Tibetan
་པའང་ལུས་ཀྱི་ལས་ཉིད་དེ། །བསམ་སྦྱོར་གཉིས་པོ་ཆེས་འགལ་བས། །གནོད་སེམས་མིན་པར་ཁ་ཚོན་ཆོད། །ལས་གནག་རྣམ་སྨིན་དཀར་པོ་དེ། །ཕན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན། །བྱམས་པ་འཇུག་པའི་མདོ་ལུང་སོགས། །དུས་དང་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ། །དྲང་དོན་ཉིད་དེ་ངེས་དོན་དུ། །ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ནི། །གང་ལྟར་ནང་གྲང་ཕྱི་རོལ་ཚ། །དེ་བཞིན་ཁྲོ་བའི་སྐུར་བསྟན་པ། །ཐུགས་ནི་ཞི་བར་ཤེས་པར་བྱ། །དེ་སྐད་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་དེས། །ནང་གྲང་གནོད་སེམས་མེད་པར་ཞི། །ཕྱི་ཚ་སྤྱོད་པ་བརླང་པོས་གནོད། །མདོར་ན་ལུས་ (༨༥༨)ངག་གཉིས་ཀྱི་ལས། །ལུང་མ་བསྟན་ཕྱིར་སེམས་ཀྱིས་བསྒྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་ལས། །དགེའམ་ཡང་ན་མི་དགེ་བར། །ལས་ནི་སེམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་ཡིན། །གསུངས་ན་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་པོ་ནི། །རྣམ་པར་གྱུར་པའི་ཀུན་སློང་ལ། །བརྣབ་སེམས་གནོད་སེམས་ལོག་ལྟའི་སྒྲ། །ཞུགས་པས་སྡིག་ཏོའི་རྣམ་ཏིག་ཡིན། ཁྱད་པར་ལོག་པར་ལྟ་བ་ནི། །ཡང་དག་ལྟ་བའི་འགལ་བླ་སྟེ། །ཀུན་སློང་དཀར་དང་གནག་པ་གཉིས། །ཅིག་ཆར་ཚོགས་པ་ཤེས་བྱ་ལ། །སྲིད་པ་མིན་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །རིག་པ་འདི་ལ་བསུན་འབྱིན་པའི། །ཐལ་འགྱུར་རྣམ་དག་ཡོད་ཟེར་ན། །དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་དཔའ་བོ་ཡི། །ལུང་གི་གོ་སྐབས་ཁྱེད་ལ་དབྱེ། །ཞེས་པའང་དཔལ་ས་སྐྱའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྡེ་སྣོད་ལ་སྤྱན་དཀྱུས་ཡངས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཆེན་པོ་དག་དང་ཆོས་ཀྱི་འབེལ་གཏམ་པས་འཕྲོས་ཏེ་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལས་སྤོབས་པའི་གཏེར་མཛོད་གྲོལ་བ་རྫོགས་ཆེན་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་མེད་གླིང་པའམ། མཁྱེན་བརྩེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སོ། །གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་དྲུག་ཅུ་པའོ།། །།ཕྱག་རྫོགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་གཏམ་ཀེ་ཏ་ཀའི་རྣ་རྒྱན་ཅེས་བྱ་བ། རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་ལ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཞལ། །རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་ངག་གི་དབང་། །དེ་ལ་སླར་ཡང་བསམས་བཞིན་འདུད། །བརྒལ་བརྟག་བསྟན་པའི་ག་དར་།།།ཡང་། །རྣལ་མའི་སེམས་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་ན། །ཕྱོགས་སྔའི་ཀུན་འབྱུང་མི་ལྡོག་པས། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱང་འདིར་མི་སྨོན། །འོན་ཀྱང་ཁྱོད་གསུང་བྲག་ཅ་ལྟར། །གྱུར་ན་རངས་མིན་ཐོབ་དོགས་ནས། །ཡིན་ལུགས་སྲོང་པོར་བརྗོད་པ་ལ། །མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ལྟོས། །བདེན་པ་མཐོང་བའི་འཕགས་པ་ལ། །ཕྱག་རྫོགས་དབུ་གསུམ་རོ་གཅིག་ཀྱང་། །ཆོས་རབ་འབྱེད་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། །ལམ་བདེན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་
Chinese
