: A Discourse on the Unchanging Nature of Reality." Homage to the Buddha! By the one who has gone beyond all knowable objects, If the true path is abandoned, then the limit of words, Though beautifully named, appears as a doctrine, If it is certain, then remember the unconditioned realm. There are three aspects to this: a general presentation of the establishment of philosophical tenets, an explanation of the distinctions of one's own school of thought, and the refutation of disputes regarding the profound nature of reality. The first is that the philosophical tenets of the non-Buddhists, both those before and (866) those outside the victorious teachings, such as the Purusha, Lambika, and Ant-town sects, who postulate and uphold the philosophical tenets fabricated by the mind of origination, although the scriptures of the non-Buddhists do not have a path to liberation, there are two possibilities of attaining higher realms through the investigation of the liberation Vedas, in the former aspect, abandoning evil and practicing virtue, and relying on the four concentrations of meditative absorption, there is a path to attaining higher realms, therefore, considering the scriptures well investigated by the non-Buddhists, curses are also prohibited. The second aspect, the materialists and others, slander the results of actions, and proclaim harm as dharma, etc., are extremely inferior philosophical tenets. Both of them, on top of having become accustomed and familiar with the root of samsara, the self-grasping, from beginningless time, and still, with the evil philosophical tenets established by many inverted signs and pervasions of consciousness, reversing the opponents to be abandoned, the source of afflictions cannot be cut off, therefore, they do not have a path to liberation. As it is said in the Lankavatara Sutra: "Tainted by the views of non-Buddhists, Covered by the forms of consciousness, They speak of the unspeakable." The philosophical tenets of the inner Buddhist school are virtuous in the beginning, middle, and end, and the path as taught is only a matter of progressing quickly or slowly, but ultimately gradually abandoning the root of samsara, the self of the person, and the subtle aspects of the self of phenomena to which its opponents are attached, therefore, entering the true path of nirvana, therefore, the nature of one's own scriptures can also, attain liberation.
Tibetan
་པའི་ལམ་དང་རྗེས་འགྲེལ་བས། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང་། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པའི་དོན་ལ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཡོད་པ་ལས། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ནི་ཐེག་དམན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ (༨༦༧)གཞུང་ལུགས་འཛིན། སེམས་ཙམ་པ་དང་། དབུ་མ་པ་གཉིས་ནི་ཐེག་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པའོ། །གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་གང་བཟུང་ཡང་རུང་སྟེ་དང་པོ་གཉིས་བཀའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ཅིང་། དེའི་གཞུང་ནས་བཤད་པའི་བསམ་སྦྱོར་ལྷུར་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་དམན་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་གཉིས་བཀའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ཅིང་། དེ་ལས་བཤད་པའི་བསམ་སྦྱོར་ལྷུར་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་པར་འཇོག་པ་ལས། གྲུབ་མཐའ་དེ་དང་དེའི་གཞུང་བཟུང་བ་ཙམ་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གང་ཟག་ཏུ་བཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །རྣམ་གཞག་གསུམ་པོ་གང་ཡང་མ་རིག་ཅིང་། ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་ཀྱང་རྒྱུད་ལམ་སྐྱེ་བ་ན་ཆོས་ལུགས་དང་གྲུབ་མཐའ་གང་ཡིན་ཟེར་ཡང་གང་ཟག་དེ་ཐེག་ཆེན་པའམ། ཐེག་དམན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། མུ་སྟེགས་བྱེད་དུའང་མི་རུང་སྟེ། མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་ན་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ཕྱིན་ཆད་ཐ་ནའང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་དགོས་ཏེ། དེ་མ་ཤེས་ན་ཆོས་ལུགས་ཙམ་ལ་ཡིད་རྟོན་དུ་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་རབ་དབྱེར། ད་ལྟའི་ཆོས་པ་ཕལ་ཆེ་བ། །བསླབ་པ་གསུམ་པོ་མི་སྦྱོང་བས། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་ལུགས་མིན། །དབང་དང་རིམ་གཉིས་མི་ལྡན་པས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བསྟན་པ་མིན། །འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་མི་ཤེས་པས། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡང་ཆོས་ལུགས་མིན། །འོན་ཀྱང་ཆོས་པར་ཁས་འཆེ་བ། །ཀྱེ་མ་གང་གི་བསྟན་པར་འགྱུར། །ཅེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་འདོད་རྒྱལ་དུ་མི་སྟོན་པར་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རིགས་ཅན་དག་དང་མཐུན་པའི་དཀའ་ཐུབ་དང་། བསམ་གཏན་བསྟེན་ནས་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་པར་མཛད་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསྟེན་གོ་རས་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་དྲི་བྲལ་མངོན་སུམ་པར་བྱས་ (༨༦༨)ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གོ་འཕང་ལ་གདུལ་བྱ་མཐའ་དག་བཀྲི་བར་བཞེད་ཀྱང་། གང་ཟག་རྣམས་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྷ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་བཀྲི་བའི་ཕྱིར། སེམས་དང་།
Chinese
的道和后续解释，也如仙人所说，以头顶戴奉行。如是。第二义有四种宗派，即有部和经部，是小乘声闻的(867)宗义持有者。唯识宗和中观宗，是大乘菩萨藏的持有者。四宗无论执持哪一个，前二者都认为是佛语的究竟，并且努力实践其宗义所说的思维和行为，这是小乘行者。后二者认为是佛语的究竟，并且努力实践其宗义所说的思维和行为，这被安立为大乘行者。仅仅执持某个宗派的宗义，不能被视为大乘或小乘的补特伽罗。如果对这三种分类一无所知，并且在相续中没有生起哪怕一种道的功德，即使声称自己属于某种教派或宗派，那个人又怎么能说是大乘或小乘呢？甚至连外道也不如，因为他们缺乏对增上生和决定胜两种果的思辨。一旦成为入道之人，哪怕是最差的人也必须了解大乘和小乘的区别，如果不了解这一点，就没有理由仅仅信任某种教派。如《分别》中所说：如今大多数的修行人，不修学三学，不是波罗蜜多的教法。不具备灌顶和二次第，不是金刚乘的教法。不了解律藏，也不是声闻的教法。然而却自诩为修行人，可悲啊，那将成为谁的教法呢？如是说。对此，我等之导师以善巧方便，从一开始就不将自己的宗派强加于人，而是效仿那些精通外道且未被蒙蔽的种姓，通过苦行和禅定，使其他宗派的观点屈服，但自己却从无始以来就以清净的智慧现证而示现成佛之相。(868)虽然想将一切所化引入那样的果位，但由于众生执著于人我，所以为了逐步引导他们，先讲说心和
English
of the path and subsequent explanations, I accept it with the crown of my head, as the sage said. Thus it is. In the second meaning, there are four philosophical schools: the Vaibhashika and Sautrantika, which uphold the (867) tenets of the Hinayana Shravakas. The Chittamatra and Madhyamaka are the holders of the Mahayana Bodhisattva Pitaka. Whichever of the four schools one holds, the first two consider the Buddha's words to be ultimate, and those who diligently practice the thoughts and actions described in their tenets are Hinayanists. The latter two consider the Buddha's words to be ultimate, and those who diligently practice the thoughts and actions described therein are considered Mahayanists. Merely holding the tenets of a particular school does not make one a person of the Great or Small Vehicle. If one is ignorant of all three distinctions and does not generate even a single quality of the path in one's being, what is the point of claiming to belong to a certain religion or school? Such a person is not even as good as a Tirthika, because they lack the discernment of the causes and effects of higher realms and definite goodness. Once one has entered the path, even the lowest person must know the difference between the Great and Small Vehicles. If one does not know this, there is no reason to trust merely in a religious tradition. As it is said in the "Differentiation": Most of the practitioners of today do not practice the three trainings, so they are not the doctrine of the Paramitas. Not possessing empowerment and the two stages, they are not the teachings of the Vajrayana. Not knowing the Vinaya Pitaka, they are not even the doctrine of the Shravakas. Yet they claim to be practitioners, alas, whose teachings will they become? Thus it is said. Therefore, our teacher, being skilled in means, did not from the beginning impose his own doctrine, but emulated those who were well-versed in non-Buddhist systems and whose lineage was not obscured. Through asceticism and meditation, he subdued the views of other schools, but he himself manifested the form of enlightenment through the direct realization of pristine wisdom, which he had practiced since beginningless time. (868) Although he wished to lead all beings to such a state, because beings are attached to the aggregates, he gradually leads them along the path, first teaching about mind and