Tibetan
སེམས་བྱུང་དང་། ཡུལ་དང་། གཟུགས་སོགས་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་བསྟན་པས་ཡུལ་དང་དབང་པོ་བདེན་གྲུབ་ལས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་བྱུང་ཡང་། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ང་བདག་གཅིག་པུར་ང་དབང་ཅན་གྱིས་རྟག་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པས་རིམ་གྱིས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་སྐལ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་ནི། འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མེད་པས་འདོད་པས་སྔ་མ་ལས་གྲུབ་མཐའ་བཟང་ངོ་། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་རགས་རྒྱུན་ཡང་། ཤེས་པའི་རྒྱུན་བདེན་མེད་ཡིན། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་ཆོས་དང་། འདུས་མ་བྱས་དང་། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་འདོད་ཅིང་། ད་ལྟར་བའི་རྡུལ་ཕྲན་དང་། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་ཆ་མེད་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ། མིག་ལས་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་དངོས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ། མཐོང་བ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་མིག་ཤེས་ལ་གཟུགས་སྣང་ཤར་བདེ་གཟུགས་རྣམ་དུ་གྲགས་པ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེའང་རྣམ་པ་འཆར་བ་དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་དོན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། ནང་གི་འཛིན་ཆའི་ཤེས་པ་ཉིད་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་དེ་རྨི་ལམ་གྱི་གཟུགས་སོགས་དང་མཚུངས་པར་བལྟ་བས་ན་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་གཟུང་ཆ་ལ། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཆར་བའི་རྒྱུ་འཛིན་ཆའི་ཤེས་པ་དེས་རང་གིས་རང་ཉིད་མཐོང་བས། ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་བདེན་གྲུབ་དེའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ (༨༦༩)ལྡོག་ཙམ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མིང་གྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་པས་རང་ལུགས་སུ་གཟུང་འཛིན་བཀག་པར་རློམ་ཡང་། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་ཤེས་ལས་གཞན་པ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གི་ཆ་ལ་ཕྱེ་བས་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ཞིག་གོ །གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོའི་ཡང་རྩེར་སོན་པ་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་དང་། དངོས་མེད་དུ་བཏགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་དང་། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་ནི་དོན་དམ་དུ་འདོད་ཅིང་། དེ་གཉིས་ཀྱང་རྣམ་གཞག་ཙམ་དུ་ཐ་དད་ཀྱང་། ངོ་བོའི་ཆ་ནས་གཅིག་ཐ་ད
Chinese
由于只是显示了心所、境和色等是假立的，因此，有部宗认为识是从境和根真实成立而产生的，这种观点非常粗糙。然而，外道徒将假立的我执视为唯一的我，并将其与具有主宰作用的常我区分开来，因此，他们逐渐具备了获得解脱的资格。此外，喀什米尔有部等认为，有为法也是刹那生灭的无常法，并且人我只是由分别念假立的，并非实有，因此，他们的宗义比前者更好。经部宗则认为，色等粗大相续以及识的相续都不是真实存在的。他们认为过去和未来的法、无为法以及不相应行只是假立的。他们认为现在的极微和识的刹那才是无分真实成立的。眼识也无法真实地看到色，所见到的只是显现，这被称为在眼识上显现的色相，是识所变现的。并且，他们认为显现的相是相的产生者，色等是外境。唯识宗认为，色等境虽然显现为存在于外境，但实际上只是内在能取识的显现，外境并不存在，这与梦中的色等相同。因此，虽然外境不存在，但显现为存在的所取分，其显现为色的原因是能取识自己见到了自己。因此，显现为外境的真实成立的能识，其识的体性（869）仅仅是能取和所取的反体，被认为是名言的智慧，因此，他们自认为在自己的宗义中遮止了能取和所取。然而，由于将能取的体性从识之外分离出来，并将其分为显现为境的能识部分，因此，他们仅仅是承认了能取和所取并非异体。四宗之顶峰的中观宗认为，色等五蕴、心的自性八识聚、不相应行有为事物、虚空等无为法以及假立为无实的事物都是世俗谛，而它们的自性无自性则是胜义谛。他们认为，这两者仅仅是名言上不同，但在体性上是一体或异体。
English
Since it only shows that mental factors, objects, and forms are merely imputed, the Vaibhashika school holds that consciousness arises from truly established objects and faculties, which is a very crude view. However, the non-Buddhists distinguish the imputed self from the permanent self with mastery, thus they gradually have the potential to attain liberation. Furthermore, the Kashmir Vaibhashikas and others believe that conditioned phenomena are also impermanent, destroyed in an instant, and that the self of a person is merely imputed by thought and does not exist as a substance. Therefore, their tenets are better than the former. The Sautrantika school believes that even the coarse continuum of forms and the continuum of consciousness are not truly existent. They consider past