也是身体的业。思维和行为非常矛盾，可以断定不是害心。黑色业的白色异熟，是利益之心的因果。慈氏入定的经文等，是针对不同时间和意义的，是不了义，如何能成为了义呢？如同大海，无论如何内部寒冷外部热，同样示现忿怒之身，要知道其心是寂静的。如是经典中所说，内部寒冷没有害心而寂静，外部炽热粗暴的行为有害。总之，身体（858）和语言的业，因为没有预言，所以由心来转变。因此，在甚深经部中说：善或者不善，业是心所幻化的。如果说意的三种是，在变异的动机上，进入贪心、害心、邪见的音声，就是罪恶的形象。特别是邪见，是正见的违背，善和恶两种动机，同时聚集是所知，是非实有的法。如果有人说，对于这种智慧有驳斥的，清辩论式完全成立，那么，具德玛阔英雄，给你开许经典的机缘。这也是在萨迦寺，对于大小乘的法藏，以广阔的眼界，与各位大善知识进行佛法交谈时，从禅生智慧中开启的宝藏，大圆满者让炯多杰吉美林巴或者说，是钦哲的智慧光芒。谈话集第六十品。大手印和圆满次第的真如彻底分别的谈话，名为吉祥花朵的耳环。对于自性法性真理，普贤王如来的智慧面容，第二佛陀语自在，再次以思念顶礼。辩论的教言彩带。又，如果从真实的内心向外，先前的产生不会逆转，因此龙树菩萨也不期望于此。然而如果你的话语像岩石一样，因为担心得到不高兴，所以为了正直地说出实相，请用平等的心来观察。对于见到真谛的圣者，大手印、圆满次第、中观三者味道相同，以辨别法的智慧，使道谛显现的
English
It is also the action of the body. Since thought and action are very contradictory, it can be concluded that it is not harmful intent. The white maturation of black karma is the cause and effect of a beneficial mind. The sutras and teachings of Maitreya's entry into samadhi, etc., are aimed at different times and meanings, and are provisional meanings, how can they become definitive meanings? Just like the ocean, no matter how cold it is inside and hot outside, similarly showing the angry body, know that its heart is peaceful. As it is said in the scriptures, the inner cold is peaceful without harmful intent, and the outer hot and rude behavior is harmful. In short, the actions of body (858) and speech, because there is no prophecy, are transformed by the mind. Therefore, it is said in the profound Sutra Pitaka: good or bad, karma is transformed by the mind. If it is said that the three of mind are, on the motivation of change, entering the sound of greed, harmful intent, and wrong view, it is the image of sin. In particular, wrong view is the opposite of right view, and the two motivations of good and evil, gathering at the same time, are knowable, and are non-existent dharmas. If someone says that there is a refutation of this wisdom, and the pure dialectical style is completely established, then the glorious Makhol hero will give you the opportunity to open the scriptures. This is also in Sakya Monastery, for the Dharma Treasury of the Great and Small Vehicles, with a broad vision, when discussing Dharma with various great virtuous friends, the treasure trove opened from meditation-born wisdom, Dzogchenpa Rangjung Dorje Jigme Lingpa, or the wisdom light of Khyentse. Chapter Sixty of the Collection of Talks. The talk that thoroughly distinguishes the Suchness of Mahamudra and Dzogchen is called the Earring of Ketaka, the Auspicious Flower. For the truth of self-nature and Dharma-nature, the wisdom face of Samantabhadra, the Second Buddha, the Lord of Speech, I bow again with remembrance. The teaching ribbon of debate. Also, if you turn away from the true heart, the previous arising will not reverse, so Nagarjuna Bodhisattva does not expect this either. However, if your words are like rocks, because you are worried about getting displeasure, so in order to speak the truth honestly, please observe with an equal mind. For the saints who see the truth, Mahamudra, Dzogchen, and Madhyamaka have the same taste, with the wisdom of distinguishing the Dharma, making the Path Truth manifest.
