Tibetan
ས་སྙམ་པའི་རྒྱུན་ལ་བལྟ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་ནི་དྲན་རྒྱུན་འདུག་གོ །མ་ཡེངས་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཁ་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་བྱ་དགོས་པ་ལ་ཟེར། ཅིག་ཆར་བའི་རིགས་ཅན་ཡིན་ན་མ་གཏོགས། གཞན་ཐོག་མར་ཞིག་ནས་འཚོལ་ཐབས་འདི་ཀ་བྱེད་དགོས་པ་མང་། དེའི་སྐྱོན་སེལ་ལ། མ་ཡེངས་ཙམ་པའི་ངང་ནས་གྲིམ་ཆ་དེ་གློད་གང་ཐུབ་རང་བྱེད་དགོས་པས། ཧྲིག་གིས་བསྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་ཞིང་། འདི་རྫོགས་ཆེན་པའི་དྲན་པ་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་སེང་བ་དང་ནི་མི་གཅིག་གོ །ཡང་ཆགས་སྡང་ཤུགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་དུས་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་དེ་མ་ཐག་ཡལ་དཀའ་བ་ན། སྤང་བྱའི་ཆགས་སྡང་ལ་ཚེ་རབས་སུ་གོམས་ཆེས། གཉན་པོའི་དྲན་པ་ནི་ད་ལྟ་རེས་འགའ་ཙམ་མ་ཟད་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་སོང་གཤིས། སྤང་གཉོན་ཤེད་མ་སྙོམས་པས་རེ་ཞིག་དེ་ཀ་ལས་མི་འོང་ཞིང་། དེས་རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་བཀག་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་དེ་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་དག་བྲིས་འབུར་ལ་སོགས་པ་བཟོ་གནས་སློབ་དུས་དང་པོར་གྱ་རྡོར་ཚད་ལས་མི་འོང་ཡང་། དེ་ཀ་ལ་ནན་ཏུར་བསྐྱེད་ན་རིམ་པས་བཟོ་དོད་པ་དང་འདྲ་བས། སྒོམ་པ་མ་ཡིན་གོམས་པ་ཡིན། །གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། །ཟེར་བ་འདི་བདེན། རྣམ་རྟོག་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་སོང་དུས་སྤང་གཉེན་རོ་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བས། ཆགས་སྡང་གི་རྣམ་རྟོག་ཀྱང་གདོད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་ལས་དང་པོའི་རིང་མི་འབྱུང་། དེས་ན་འགྱུ་བ་ཚོར་དུས་རྣམ་རྟོག་དེས་དྲན་པའི་གདོད་མ་བཟེད་ཅིང་། ཕྱལ་ལེ། སང་ངེར་དེངས་འགྲོ་བདེ་དྲན་རྒྱུན་བརྟེན་ལུགས་ཀྱི་གནད་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན། (༨༣༧)ཆགས་སྡང་རང་ངོ་མ་ནུབ་ཀྱང་། དེ་ལ་ཐ་མལ་སྐྱེ་བོ་ལྟར། །གཟུང་འཛིན་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་པར། །བདག་མེད་སྟོང་པ་གསོག་ཉིད་དུ། །སོང་ན་རེ་ཞིག་དེ་ཀས་ཆོག །རྫོགས་ཆེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་དྲན་པ་རང་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་རྫོགས་ཟེར་བ་དེ་དྲན་པ་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་ལ་གྲིམ་ལྷོད་དང་བཅོས་བསླད་སྤང་གཉེན་གང་ཡང་མི་དགོས་པས་རང་བབས་ཀྱི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། ཡང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཟེར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ལྟར་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་དབྱེ་ནི། སྤྱིར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཟེར་བ་འདི་སྒོམ་ཡིག་ཐམས་ཅད་དུ་གླེང་བ་མང་སྟེ། འདིའི་དྲན་པ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཁོ་བོས་གོ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་བྱང་སྔགས་གསུམ་གྱི་བསླབ་སྡོམ་དང་། བསྐྱེད་རིམ་གྱི་དག་དྲན་སོགས་དྲན་གཞིར་བྱས་ནས། དེའི་ངད་མ་ཉམས་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་གདགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གོ་ཡུལ་དྲན་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྒྱུན་ཤེས་བཞིན་གྱིས་བསྐྱང་བ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