Tibetan
་འདུག །རྣམ་རྟོག་ཤར་ཚད་ཡེངས་པ་ཡིན་ན། ཡེངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བའི་རང་དབང་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་མ་ཡེངས་ཙམ་པ་ནི་དྲན་པའི་ངོ་བོ། དྲན་པ་དེ་ཀའི་རང་ནས་རྣམ་རྟོག་ཤར་ན། རྣམ་རྟོག་དེ་རྩལ་སྣང་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་དྲན་པའི་གདོང་མི་བཟོད་པར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་དེངས་འགྲོ། དེ་ལྟར་དེངས་པ་དེ་དྲན་པ་གསར་བ་ཞིག་གི་ནུས་པ་མིན་དྲན་པ་གཅིག་ལ་བཟང་ངན་གཉིས་མི་ཡོང་། འོན་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཅན་ལ་མ་ཡེངས་ཙམ་པའི་རྟོག་མེད་དེ་ཞིག་ནས། དེ་ལས་བློའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ལྷག་མཐོང་། རྟོག་པ་ཤར་ཚད་ཡེངས་པ་རང་ས་འཛིན་པས་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་སྡང་། ། (༨༣༩)ཞི་གནས་མི་གཡོ་ལྷག་མཐོང་ཉ་ལྟར་འཁྱུག །སེམས་གནས་ལྟེམས་པོ་སྤྲོས་བྲལ་དངོས་སུ་འདོད། ཟེར་བ་དེ་ལགས། བོད་འདིར་མཉམ་གཞག་ལ་སེམས་བྱུང་བསྲེས་པའི་རྣམ་གཡེང་གིས། བསམ་གཏན་དཀྲོགས་པ་དག་དེ་འདྲ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་དུ་འདོད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་རང་ངོ་ནས་གཞལ་ན་མཉམ་གཞག་བྱ་བའི་ལས་སུ་སོང་། ལྟག་མཐོང་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་སོང་བའི་བྱ་བྱེད་གཉིས་ཆོས་དེས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། བཤགས་རྒྱུད་ལས། བྱ་བ་བྱེད་དང་ཡིད་དཔྱོད་རྣམ་པར་དག །ཅེས་པའི་དོན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། ཚོགས་ལམ་གྱི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང་། སྦྱོར་ལམ་གྱི་དྲན་པའི་དབང་པོ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ནི་བྱེད་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་མོ། །འདིར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་ཡིན་པས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་བློ་འདས་ཆེན་པོ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་བསླད་མི་འཇུག །ཡེ་གྲོལ་ལ་ཡང་གྲོལ་མི་སྒོམ། སོ་མ། རང་གཞག །རང་དངས། མ་བཅོས། མ་བསླད་པ་ལ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཟེར། །འོན་ཀྱང་དེ་མིང་ལོད་དྲགས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། སྤྲོས་བྲལ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྐད་གྱ་ནོམ་པ་འདམས་ནས། བདེན་པ་གཉིས་ཤ་བའི་རྭ་ཅོ་ལྟར་བཅོས། གོ་མྱོང་རྟོགས་པར་འཁྲུལ་ནས་ལམ་བདེན་སྤངས་པའི་རྒྱུད་ལུང་ཟབ་མོ་རྣམས་དང་། དོ་ཧ་མཛོད་ལ་སོགས་པའི་གསང་ཚིག་ལ་ཧཱ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ཞེས་སྒྲོག་པ་དེ་ཡ་ཆ། ད་དྲན་པ་དྲན་པ་ཞེས་པའི་ཆོས་སྐད་གླེན་སྒོམ་གཏི་མུག་ཅན་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཁ་ནས་དོན་ཀྱང་། རང་ངོ་ཤེས་པའི་དྲན་པ། དེ་ལས་མི་འདའ་བའི
Chinese
如果念头一生起就是散乱，那么散乱是指俱生无明。在那时，哪里还有不随之而去的自主？因此，不散乱就是正念的体性。如果正念本身生起念头，念头是突发的显现，正念无法忍受，自然而然地消退。这样消退不是新的正念的力量，一个正念不会同时有善与恶。然而，对于名相上的实执者来说，不散乱的无念消失后，用理智分析来修习的观是胜观。念头一生起就散乱，执着于自我的地盘，厌恶修行的饥荒。（839）寂止如山不动摇，胜观如鱼般灵动。心安住如凝固，认为无戏论是真实。这就是所说的。在藏地，将心所与止观混合的散乱，那些破坏禅定的人，虽然认为这是无上大中观的见解，但如果从证悟的自性来衡量，就变成了修止的事务。胜观变成了作意的法，这种能作和所作二者都成为法的行为，无法去除二障。如《忏悔续》所说：“行为、作意和理智都清净。”因为与此意义相违背。然而，因为是善于辨别意义的禅定的体性，所以是资粮道正念近住和加行道获得正念之力的原因，仅仅是见道的阶梯。这里，自性大圆满是圣道，如来善妙的禅定，不让思辨以所知的污垢玷污法性的正念大超越。本初解脱不修再次解脱。索玛。自住。自明。不造作。不染污被称为庸常的觉性。然而，因为这个名称太俗滥，所以选择了如是性、无戏论、无自性、法界等丰富的法相，将二谛修饰得像牦牛角一样。误以为是理解、经验和证悟，舍弃了道谛的甚深续部和教言，以及《多哈藏》等密语，宣称是和尚的见解，真是可笑。现在，即使是愚痴的禅修者口中也说“正念、正念”，但实际上是认识自性的正念，不离于此的正念。
