Tibetan
་ནས་བཞག་པའི་ཡེ་ཡིན་ལ། །དོ་ཧའི་དགོངས་པར་འདོད་པ་དང་། །དཔྱད་སྒོམ་རྣོན་པོའི་འཛིན་སྟངས་ལ། །ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་འདོད་པ་སོགས། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པས་ཚར་བཅད་པས། །བསམ་བྱུང་ཡིན་ཡང་སྒོམ་པ་ཡིན། །རིག་པ་ཀློང་ནས་མ་གྲོལ་བར། །ཡིན་སྙམ་བཤད་པ་གོ་ཡུལ་ཙམ། །མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་མ་རྟོགས་པར། །འཕགས་ (༨༥༤)ལམ་རྫོགས་ཆེན་དོན་མི་མཐོང་། །སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ། །ལས་རླུང་དབུ་མར་འདུ་དགོས་པས། །ཆོས་ཉིད་དྲན་པའི་རྩིས་བཟུང་ནས། །རྟོག་པ་རྒྱ་ཡན་མ་ཤོར་ན། །རླུང་སེམས་འཇུ་དྲན་རང་དེངས་ཡིན། །ནམ་མཁར་བྱ་ལྟར་འཁུར་བ་དང་། །ས་ལ་བྱི་ལྟར་འཛུལ་པ་ཡི། །གྲུབ་རྟགས་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ལའང་ཡོད། །ཆས་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི། །སྒོ་ངའི་ནང་གི་ཁྱུང་ཕྲུག་འདྲ། །བརྗོད་བྱས་གཏན་ལ་དབབ་རུང་པའི། །ལམ་བདེན་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་ཡིན། །དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་རེ་བ་ཡི། །རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཁྱམ། །མཆོད་དོ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་བླ་མ་མཆོད། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་སྒྲ་མི་སྙན། །མཁས་པའི་ཚོགས་ནི་དེ་ལ་བསྲིང་། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཤུལ་ལམ་ཡིན། །རིག་པ་དེ་ལ་ཕྱག་བཙལ་ནས། །ཕངས་པའི་གདམས་ངག་གླུ་རུ་ལེན། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྲིད་ཚུལ་ལ། །བསྟན་པ་གཞན་གྱི་འཇུག་སྒོ་ཚང་། །ཐུན་མོང་སྔོན་འགྲོ་གནད་སོང་ན། །སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཤེས་པ་ཡིན། །ཐུན་མིན་སྔོན་འགྲོ་ཀུན་འབྱུང་གི། །རྒྱུ་འབྲས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོར་འཆར། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྔོན་འགྲོ་ཡིས། །ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་བྱས་ནས། །འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ལེགས་བྱེད་ན། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ནུས། །ཉག་གཅིག་རྩད་ནས་གཅོད་པའི་ཚེ། །དངོས་པོའི་གཤིས་ལ་མཚབ་བཙལ་བས། །འཁོར་འདས་སེམས་ཀྱི་རྩལ་དུ་རིག །དེ་ཚེ་ལམ་མཆོག་རྒྱུད་ལ་བརྟེན། །སྣང་བའི་ཡུལ་ལ་ཕར་དཔྱད་པས། །རང་བཞིན་མ་གྲུབ་སེམས་ཀྱིས་སྤྲུལ། །འཛིན་པའི་བློ་ལ་ཚུར་དཔྱད་པས། །རྣམ་ཤེས་རང་ངོའི་མཚན་ཉིད་ནི། །རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་དུ་མཐོང་། །སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་དེ་རུ་རྫོགས། །དེ་ལ་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟགས། །རྟག་ཆད་ཡོད་མེད་སྤྲོས་པས་དབེན། །འདུས་བྱས་དང་ནི་གློ་བུར་བས། །བཞག་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ། །རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་དཔྱད་སྒོམ་སྟེ། །དཔྱད་འབྲས་མུ་བཞིའི་ (༨༥༥)སྤྲོས་དང་བྲལ། །དབུ་མ་པའི་ལྟ་བདེ་རུ་རྫོགས། །འཁྲུལ་ལུགས་ཆོས་ཅན་རྣམ་རྟོག་ལ། །ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་རྒྱ་ཡིས་ཐེབས། །ཆོས་ཅན་སྟེང་ན་ཆོས་ཉིད་འཕྱོ། །ཕྱག་ཆེན་པའི་ལྟ་བདེ་རུ་རྫོགས
Chinese
从[这些观点]出发而安立的“是”的观点。 与多哈的见解相符， 以及精进的分析和禅修的把握方式， 诸如希求止观双运等。 由于被所知障所击败， 即使是思所成，也仍然是修习。 在觉性未从自性中解脱之前， 说“是”仅仅是理解的层面。 在未证悟离八边的离戏论之前， 无法见到殊胜道和大圆满的意义。（854） 为了证悟那离戏论的自性， 必须将业风融入中脉。 因此，以正念掌握法性， 如果不让分别念放纵， 风心融入正念，自然清明。 如鸟在空中飞行， 如鼠在地下穿行， 这些成就的征象在外道的道上也有。 见到法性真谛， 如同蛋中的金翅鸟雏鸟。 所有能被言语确立的， 道谛都是有为法。 对于那法性， 所有的分别念都四处游荡。 供养！供养传承上师！ 平凡的知识不悦耳。 贤哲的集会对此加以延伸， 这是解脱的足迹。 向那觉性顶礼， 并将珍贵的教言唱成歌。 在讲解大圆满的引导时， 包含了其他教法的入门。 如果共同前行要点已完成， 就能了解苦谛。 不共前行是断除集谛的， 因果的对治法显现。 通过特殊的前行， 身心得到彻底的调伏， 如果能很好地区分轮回和涅槃， 就能实现灭谛。 在彻底斩断唯一之根时， 在事物的本性中寻找替代品， 轮回和涅槃被认知为心的游戏。 那时，殊胜道依赖于相续， 向外观察显现的对境， 自性不成立，是心所幻化。 向内观察能执的识， 识自性的特征是， 仅仅见到自知自明。 唯心宗的见解在此圆满。 于此，考察生处、住处、去处三者， 远离常断、有无等戏论。 有为法和突发法， 所有安立皆无实。 以智慧分析，能经受分析即是分析禅修， 分析的结果是远离四句的戏论。（855） 中观宗的见解在此圆满。 迷乱的方式，有法，是分别念， 法性胜义以广大覆盖。 在有法之上，法性飘动。 大手印的见解在此圆满。
