Tibetan
སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལྟ་སྤྱོད་ལ་འགལ་བ་འདུ་བའི་རྟོག་དཔྱོད་རྣོན་པོས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྒྲིབས་པ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་རྩ་བ་བཞིས་མཚོན་པའི་ཕམ་ལྟུང་དང་བསླབ་བྱའི་གནས་ལ་ཉེས་སྤྱོད་འདི་ལྟ་བུས་གོས་སོ་སྙམ་པ་ནི། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ཤིང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཟིལ་གྱིས་མནོན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཆ་ལ་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལའང་ཅང་མི་སེམས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འདུག་ལ་བླང་འདས་གཞན་རྣམས་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་དོགས་ན་དགེ་སྡིག་རྣམ་རྟོག་གི་གཟུགས་བརྙན་དུ་འདུག་པས་རྣམ་རྟོག་མ་ཟད་བར་དུ་ལས་ཀྱང་དེ་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མི་འགོག་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་པ་ལ་འཆབ་སེམས་མེད་པའི་བཤགས་སྡོམ་ནི་བྱར་རུང་སྟེ། བླ་མ་ལྷ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དུས། སྒོམ་ཉམས་ཅན་ཞིག་གིས་གསུང་རབ་ཀྱི་བསླུས་ཟོས་པས་འགྱོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཤིང་། རྟོགས་པ་ཡང་འགྲིབ་པ་བླ་མ་ལ་ཞུས་པས་གསུང་རབ་དེ་ཀ་བཞེངས་ཤིག་གསུངས། བཞེང་བའི་རྣམ་གཡེང་ལ་སུན་ཞིང་བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་སུ་གྱུར་ནས་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པ་ལས་ལྷག་པའི་སྒྲིབ་སྦྱོང་མེད་པ་འདྲ་ཞུས་པས། འོ་ཁྱོད་ཀྱིས་གོ་འདུག་པ་ཡིན་པ་རང་དེ་ཀ་ཡིན་གསུངས་པས་བཞེང་འཕྲོ་བཞག་པ་ཡིན། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་སྔ་མའི་རྒྱུན་ལ་མི་འཇུག་པར་ཤེས་པ་སོ་མའི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་ལུས་ངག་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་དེའི་གཟུགས་མེད། ཉམས་སོ་སྙམ་བྱེད་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་དེ་མ་གྲུབ། སྲུང་ཉམས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཉིད་ན་སོ་སོ་རང་རིག་དང་རྫས་འགལ། དེས་ཕྱིན་ཆད་ (༨༤༢)ཀྱི་ལས་ཉེ་བར་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་འགག །སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པས། སྲུང་ཉམས་བློའི་རི་མོ་ཡིན་པའི་ཚུལ་སྡུད་པ་ལས། སེམས་ཅན་འདི་དག་ཁྲིམས་ལྡན་འདི་དག་ཁྲིམས་འཆལ་ཞེས། །སྣ་ཚོགས་འདུ་ཤེས་ཞུགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཤིང་དེ་ལ་ཡོངས་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད། །གང་ལ་བདག་གི་འདུ་ཤེས་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་མེད། །འདུ་ཤེས་འདོད་ཆགས་བྲལ་ལ་སྡོམ་མིན་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག །དེས་ནི་སྔོན་ཆད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པས་མཐོང་། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་ཟབ་མོ་ལྷོངས་སུ་མ་གྱུར། མདོ་སྔགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ནང་མི་འགལ་བ་
Chinese
由于精于思辨，认为密咒与般若的见行相违，因而遮蔽了自生智慧。例如，认为触犯了以四根本戒为代表的堕罪和学处，这是因为不相信密咒的方便道，并且以空性见压倒了世俗。然而，在后得位中，对于危害他人的行为也毫不在意，这成了破坏菩萨戒的因。如果对其他应舍应取的行为也怀疑是罪过，那就成了善恶分别念的影像。在分别念未止息之前，业也会随之而来，因此不会阻碍世俗谛。所以，对于初学者来说，可以进行无有隐瞒之心的忏悔和受戒。在喇嘛拉杰仁波切时期，一位修行人因误用了经文而生起了极大的后悔，并且证悟也退失了。他向喇嘛请教，喇嘛说：“把那部经文再建起来。”他厌烦了建造的散乱，认为这成了禅定的障碍，并说：“似乎没有比证悟心性更殊胜的净障了。”喇嘛说：“哦，你已经明白了，就是那个。”于是他停止了建造。在第二个刹那，他没有进入之前的相续，而是将觉知放在了全新的基础上。因此，声闻的戒律是从身语产生的有形戒律，所以在空性中，它的形相是不存在的。认为戒律已经毁坏，这是受蕴，但在法性中，它是不成立的。执着于守护和毁坏是识蕴，这与自证智和实物相违。因此，未来（842）的业是接近的行蕴灭。由于自证智的智慧不住于识，所以守护和毁坏只是心识的图画。总而言之：众生是持戒的，众生是破戒的。各种各样的分别念进入，这是非常破戒的。戒律已经毁坏，因此没有完全清净的戒律。对于谁来说，没有我执，没有众生执。对于远离贪欲的分别念来说，哪里会有戒律和非戒律呢？对于这些意义，要安住于平等中。这是因为以前没有被法性的真谛所见。密咒的甚深方便道没有通达。显宗和密宗的观点并不相违。
English
Due to being skilled in speculation, thinking that mantra and prajna's view and practice are contradictory, it obscures the self-arisen wisdom. For example, thinking that one has been tainted by transgressions and precepts represented by the four root vows is because one does not believe in the expedient path of mantra and overwhelms the conventional with the view of emptiness. However, in the post-meditation state, not caring at all about actions that harm others becomes the cause of destroying the bodhisattva vows. If one suspects that other actions that should be abandoned or adopted are