English
If a thought arises, it is distraction. Distraction is co-emergent ignorance. At that time, where is the freedom not to follow it? Therefore, non-distraction is the nature of mindfulness. If a thought arises from mindfulness itself, that thought is a sudden manifestation of skill, and mindfulness cannot tolerate it, so it naturally subsides. Such subsidence is not the power of a new mindfulness; a single mindfulness does not have both good and bad. However, for those who cling to nominalistic substantiality, when the non-distracted non-thought disappears, the contemplation that is cultivated through intellectual analysis is insight. When a thought arises, distraction clings to its own ground, hating the famine of meditation. (839) Serenity is unmoving like a mountain, insight is agile like a fish. The mind remains steady, regarding non-elaboration as reality. That is what is said. Here in Tibet, those who mix mental events with meditative equipoise, those who disrupt samadhi, think that such is the unsurpassed view of the Great Madhyamaka, but if measured from the perspective of realization, it has become the activity of meditative equipoise. Insight has become a dharma of mental engagement; these two, the act and the agent, cannot eliminate the two obscurations because they are contrary to the meaning of the Confession Sutra, which states: "Actions, mental engagement, and intellect are completely purified." However, because it is the nature of samadhi that distinguishes meanings, it is the cause for obtaining the mindfulness of the accumulation path and the power of mindfulness of the path of joining, merely a stepping stone to the path of seeing. Here, the Great Perfection of Naturalness is the noble path, the Tathagata's virtuous samadhi, which does not allow conceptualization to defile the great transcendence of the mindfulness of dharmata with the defilement of knowable objects. In primordial liberation, one does not meditate on further liberation. Soma. Self-abiding. Self-luminous. Uncontrived. Unstained is called ordinary awareness. However, because that name is too common, they choose rich dharma terms such as Suchness, Non-elaboration, Absence of Self-nature, and Dharmadhatu, and adorn the two truths like the horns of a yak. Mistaking understanding, experience, and realization, they abandon the profound tantras and agamas of the path of truth, and proclaim the secret words of the Dohakosha and others as the view of Heshang, which is ridiculous. Now, even the mouths of foolish meditators and the deluded say "mindfulness, mindfulness," but in reality, it is the mindfulness that recognizes its own nature, the mindfulness that does not stray from it.