་ལྟ་བུར་ཡོད་ལ། དེ་སྐད་དུ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དྲན་པ་ཡིད་སྒོ་ནས། །བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འོང་འགྱུར་ཅིང་། །སོང་བ་དག་ཀྱང་འོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ལྟ་སྒོམ་རོ་གཅིག་པས། ལྟ་བའི་དྲན་པ་དང་། སྒོམ་པའི་ཤེས་བཞིན་ཆ་གཉིས་སུ་མི་སྐྱང་བར་དྲན་པ་དེ་ཀ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོར་རྫོགས་པས་ཤེས་བཞིན་དེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་མཐོང་བས་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་སྣང་ངོ་། །དེའི་རྒྱུ་མཚན། དྲན་པ་ཡོད་ན་དེ་ལས་ལྷག་པའི་ཤེས་བཞིན་བློའི་དྲི་མ། དྲན་པ་མེད་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པའི་ཤེས་བྱེད་དེ་ཡ་ཆ། དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། ཤེས་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཀུན་དག །དྲན་པ་ཉམས་པའི་རྗེས་འབྲང་བས། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་མ་རྟོགས་ཀྱི་རིང་ལ་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲན་པ་དང་། དེ་ཀ་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་འདོགས་པ་ཡིད་དཔྱོད་ (༨༣༨)ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་བཞི་དང་། གཞན་འགྱུར་གྱི་གཉིས་ཏེ་སེམས་བྱུང་གི་བློ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་བཞིན་དྲན་པའི་འབྲས་བུར་འདོད་ན། ངེས་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་དྲན་པ་དེ་ཤེས་བྱ་དང་། ཤེས་བཞིན་དེ་ཤེས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བའི་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་མི་ནུས། འོན་ཀྱང་ངེས་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ཅན་ལ་ནི་དེ་ལྟར་རུང་སྟེ། བལྟ་བྱའི་དྲན་པ་དང་། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་བཞིན་བློ་རྫས་གཉིས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། ཤེས་བཞིན་མེད་པའི་སེམས་ལྡན་པའི། །ཐོས་དང་བསམ་དང་སྒོམ་པ་ཡང་། །གློ་རྡོལ་བུམ་པའི་ཆུ་བཞིན་དུ། །དྲན་པ་ལ་ནི་དེ་མི་གནས། །ཞེས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་པོ་དྲན་གཞིར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དྲན་པའི་རྒྱུན་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ཉིད་གནས་འགྱུའི་ཆ་གཉིས་སུ་ཤར་དུས་དེ་ལའང་སྤུ་རིས་དབྱེ་རྒྱུ་དང་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེབས་ལ་འདུག་ཚུལ་ནི། རང་བས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་རྟོག་གེའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་བློ་ཞུགས་པས་སྤུ་རིས་དང་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེབས་ལ་དོད་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པས་གོ་མཆོད་པར་ཡེངས་མ་ཡེངས་རྣམ་རྟོག་ཤར་མ་ཤར་ལ་ངོས་གཟུང་བར
Chinese
觀察如地般的相續，同樣地，現在是憶念的延續。所謂需要做到不散亂的覺知，是口訣修行的本質。除非是頓悟之類的根器，否則大多數情況下，首先要尋找。為了消除那個過失，需要在不散亂的狀態下，盡可能地放鬆，就像說「緊緊地收縮，鬆鬆地放開」一樣。這與大圓滿的憶念修行的本質有所不同。還有，當強烈的貪嗔生起時，如果觀察它的本質，很難立即消失，因為對於應斷除的貪嗔，在生生世世中已經非常習慣。強烈的憶念現在只是偶爾，而且已經轉向了造作的憶念。由於應斷除和對治的力量不平衡，暫時只能這樣做。這不會變成特意阻止分別念的過失，也不是沒有必要，就像學習書寫和雕刻等工藝時，最初的尺寸肯定會不合標準，但如果對此努力，就會逐漸變得精巧一樣。不是修行，而是習慣。習慣轉化為本性。這句話是真的。當分別念自然生起、自然解脫時，應斷除和對治會變得相同，因此貪嗔的分別念也從本初就以無自性的方式顯現，但這種情況在最初是不會發生的。因此，當感受到流動時，那個分別念會抓住憶念的最初，輕鬆、清晰地保持，憶念的延續所依賴的要點是不會錯亂的。（837）即使貪嗔沒有自然止息，對於它，不像普通人那樣，不是僅僅執著能取所取，而是積累無我和空性，如果這樣做，暫時也就足夠了。大圓滿的特點，所謂憶念圓滿於自性修行，是指在憶念的剎那相續中，不需要收放、改造、對治，而是保持自然狀態的延續。還有，憶念和正知被說成是像因果一樣產生，如何區分呢？一般來說，憶念和正知在所有的修行文獻中都被廣泛提及，我理解這裡的憶念是指造作的憶念，例如別解脫戒、菩薩戒、密咒戒的三種學處，以及生起次第的清淨憶念等憶念的基礎。