and future dharmas, unconditioned dharmas, and non-associated compositional factors to be merely imputed. They assert that present atoms and momentary consciousness are indivisible and truly established. The eye consciousness does not actually see form directly; what appears to be seen is the appearance of form in the eye consciousness, known as the form-image, which is transformed by consciousness. They believe that the appearing image has a form-generating function, and that forms and other objects exist as external entities. The Chittamatra school believes that although objects such as forms appear to exist externally, they are merely appearances of the internal apprehending consciousness, and do not exist externally, similar to forms in a dream. Therefore, although external objects do not exist, the apprehended aspect that appears to exist has the cause of appearing as form because the apprehending consciousness sees itself. Thus, the truly established knowing consciousness that appears as an external object, its nature of consciousness (869) is merely the reverse of the apprehending and apprehended, and is considered the wisdom of name. Therefore, they claim to have refuted the apprehending and apprehended in their own system. However, since they separate the nature of the apprehending from consciousness and divide it into the knowing consciousness part that appears as an object, they merely acknowledge that the apprehending and apprehended are not different entities. The great Madhyamaka school, which is the pinnacle of the four schools, believes that the five aggregates such as form, the nature of mind, the eight collections of consciousness, non-associated compositional factors, conditioned phenomena, unconditioned phenomena such as space, and all phenomena imputed as non-existent are conventional truth, and their nature of non-inherent existence is ultimate truth. They believe that these two are different only in designation, but in terms of essence, they are either one or different.
Tibetan
ད་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པར་སྟོན་པའི་ཚུལ་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་མེད་དོ། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་ཙམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཀུན་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་པ་ཙམ་ཡོད་པས་མེད་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། གཟུང་འཛིན་དང་ལྟོས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་ལས་འདས་པས་རྟག་ཡོད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དེའི་ངང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ཀྱང་། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་ཆོས་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚུལ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ (༨༧༠)ལ། ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དག་གྱུར་པ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཉིད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་པོའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པས་ལམ་བདེན་གྱི་མཐུས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་དགོས་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་མངོན་སུམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་དུ་མེད་དོ། །དེས་ན་གང་ཟག་གི་བློའི་ངོས་ནས་སྒྲིབ་པ་སྤང་པའི་དོན་དུ་ཀུན་བརྟགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིར་རང་སྟོབ་དང་། གཞན་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་མཐའི་འཆའ་ལུགས་དང་། རྣམ་གཞག་མི་མཚུངས་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་དེའང་གྲུབ་མཐའ་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཟང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་ཐར་དག་པའི་ཚུལ་གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ་ལས། གདོང་ནས་ཟད་པས་དེ་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་གངས་རིའི་ཁྲོད་འདིར་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དབང་ལས་སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀྱི་བསྟན་པའི་ལམ་སྲོལ་དང་བཀའ་བབས་ཐ་དད་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཡོད་པ་ལས། རྣལ་འབྱོར་དབང་པོ་ཀ་རུ་ན་ཞེས་པ་ལ་རྒྱ་གར་མཁའ་འགྲོའི་གདམས་པ་བཅོ་ལྔ་ཡོད་པའི་རྫོགས་རིམ་གྱི་ཆོས་སྐད་ལ། ཕན་གནོད་སྤངས་རྟོ