Tibetan
་དྲན་པ། རང་བཞིན་མེད་པའི་དྲན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་གཉིས་ནི་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་སྤང་བའི་ཐབས་སུ། མོས་གུས་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད། (༨༤༠)ཕྱི་མ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་པས་དེ་རྫོགས་པའི་ཐབས་སུ་མི་སྒོམ། མི་འཁྲུལ་པའི་ངང་དངས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་འགྲོགས་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་ལས། ཇི་སྲིད་ས་བརྒྱད་མ་རྣོན་པར། །དེ་སྲིད་ཐེག་པ་དམན་པས་འཇིགས། གསུངས་ན། སྔགས་ཀྱི་ལམ་ནི་འབྲས་བུ་ལྷུར་བྱེད་པས་དོན་ཟབ་ཀྱང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་པས་འཕེལ་འགྲིབ་ཆེ་ཞིང་། དྲོད་མི་བརྟེན་པའི་ཚུལ། དབང་གསུམ་པའི་དཔེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཚོན་ལ། ཁྱད་པར་རླུང་སེམས་ཀྱི་རིག་པ་སྤུར་བས་ཉམས་རྟོགས་གཉིས་ཀའི་ཆར་འཕེལ་འགྲིབ་རེས་འཇོག་ཅན་ཇི་ལྟ་བུ་ཤར་ཡང་། སྟོང་འཛིན་དང་། བློའི་དཔྱད་བཟོད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཡང་དག་གི་དྲན་པ་ཀློང་ཡངས། དཀྱེལ་ཆེ། རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་དུ་འགྱུ་བྲན་དང་། ཆགས་སྡང་གི་རྣམ་རྟོག་ཆུ་ལ་རལ་བྲི་བསྣུན་པ་ལྟར་དེངས་པ་ཞིག་བྱུང་བའི་ཚེ་བློའི་སྤྲོས་པ་ཞིག་པ་ཡིན་ཏེ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡིས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞིག་པ་ལ་སྒོམ་ཡུན་བསྲིང་དགོས། ལས་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ནས། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་འགྱུར་བས་ལམ་མཐོན་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་གསུང་ན། ལམ་རེས་འཇོག་ཏུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ལམ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟ་སྒོམ་ཟབ་མོའི་གནས་ཀྱིས་རེས་འགའ་ཉམས་རྟོགས་ཅི་གཅར་དུ་སྐྱེས་ནས་ལམ་བདེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤར་བའི་ཚེ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། རེས་འགའ་ཡུལ་རྐྱེན་དང་རླུང་སེམས་ཀྱིས་བསླད་པས་རྟོགས་པའི་དེ་ཉིད་ལ་བསྒྲིབས་ཏེ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་སྣང་ཤེས་དགག་མི་བཟོད་པ་འཆར་ཞིང་། དེའི་ཚེ་བླ་མ་དམ་པས་མ་ཟིན་ཅིང་སོ་བྱང་སྔགས་གསུམ་གྱི་བླང་འདས་དང་ཆོས་ཉིད་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་སེམས་ངོ་འཕྲོད་དོ་སྙམ་ནས་གཟུང་དྲན་ཧད་པོ་ནག་ཡོ་རེ་བ་ཞིག་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ནས་ (༨༤༡)ཉོན་མོངས་པ་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྤྱོད་པའི་བླུན་སྒོམ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་ངན་སོང་དུ་འགྲོ། ཡང་ཐོས་པ་མང་པོ་དང་ལྡན་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་ལ་ཞེན་པའི་གང་ཟག་ལ་ལ་ནི་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོའི་དབང་དུ་ཤོར་ནས་
Chinese
忆念。在三种无自性的忆念中，前两种具有对境执着的知识障，因此，为了断除它们，要努力于积累信敬和慈悲等福德资粮。（840）后一种是智慧的资粮，因此，为了圆满它，不要修习，必须与无误的清净菩提心为伴。如经中所说：“若未达八地，则惧劣乘毁。”如果这样说，密咒道以果为重，虽然意义深奥，但由于是从暂时的方便道中产生的智慧，因此增减很大，是不稳定的暖相。以第三灌顶的智慧为例。特别是，由于风心的力量，无论生起什么样的体验和证悟的增减交替，都要在空性执着和不容许意识分析的真实忆念的广阔、宽大、自性不成立的状态中，使贪嗔的分别念如水上画纹般消散，当出现这种情况时，就是意识的戏论止息之时。如《入行论》中所说：“胜义非是识行境，识是世俗谛所许。”像这样止息之后，需要延长禅修的时间。从事业波罗蜜多乘中，五根识转为智慧，这是在较高道位时所说的。以交替方式修行的补特伽罗们，由于受到五蕴和八识聚的支配，因此，通过密咒方便道产生的甚深见修行，有时会同时生起体验和证悟，当道谛显现为世俗谛时，会出现各自自证智慧的特殊显现。有时，由于外境和风心的扰乱，证悟的真如被遮蔽，贪嗔痴三毒的显现和意识无法阻止地产生。那时，如果没有被上师摄受，并且不了解别解脱戒、菩萨戒、密咒戒三戒的取舍和法性，却认为自己已经认识了心性，于是抓住一个空洞、黑暗、茫然的念头作为禅修，（841）大多数随意行事的愚痴修行者会堕入恶趣。还有些人虽然具有很多闻思，但由于执着于因果的净解脱，就会被空性对治所控制。