Tibetan
ཚེ། །རྟ་དང་གླང་པོ་ (༨༥༩)ཤིང་རྟ་དང་། །ཉི་ཟླའི་འགྲོས་བཞིན་ལམ་ལ་ཁྱད། །ཆེ་བས་ཀུན་བཟང་རྡོར་འཆང་གིས། །ཐེག་པ་རིམ་དགུར་ཕྱེ་མིན་ནམ། །རིམ་དགུའི་ཁྱད་པར་མི་འདོད་ན། །ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཚིག་ཙམ་དུ། །ཟད་པ་སོ་སོའི་ལོག་ཤེས་ཕྱིར། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལས། །ལྷག་པའི་ལྟ་བ་ཚིག་ལམ་དུ། །སྒྲུབ་པར་ནུས་མིན་དེ་ལྟ་ན། །ཕྱག་རྫོགས་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་བའི། །ཐ་སྙད་སྤོངས་ལ་མཉམ་པར་ཞོག །འདི་ལྟར་བློ་ཡིས་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ། །སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་ཤེས་བྱའི་གཤིས། །དཔྱོད་དང་མི་དཔྱོད་ས་ནས་སང་། །འཕར་བའི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་དང་། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལ། །གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཞུགས་པས། །རང་བཞིན་ཤེས་ན་མཁས་པ་ཡིན། །དེ་ལ་དང་པོ་གཞི་མི་སྐབས། །སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་དངོས་ཡིན་ན། །ལམ་ལ་དགོས་པ་མ་མཆིས་པས། །འབྲས་བུའང་ནི་དེ་རྗེས་འབྲང་། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་རུ། །ལུང་མ་བསྟན་ལ་གཞི་ཤེས་བཏགས། །ལམ་དུས་ཕྱག་རྫོགས་གཅིག་ཐ་དད། །བརྗོད་པའི་ལམ་དུ་མཚན་གཞིས་དབྱེ། །རྒྱུད་སྡེ་ལས་གསུངས་ཕྱག་ཆེན་ནི། །སྐྱེ་འགག་སྟོང་པར་རྒྱས་འདེབས་པའི། །སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཙམ་མ་ཡིན། །གསུམ་པའི་དཔེ་ཡིས་ཡེ་ཤེས་དོན། །ཚོར་བ་དེ་བ་ཙམ་མིན་པའི། །རྟོག་བྲལ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་ཙ་ན། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཐོང་ལམ་ཐོབ། །ཕྱག་ནི་འཁོར་བ་ལ་སོགས་པའི། །ཡི་གེའི་འབྲུ་བསྣན་ལ་འདུག་ན། །གལ་ཏེ་མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད། །སྟོང་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་མེད་པས་ན། །སྟོང་པའང་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་སྐད་དབུ་མ་ལས་གསུངས་ལྟར། །འཁྲུལ་ལུགས་གནས་ལུགས་རྣམ་རྟོག་ནི། །ཆོས་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སོགས། །ཆོས་ཅན་དོན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི། །ཤེས་བྱས་རྒྱལ་འདེབས་གང་ཞིག་དང་། །ཆོས་གང་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི། །བློ་གྲོས་སྲིད་ཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ། །སོན་ (༨༦༠)པའི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པ་ཆེ། །གཅིག་གམ་ཐ་དད་ད་དུང་གཟིགས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་ཕྱོགས་བླང་གིས། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །བསྒྲུབ་བྱེད་དོན་སྦྱོར་པ་ཡིས། །གཞུང་དང་ལམ་ཡང་དེ་སྒྲ་ཡིན། །ཞེས་པས་གསལ་བར་གོ་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་མྱང་འདས་སུ། །དངོས་སྟོབས་རིག་པས་ཁས་ལེན་ན། །ཆོས་སྐུའང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྱུར། །ཅི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ལས་འཁྲུལ་ཕྱིར། །གདོང་ནས་འཁྲུལ་གཞི་ཅན་དུ་འགྱུར། །འདི་ན་ཁ་ཅིག་བྱིས་པ་རྣམས།
Chinese
ཚེ། །马和象（859）木车等， 如日月运行道路有别。 因其大故普贤金刚持， 未曾分判为九乘耶？ 若不欲九乘之差别， 甚深瑜伽唯成空言词， 为遣除各自之邪分别， 较胜般若波罗蜜多离戏论， 若能于言词道中， 成立更殊胜之见解耶？ 如是则当舍弃， 大手印、大圆满、中观之名言，而安住于平等中。 如是心识之行境， 或超离行境所知之体性， 从分别与不分别之地， 增上闻思修三者， 及各别分别之智慧， 由上上更增胜差别故， 若能知自性即是智者。 于彼最初地未生时， 若谓有情即是真佛陀， 则于道无有需要故， 果亦随逐于彼。 是故于轮涅二者中， 于无记立为地识。 道时大手印大圆满一异， 于能诠之道以名基作区分。 经续部中所说大手印， 非仅是于生灭空性上， 增益之空性修法。 以第三之比喻所诠智慧义， 非仅是感觉彼者， 乃是离分别自生之智慧。 才一现证彼者时， 即能获得大乘之见道。 手印乃是轮回等， 若于字母之字根上增加，而安住者。 设若少许有非空， 则空性亦将成少许有。 以无有少许非空故， 空性又怎能成为有耶？ 如是如中观中所说， 迷乱方式、安住方式之分别念， 法身大印等， 于有法义上，法性之， 以所知而建立胜幢者， 及何法极善能辨别之， 智慧超越有寂之， 成熟（860）之智慧即是大圆满。 一或异体更当详察。 如是于宗派论典中， 般若波罗蜜多无二别， 彼智慧即是如来。 以能成义结合之， 经及道亦是彼声。 如是即能清楚了解。 如是若以实有之理， 承认阿赖耶为涅槃， 则法身亦将成无记。 以何故耶？以从阿赖耶中生起迷乱故， 从根本即成迷乱之基。 于此有些孩童们。