English
The view of "is" established from [these viewpoints]. Conforming to the Dohā's understanding, And the way of grasping through sharp analysis and meditation, Such as desiring the union of Śamatha and Vipaśyanā. Because of being defeated by the obscuration of knowledge, Even if it arises from thought, it is still practice. Until awareness is liberated from its essence, saying "is" is merely at the level of understanding. Without realizing the freedom from elaboration, devoid of eight extremes, one cannot see the meaning of the supreme path and Mahā-ati. (854) To realize that very freedom from elaboration, the karma winds must be integrated into the central channel. Therefore, holding onto the nature of reality with mindfulness, if conceptual thoughts are not allowed to run wild, the wind and mind merge into mindfulness, naturally becoming clear. Flying like a bird in the sky, and burrowing like a mouse in the ground, these signs of accomplishment are also present on the paths of non-Buddhists. Seeing the truth of the nature of reality, is like a Garuda chick inside an egg. All the truths of the path that can be definitively established by words, are conditioned phenomena. Regarding that nature of reality, all conceptual thoughts wander about. Offering! Offering to the lineage gurus! Ordinary knowledge is unpleasant to hear. The assembly of the wise extends upon this, this is the footprint of liberation. Prostrating to that awareness, and singing the precious instructions as a song. In explaining the instructions of Mahā-ati, it includes the entrance to other teachings. If the essential points of the common preliminaries are completed, one will understand the truth of suffering. The uncommon preliminary is the abandonment of the origin of suffering, the antidote to the cause and effect manifests. Through the special preliminary, the body and mind are thoroughly tamed, if one can well distinguish between Saṃsāra and Nirvāṇa, one will be able to realize the truth of cessation. When completely cutting off the single root, searching for a substitute in the nature of things, Saṃsāra and Nirvāṇa are recognized as the play of mind. At that time, the supreme path relies on the continuum, looking outward at the objects of appearance, self-nature is unestablished, it is conjured by the mind. Looking inward at the grasping consciousness, the characteristic of the self-nature of consciousness is, merely seeing self-knowing and self-illuminating. The view of the Cittamatra is perfected here. Here, examine the three places of arising, dwelling, and going, free from the elaboration of permanence and annihilation, existence and non-existence. Conditioned phenomena and adventitious phenomena, all establishments are without truth. Analyzing with wisdom, what can withstand analysis is analytical meditation, the result of analysis is freedom from the elaboration of the four extremes. (855) The view of the Madhyamaka is perfected here. The way of delusion, the subject, is conceptual thought, the ultimate nature of reality is covered by vastness. Upon the subject, the nature of reality flutters. The view of the Mahāmudrā is perfected here.