English
Mindfulness. Among the three types of mindfulness that are without inherent existence, the first two are obscured by cognitive obscurations that grasp at "this" and "that." Therefore, as a means to abandon them, one should strive to accumulate the accumulation of merit, such as devotion and compassion. (840) The latter is the accumulation of wisdom, so in order to perfect it, one should not meditate. One must associate with the pure bodhicitta that is free from delusion. As it is said in the tantras: "As long as the eighth ground is not sharp, one is afraid of the inferior vehicle." If it is said like that, the path of mantra emphasizes the result, and although the meaning is profound, the wisdom that arises from the temporary means is instantaneous, so it has great increase and decrease, and the nature of not relying on warmth. It is exemplified by the wisdom of the third empowerment. In particular, due to the power of wind and mind, no matter what kind of alternating increase and decrease of experience and realization arises, in the vast, spacious, and inherently non-established state of emptiness grasping and true mindfulness that does not allow mental analysis, the conceptual thoughts of attachment and aversion dissipate like drawing lines on water. When such a thing arises, it is when the elaboration of consciousness ceases. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: "The ultimate is not the object of consciousness, consciousness is considered to be conventional." After ceasing like this, it is necessary to prolong the duration of meditation. From the path of the Pāramitā vehicle, it is said that the five sense consciousnesses are transformed into wisdom in the state of higher paths. Those individuals who meditate alternately are dominated by the five aggregates and the eight collections of consciousness. Therefore, through the profound view and meditation arising from the expedient path of mantra, sometimes experience and realization arise simultaneously, and when the path truth appears as conventional truth, there is a special manifestation of the wisdom of individual self-awareness. Sometimes, due to the disturbance of external objects and wind-mind, the thusness of realization is obscured, and the manifestations and consciousness of the three poisons of attachment, aversion, and ignorance arise uncontrollably. At that time, if one is not taken care of by a qualified lama and does not understand the acceptance and rejection of the three vows of Prātimokṣa, Bodhisattva, and Mantra, and the nature of reality, but thinks that one has recognized the nature of mind, and then grasps a hollow, dark, and vague thought as meditation, (841) most of the foolish practitioners who act randomly with afflictions will go to the lower realms. Furthermore, some people who have a lot of learning, but are attached to the purification and liberation of cause and effect, will be controlled by the antidote of emptiness.