English
Tshe. Like horses and elephants (859) and wooden carts, different paths exist, like the movements of the sun and moon. Because of its greatness, didn't Samantabhadra Vajradhara divide the vehicle into nine stages? If you don't want the differences of the nine stages, the profound yoga is just empty words. To eliminate the wrong understandings of each, compared to the simplicity of the Prajnaparamita, if you can establish a more superior view in the path of words, then abandon the terms Mahamudra, Dzogchen, and Madhyamaka, and remain in equality. Like this, the object of the mind, or the nature of what is known beyond the object, from the ground of discernment and non-discernment, the three of hearing, thinking, and meditating increase, and in the wisdom of individual discernment, differences enter from higher to higher, if you know the nature, you are wise. At the beginning, when the ground is not born, if sentient beings are truly Buddhas, there is no need for the path, and the result follows it. Therefore, in both samsara and nirvana, the ground consciousness is labeled as indeterminate. At the time of the path, Mahamudra and Dzogchen are one or different, distinguishing the basis of names on the path of expression. The Mahamudra spoken of in the tantras is not just cultivating emptiness by increasing on the emptiness of arising and ceasing. The meaning of wisdom, illustrated by the third example, is not just feeling that, but the self-born wisdom free from concepts. As soon as that is realized, you will attain the path of seeing of the Great Vehicle. If the mudra is added to the root letters of samsara and so on, and remains, if there is a little non-emptiness, then emptiness will also become a little existent. Since there is no little non-emptiness, how can emptiness become existent? As said in the Madhyamaka, the conceptual thoughts of the way of delusion and the way of abiding are the great seal of the Dharmakaya, etc. On the meaning of the phenomena, the nature of reality, whoever establishes the victory banner with what is known, and whatever dharma perfectly distinguishes, the wisdom that has ripened (860) beyond existence and peace is the Great Perfection. Look again whether it is one or different. As it is said in the sectarian texts, the Prajnaparamita is non-dual, that wisdom is the Tathagata. Through the combination of proving the meaning, the scriptures and the path are also that sound. Thus, it can be clearly understood. Likewise, if you acknowledge the Alaya as Nirvana with the power of reality and knowledge, then the Dharmakaya will also become indeterminate. Why? Because delusion arises from the Alaya, from the root it becomes the basis of delusion. Here, some children...