Tibetan
མ་བྱས། །དེ་ལ་གཉིས་ཡོད་གཞན་དུ་གསལ། །འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་རིམ་པ་བཞིན། །དང་པོས་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་སྟོན། །བར་པས་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་སྟོན། །ཐ་མས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་སྟོན། །གསུམ་པོའང་དྲང་ངེས་གཉིས་སུ་འདུ། །གཉིས་པོའི་གྲུབ་མཐའ་གང་བཟུང་ཡང་། །རང་ལམ་སོ་སོའི་བསམ་སྦྱོར་དངོས། །རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་གང་ཐག་ལ། །ཐེག་ཆེན་པའམ་དམན་པར་བཏགས། །དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་དམན་མཆོག་གི །གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམ་བཞི་ལས། །དང་པོ་དྲང་དོན་ཐེག་དམན་ལམ། །ཉན་ཐོས་ལ་ནི་མདོ་སྡེ་པ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམ་གཉིས་ཡོད། །སྔ་མས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དང་། །འདས་དང་མ་འོངས་འདུས་མ་བྱས། །བཏགས་ཡོད་ཙམ་དང་ད་ལྟར་བའི། །རྡུལ་ཕྲན་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས། །ཆ་མེད་བདེན་གྲུབ་ཡིན་ནོ་ཟེར། །ཕྱི་མས་སྣང་བདོ་ནང་མ་སྨྲ། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་བདེན་གྲུབ་ལས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བོ་ཟེར། །ཐེག་ཆེན་པ་ལ་སེམས་ཙམ་དང་། །དབུ་མ་གཉིས་ལས་སྔ་མར་ཡང་། །སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་རྣམ་རྫུན་གཉིས། །བློ་ལ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་ཞུགས་པས། །གོང་མའི་གྲུབ་མཐས་འོག་མ་དག་།།།ང་། །རྣམ་བདེན་པ་ཡིས་མདོ་སྡེ་བར། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ལས་གྲུབ་མི་འཐད། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དེ་ལ་ཡང་། །ཕྱོགས་བཅུའི་བར་དུ་ཆ་ཕྱེ་བས། །དེ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པར་རྟོགས། །སྣང་བ་སེམས་སུ་བདེན་པར་འདོད། །ཕྱི་རོལ་མ་གྲུབ་རྨི་ལམ་བཞིན། །དཔེར་ན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས། །མཐོང་ཡང་རང་གིས་རང་མཐོང་སྟེ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཆར་བའི་རྒྱུ། །ཤེས་པ་ (༨༥༢)ལས་གཞན་རང་མཚན་པའི། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཏོང་བྱེད་མེད། །ཟེར་རོ་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པས། །ཕྱི་རོལ་ཡུལ་མེད་འཛིན་ཤེས་མེད། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་རང་གསལ་འདི། །བདེན་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སུ། །འདོད་ནས་ལས་འབྲུས་འདི་རུ་འཇོག །ཉམས་རྟོགས་བྱེ་བྲག་མ་ཕྱེད་བཞིན། །དབེན་པར་ན་ཚོད་ཐལ་བ་དང་། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀ་རུ། །ལུང་མ་བསྟན་པའི་ཀུན་འབྱུང་ཁམས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་མཆོག་ཏུ། །མངོན་ལམ་ཆོས་ཀྱི་མིག་བྲལ་རྣམས། །གནས་ལུགས་འདི་ལས་དཔགས་པ་མེད། །དེ་འདྲ་མཐོང་ནས་འགའ་དང་འགའ། །རྫོགས་ཆེན་ཀ་དག་དགོངས་པ་ལ། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་དང་། །གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་ཙམ་ལ། །དེ་ཉིད་བཀག་པར་རློམ་པ་ཡིས། །ཕྱི་དོན་རྣམ་རིག་བདེན་གྲུབ་ཀྱི། །སྟོང་ཉིད་བློ་ཡིས་བསྒྲུབས་པ་ཡིས། །རྟོག་གེའི་མཛུབ་མོའང་ནང་དུ་ཁུག །དབུ་མ་ཐལ་རང་རྣམ་གཉིས་ལས། །རང་རྒྱུད་པ་ནི་ཆོ
Chinese
未作。其中有两种，其他地方已阐明。三个法轮依次是，第一个宣说律藏，中间的宣说经藏，最后的宣说论藏。这三者也归纳为可引导和需引导两种。无论持有这两种的哪种宗派，各自道路的思维和行为的实际，在相续中生起的任何程度，都称为大乘或小乘。从分类的角度来说，有四种宣说小乘和大乘宗派的，第一个是需引导的小乘道，声闻乘中有经部宗和毗婆沙宗两种。前者认为不相应行、过去和未来、无为法、仅是假立的和现在的微尘、意识刹那这二者，是无分且真实成立的。后者不谈外境，认为从境和根真实成立中，产生了识。大乘中有唯识宗和中观宗两种，前者又分为唯识真实现和唯识假现两种。因为智慧有大小的差别，所以上者的宗派清净下者。真实现者认为，由极微尘组成不合理，对于无分微尘，又在十方之间分部分，也认识到它是不成立的，认为显现真实存在于心中，外境不成立，如同梦境。例如，眼识见到色，也是自己见到自己，因为显现色的形象的因，除了识（852）之外，没有其他自相的色的形象的施予者。假现唯识认为，没有外境，就没有能取识。这能取和所取二者皆无，自明的这个，认为是真实的阿赖耶识，并在此安立业果。如同没有区分体验和证悟的差别，在寂静处虚度年华，在大乘和小乘两种中，未授记的俱生界，在金刚乘的殊胜道中，对于远离现观法眼的人们来说，无法从此推测实相。见到那样的情况后，有些人将大圆满本来清净的见解，说成是唯识，并且认为仅仅是没有能取和所取是异体，就自以为遮止了它，以外境和能识真实成立的空性，以分别的智慧来成立，思辨的指头也向内弯曲。中观分为应成派和自续派两种，自续派则
English
Unmade. There are two of these, which are explained elsewhere. The three wheels of Dharma, in order, are: the first teaches the Vinaya Pitaka, the middle teaches the Sutra Pitaka, and the last teaches the Abhidhamma Pitaka. These three are also condensed into two: those that can be guided and those that need to be guided. Whichever of these two tenets is held, the actual thoughts and actions of their respective paths, whatever degree arises in the continuum, are labeled as Mahayana or Hinayana. From the perspective of division, there are four who proclaim the tenets of Hinayana and Mahayana. The first is the path of Hinayana that needs to be guided. In the Shravaka Vehicle, there are two: the Sutrantika and the Vaibhashika. The former believes that non-associated formations, the past and future, unconditioned phenomena, mere designations, and the two moments of present atoms and consciousness are indivisible and truly established. The latter does not speak of external objects, but says that consciousness arises from the true establishment of objects and faculties. In the Mahayana, there are the Mind-Only and Madhyamaka schools. The former is further divided into two: Mind-Only True Aspect and Mind-Only False Aspect. Because there is a difference in the size of intelligence, the tenets of the former purify the latter. The True Aspect school believes that it is unreasonable for atoms to be composed of extremely small particles. Even for indivisible atoms, dividing them into parts in the ten directions, it is realized that they are not established. They believe that appearances truly exist in the mind, and that external objects are not established, like dreams. For example, the eye consciousness sees form, but it is also seeing itself, because the cause of the appearance of the form, other than consciousness (852), there is no giver of the form of other self-characteristics. The False Aspect Mind-Only school believes that without external objects, there is no apprehending consciousness. This self-illuminating, non-dual apprehender and apprehended is considered to be the true Alaya consciousness, and the results of actions are placed here. Just as the differences between experience and realization are not distinguished, wasting youth in solitude, in both the Mahayana and Hinayana, the unpredicted co-emergent realm, in the supreme path of the Vajrayana, for those who are separated from the eye of the Dharma of direct perception, there is no way to infer reality from this. After seeing such a situation, some people describe the Great Perfection's originally pure view as Mind-Only, and think that merely the absence of the apprehender and apprehended as different entities is enough to refute it, and establish the emptiness of external objects and consciousness as truly established with discriminating wisdom, and the finger of speculation also bends inward. The Madhyamaka is divided into two: Prasangika and Svatantrika. The Svatantrika then
Tibetan
ས་རྣམས་ཀུན། །བདག་མེད་བདེན་པར་མེད་པ་དང་། །རང་བཞིན་མེད་ལ་མ་གྲུབ་པའི། །དམ་བཅའ་འཛིན་པ་ཁྱད་པར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་སྒྲ་རྟོག་གི། །ཞེན་ཡུལ་བརྗོད་མིན་ལྷན་སྐྱེས་དང་། །ཤིན་ཏུ་འགལ་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས། །ཅིག་ཅར་སྟོན་པའང་ཁས་མི་ལེན། །ང་ལ་ཁས་ལན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པས་ཆོས་ཀུན་ངོ་བོས་སྟོང་། །ཡུལ་གྱི་རང་ངོས་མ་གྲུབ་ཅིང་། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་དང་། །ཆོས་ཀུན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས། །རྟག་ཆད་འགྲོ་འོང་ཡོད་མེད་དང་། །སྐྱེ་འགག་གཉིས་མེད་ལ་སོགས་ཀྱི། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ནི། །རྩ་ཤེའི་དགོངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་གནས་ལུགས་བསམ་མི་ཁྱབ། །གཞན་རྣམས་དགག་གཞག་ཚིག་ལ་རྩོད། །མཐའ་བཀག་མཐུན་འཇུག་གྲུབ་མཐའ་འཛིན། །དེ་ནི་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཐབས་ཀྱི་སྒོམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འཇིག་མི་ཤེས། །འདིར་ (༨༥༣)ནི་ཟད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། །སྲིད་པ་མཐར་བྱེད་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །མཚན་མ་དང་ནི་རྣམ་རྟོག་ཀུན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་དོན། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་དངོས་ཡིན་ནོ། །ཡོད་མེད་བློ་ཡིས་མཐའ་བྲལ་དུ། །བསྒྲུབས་ལ་གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་མེད། །མཉམ་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞེས། །སྟོང་པའི་འཛིན་སྟངས་སྒོམ་ལ་ཡང་། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ལྷག་མཐོང་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཞེས། །ཤེས་བྱས་རྣམ་པར་དཔྱོད་ལ་ཡང་། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས། །རྟོག་པ་ཉིད་འཁྲུལ་ཅན་ལ་ཡང་། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །སྒོམ་གྱི་རྩ་བ་དྲན་པ་ཞེས། །ཆེད་འཛིན་བྱས་པའི་ཀུན་འབྱུང་ལའང་། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །མཐོང་སྤངས་སྒོམ་སྤངས་གོ་ཡུལ་གྱི། །ངེས་ཤེས་ཉམས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ལ་ཡང་། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་ཡེ་གྲོལ་ཉག་གཅིག་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་སོར་ཞོག །བཞག་གོ་སྙམ་པའི་འཛིན་སྟངས་སྤངས། །སྤངས་སོ་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་གློད། །རིག་པའི་གསལ་མདངས་ཀུན་ལ་བརྡལ། །སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་མཁའ་ལྟར་དག །རིག་སྟོང་གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡིད་བྱེད་བྲལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་འདི། །གཉུག་མའམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དངོས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །མྱ་ངན་འདས་པ་དངོས་མེད་པའང་། །མིན་ན་དེ་དངོས་ག་ལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་འདི་ཉིད་མ་རིག་ན། །དྲན་པས་བཅར་བའི་གཤིས་ཤོར་ལ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འདོད་པ་དང་། །བཅོས
Chinese
所有地，无我真实不存在，无自性且无成立的，誓言执持是差别。应成派是声分别的，耽著境不可说俱生和，极相违故二谛，一时显现也不承认。我无承诺故，我乃无过失。如是诸法自性空，境之自相不成立，自之体相不成立，诸法任何皆不成立故，常断去来有无和，生灭二无等等之，戏论边皆远离者，乃是根本慧之密意。彼之实相不可思议，其他遮立于词句上诤，断边随顺趣入立宗，彼乃生之自性者，是方便之修持故，心与心生坏灭不知。此处（853）是尽之自性者，有边际之智慧，相和分别一切，自性中尽故，知尽与不生之义，本初之彼性真实也。有无以智边远离时，成立而本初之彼性无，等持如虚空般说，空性之执持修持亦，本初之彼性有非也。胜观各别明智慧说，所知种种观察亦，本初之彼性有非也。后得如幻化般说，分别自性迷乱者亦，本初之彼性有非也。修之根本是念知说，特意执持之生起亦，本初之彼性有非也。见断修断所知境之，定解为经验所障亦，本初之彼性有非也。法性本解唯一也，如是性自性住，安住想之执持舍，舍弃想之定解放，明之光辉普照于一切，空性之智慧如虚空清，明空无二法身也，离意念之戏论离此，本初或如来藏真实。如是龙树云，涅槃实无有，若非彼真实岂有耶，如是说此若不识，念知逼迫失本性，欲为大手印和，矫
English
All grounds, selflessness is not truly existent, without inherent existence and without being established, the vow to hold is a distinction. The Prasangikas are of sound discrimination, the object of attachment is unspeakable, co-emergent, and because it is extremely contradictory, they do not accept that the two truths are shown simultaneously. Because I have no commitment, I am only without fault. Thus, all phenomena are empty of essence, the self-nature of the object is not established, the characteristics of the self are not established, and because all phenomena are not established in any way, permanence, annihilation, going and coming, existence and non-existence, and the extremes of elaboration such as arising and ceasing, are the very intention of the Root Wisdom. Its state is inconceivable, others argue about words of negation and affirmation, they hold to a tenet that restricts extremes and agrees to enter, that is the nature of birth, because it is the practice of means, they do not know the destruction of mind and mental events. Here (853) is the nature of exhaustion, with the wisdom that ends existence, because all signs and discriminations are exhausted in their own nature, the meaning of knowing exhaustion and non-arising is the very reality of the original nature. When existence and non-existence are separated by the mind, there is no original nature to be established, even when meditating on the grasping of emptiness, saying that samadhi is like the sky, there is no original nature. Even when analyzing phenomena, saying that higher seeing is distinct wisdom, there is no original nature. Even when the nature of discrimination is confused, saying that post-attainment is like illusion, there is no original nature. Even in the arising of intentional grasping, saying that the root of meditation is mindfulness, there is no original nature. Even when the definite knowledge of the field of experience, which is abandoned by seeing and abandoned by meditation, is obscured by experience, there is no original nature. The nature of reality is primordially liberated, the only one, leave the thusness in its own state, abandon the grasping of thinking it is placed, release the definite knowledge of thinking it is abandoned, spread the clarity of awareness to all, the wisdom of emptiness is clear like the sky, the dharmakaya is non-dual of awareness and emptiness, this freedom from elaboration, free from mental activity, is the very original or sugatagarbha. As Nagarjuna said, nirvana is also not truly existent, if it is not truly existent, how could it be real? If this is not recognized, the nature is lost by the approach of mindfulness, wanting to be Mahamudra and, forced