faults, then it becomes an image of good and evil conceptual thoughts. Until conceptual thoughts cease, karma will follow, so it will not hinder the conventional truth. Therefore, for beginners, it is permissible to confess and take vows without any concealment. During the time of Lama Lhaje Rinpoche, a practitioner felt great remorse for misusing scriptures, and his realization also declined. He consulted the lama, who said, "Rebuild that scripture." He was tired of the distraction of building, thinking it was an obstacle to meditation, and said, "It seems there is no better purification than realizing the nature of mind." The lama said, "Oh, you have understood, it is that." So he stopped building. In the second moment, he did not enter the previous continuum but placed awareness on a completely new basis. Therefore, the vows of the Shravakas are physical vows arising from body and speech, so in emptiness, their form does not exist. Thinking that the vows have been broken is the feeling aggregate, but in the nature of reality, it is not established. Holding onto the truth of guarding and breaking is the perception aggregate, which contradicts self-awareness and substance. Therefore, the actions of the future (842) are the cessation of the approaching formative aggregate. Since the wisdom of self-awareness does not abide in consciousness, guarding and breaking are just pictures in the mind. In short: These beings are virtuous, these beings are immoral. Various kinds of perceptions enter, which is very immoral. The vows have been broken, so there are no completely pure vows. For whom there is no self-grasping, no being-grasping. For perceptions free from desire, where are the vows and non-vows? For these meanings, one should abide in equanimity. This is because the truth of reality has not been seen before. The profound expedient path of mantra has not been mastered. The views of Sutra and Tantra are not contradictory.
Tibetan
མ་རྟོགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཉེས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉིན་བཞིན་བྲམ་ཟེ་གསོད་པ་དང་། །མཚམས་མེད་ལྔ་ནི་བྱེད་པ་སོགས། །ཞེས་པའི་མཇུག །སྡིག་པས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་པའི་དོན་ལ་འབྱོར་རོ། །འདི་མྱོང་ཐོག་ནས་བཏོན་པའི་གཏམ་ཡིན། བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་རྣམས་ཚིག་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པས་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་པ་སྔགས་འགྲེལ་རྣམ་མཁྱེན་ཤིང་རྟ་ལ་གསལ། ཡང་ལུང་མ་བསྟན་ནི། དྲན་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དེ། བཤེས་སྤྲིང་དང་། དྲན་པ་ཉམས་པས་ཆོས་ཀུན་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཅེས་པ་ལྟར་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཁ་རྒྱལ་དུ་སོང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལྔ་དང་། ཕྱི་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་ཀས་སྤོང་། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཐའ་མི་ཆོད། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྤང་བསྒྱུར་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་མང་ཡང་། ནང་བརྒྱ་སྨན་གཅིག་ལྟ་བུ་ནི་དྲན་པའམ་རིག་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་ལའང་ངོས་འཛིན་ལུགས་ཐ་དད་ (༨༤༣)པ་ཡོད། འདིའི་དྲན་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་བྲལ་བ་ཡིན། རིག་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་མ་ཚོགས་པའི་འདུས་མ་བྱས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན། སྡུད་པ་ལས། གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོང་ཚོར་བ་དག་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང་། །འདུ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སེམས་པ་མི་མཐོང་ཞིང་། །གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་དང་སེམས་ཡིད་མཐོང་མེད་པ། །འདི་ནི་ཆོས་མཐོང་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན། དེའི་ཕྱིར་དྲན་རིག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ངོས་ཟིན་པ་ཙམ་ནས་ལུང་མ་བསྟན་རང་སངས་ལ་འགྲོ་བས་གཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