Chinese
如今在任何地方都无法言说，从中观宗的《辨中边论》中，显示出超越一切有无、是非戏论之理，其中说到：非真遍计所执有，于此二者皆非有，此中唯有空性在，于此彼亦皆非有，非空非不空亦然，如是则说一切成，以有无有复有故，是即名为中道行。如是，显现为种种现象的识，仅仅是并非真实的遍计所执，这在世俗谛中是存在的。然而，在它显现的能取和所取的部分，仅仅是分别念的假立，因此，即使在世俗谛中也是不存在的，所以是从二边中解脱出来的。像这样，仅仅存在着遍计所执的世俗谛，因此从无和断灭的二边中解脱出来。由于超离了能取所取和依待法的虚构，所以是从常有二边中解脱出来的。在那样的状态中，虽然空性的自性是以法性的方式存在着，但是，以二谛来区分的自性的实有法，在所知境中是不可能存在的。关于那个道理，《经庄严论》中说：如来藏于一切（870），虽无差别然清净，是故如来即彼性，一切有情具彼藏。是这样的。那也是因为以心性的方式安住在有情心中，所以要依靠道谛的力量来断除二障。因为以现量的方式安住在佛陀心中，所以在法界中是无法断除二障的。因此，为了从补特伽罗的智慧层面断除障碍，而确定遍计所执在世俗谛中也是不存在的，以及确定依他起仅仅在世俗谛中存在，并且确定圆成实是远离一切戏论的，因此，自空和他空等宗派的立宗方式，以及名相安立不相同，显现为各不相同，那也是与建立宗派的清净智慧一起，自性清净解脱之理，如《陀罗尼自在王请问经》中所说：从根本上断尽，因此称为断尽。第三，在这雪域之中，由于诸佛事业的威力，实修传承的教法流派和传承各有不同，共有八种。其中，对于瑜伽自在者卡如那，有印度空行母的十五种窍诀，在圆满次第的法类术语中，利益损害断证（phan gnod spangs rtog）。
English
Nowhere can it be expressed, and from the Madhyamaka text "Distinguishing the Middle from the Extremes," it shows the principle of transcending all fabrications of existence and non-existence, being and non-being. It says: "The unreal, completely conceptualized is existent; in it, the two are non-existent; emptiness is present in it; in it, that is also non-existent; neither empty nor non-empty; thus, everything is explained; because of existence, non-existence, and existence; that is the Middle Way." Thus, the consciousness that appears as various phenomena is merely a non-veridical conceptualization, which exists conventionally. However, the perceived and perceiver aspects of its appearance are merely imputed by the mind. Therefore, they do not exist even conventionally, and thus it is liberated from the two extremes. In this way, the merely conventional conceptualization exists, and thus it is liberated from the extremes of annihilation and non-existence. Because it transcends the imputation of perceived and perceiver and dependent phenomena, it is liberated from the extremes of permanence and existence. In that state, although the nature of emptiness exists as the nature of reality, the real phenomena of self-nature, which are distinguished by the two truths, cannot exist in the knowable. Regarding that principle, the Ornament of the Sutras says: "The Suchness is in all (870), although there is no difference, it is pure; therefore, the Tathagata is its nature; all beings possess that essence." That is so. That is also because it abides in the minds of sentient beings as the essence, so it is necessary to abandon the two obscurations through the power of the path truth. Because it abides in the minds of the Buddhas in a manifest way, it is impossible to abandon the two obscurations in the realm of reality. Therefore, in order to abandon the obscurations from the perspective of the individual's mind, it is determined that the completely conceptualized does not exist even conventionally, and that the dependent only exists conventionally, and that the perfectly established is free from all elaborations. Therefore, the ways of establishing the tenets of self-emptiness and other-emptiness, and the establishment of different terms, which appear to be different, are also the principle of self-liberation and purity together with the pure wisdom that establishes the tenets, as stated in the Sutra Requested by the King of Dharanis: "Because it is exhausted from the root, therefore it is called exhausted." Third, in this land of snow mountains, due to the power of the activities of the Buddhas, there are eight different traditions and transmissions of the practice lineage teachings. Among them, for the yogi Karuna, there are fifteen instructions of the Indian Dakinis. In the terminology of the completion stage teachings, benefit, harm, abandonment, and realization (phan gnod spangs rtog).