་བརྟན་གཞི་མེད། དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་བ་ལས་གཏི་མུག་འོད་གསལ་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ་སོགས་སྒོམ་ཡུན་བསྲིངས་པ་ལས་འབྱུང་བའོ། །མདོར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་འདིར་གོ་བ་ཕྱོགས་ཙམ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་དངོས་འཛིན་འཇིག་པ་ལ་ལྷག་པར་ཕ་ནན་།།།མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། རྒྱུ་མཚན་དེས་སྔོན་ཆད་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་དུ་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཨ་འཐས་དང་མངོན་ཞེན་ཆུང་ངུ་སོང་ནས་བློ་གུ་ཡངས་ཕྱལ་འགྲོ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་རབ་འབྱམས་སོགས་ལམ་བདེན་འདུས་བྱས་ལ་གཙོ
Chinese
未证悟时所造的一切罪业都会被压倒，例如每天杀婆罗门，造作五无间罪等。结尾是“不会被罪恶沾染”，表达的就是这个意思。这是从经验中得出的言论。论典作者们在文字上进行辩论，正如《密咒释·遍知车》中所述。此外，未被预言的状态是指所有没有忆念的状态。《亲友书》中说：“忆念丧失则诸法皆坏灭。”就像这样，贪嗔痴三种分别念占据上风，舍弃布施等五种福德资粮和后世的两种智慧资粮，无法断绝从心和心所产生的分别念的边际。这一切的根本是无明，因此，分别念是大无明，是堕入轮回大海的原因。对此，虽然有很多将舍弃转化为道用的对治方法，但就像百病一药一样，忆念或觉性是关键。这两者在认识方式上也有差别(843)。这里的忆念是指与五蕴分离的法性的忆念。觉性是指未与识聚集的无为法，各自自明的智慧。在《摄颂》中说：“诸色皆不见，诸受亦不见，想亦不见，思亦不见，于彼识与心，意亦不可见，此乃见法者，如是如来宣。”等等经文已经阐述。因此，仅仅认识到忆念和觉性二者无别的各自证悟的智慧，就能使未被预言的状态自行止息，睡眠等烦恼就没有了立足之地。因此，忆念转变为力量，愚痴显现为光明，法界智慧显现等等，都是从长期修习中产生的。总之，即使对空性方面产生少许理解，也能更加强烈地摧毁实执。对于已经产生体验的人来说，更不用说了。因此，以前执着于因果解脱的一切宗派的固执和偏见都会减少，心胸开阔是自然规律。因此，坛城等各种事业等道谛有为法为主要。
English
All the misdeeds committed during the time of non-realization will be overwhelmed, such as killing Brahmins every day, committing the five inexpiable sins, etc. The ending, "will not be stained by sin," expresses this meaning. This is a statement derived from experience. The authors of treatises debate over words, as stated in the 'Mantra Commentary: Omniscient Chariot.' Furthermore, the unpredicted state refers to all states without mindfulness. As stated in the 'Letter to a Friend': 'When mindfulness is lost, all dharmas are destroyed.' Like this, the three conceptualizations of attachment, hatred, and delusion prevail, abandoning the five accumulations of merit such as generosity, and the two accumulations of wisdom for the future. The boundaries of conceptualizations arising from mind and mental factors cannot be severed. The root of all this is ignorance, therefore, conceptualization is great ignorance, which causes one to fall into the ocean of samsara. Although there are many antidotes for transforming abandonment into the path, like one medicine for a hundred diseases, mindfulness or awareness is key. There are also differences in the way these two are recognized (843). Here, mindfulness refers to the mindfulness of the nature of reality, separate from the five aggregates. Awareness refers to the uncompounded, self-cognizant wisdom of individual self-awareness, not assembled by consciousness. In the 'Compendium Sutra,' it says: 'Forms are not seen, feelings are not seen, perceptions are not seen, thoughts are not seen, in that, consciousness and mind, and intellect are not seen, this is seeing the Dharma, thus declared the Tathagata.' etc. have been taught. Therefore, merely recognizing the self-cognizant wisdom that is inseparable from mindfulness and awareness will cause the unpredicted state to cease on its own, and afflictions such as sleep will have no basis. Therefore, when mindfulness becomes strength, ignorance manifests as light, the wisdom of the Dharmadhatu manifests, etc., which arise from prolonged practice. In short, even a slight understanding of this aspect of emptiness will more strongly destroy the clinging to reality. What need is there to say for those who have already had experience? Therefore, the stubbornness and prejudice of all the schools that previously clung to the liberation of cause and effect will be reduced, and it is natural for the mind to become open and free. Therefore, the myriad activities such as mandalas, etc., emphasize the compounded truth of the path.