English
Observing the continuity like the earth, similarly, now is the continuation of mindfulness. What is meant by the need to do the non-distracted awareness is the essence of oral instruction practice. Except for those with instantaneous types of faculties, otherwise, in most cases, one must first search. To eliminate that fault, one must relax as much as possible in a non-distracted state, just like saying "tighten tightly and loosen loosely." This is not the same as the essence of Dzogchen's mindfulness practice. Also, when strong attachment and aversion arise, if one looks at its essence, it is difficult to disappear immediately, because one is very accustomed to the attachment and aversion to be abandoned in lifetimes. Strong mindfulness is now only occasional, and it has turned to fabricated mindfulness. Because the strength of what should be abandoned and the antidote is unbalanced, one can only do that for the time being. This will not turn into the fault of deliberately blocking conceptual thoughts, nor is it unnecessary, just like when learning crafts such as writing and carving letters, the initial dimensions will definitely be substandard, but if one works hard on it, it will gradually become exquisite. It is not practice, but habit. Habit transforms into nature. This saying is true. When conceptual thoughts arise naturally and are naturally liberated, what should be abandoned and the antidote become the same, so the conceptual thoughts of attachment and aversion also appear from the beginning in a selfless way, but this will not happen in the beginning. Therefore, when feeling the movement, that conceptual thought seizes the origin of mindfulness, and the key to how the continuation of mindfulness relies on being easy, clear, and stable is not mistaken. (837) Even if attachment and aversion do not naturally subside, for it, unlike ordinary people, not only grasping the grasper and the grasped, but accumulating selflessness and emptiness, if it goes like that, it is enough for the time being. The characteristic of Dzogchen, the so-called mindfulness being complete in the essence of self-practice, refers to maintaining the continuity of the natural state in the momentary continuity of mindfulness, without needing to tighten, loosen, modify, or apply antidotes. Also, how are mindfulness and awareness said to arise like cause and effect, how are they distinguished? In general, mindfulness and awareness are widely mentioned in all practice texts, and I understand that the mindfulness here refers to fabricated mindfulness, such as the three trainings of individual liberation vows, Bodhisattva vows, and mantra vows, and the pure mindfulness of the generation stage, etc., the basis of mindfulness.
Chinese
因此，为了知道它的气味没有消失而安立正知，同样，将分别念的见解忆念为离戏的境地，以正知守护它的相续，就像因果先后一样。如《入行论》中所说：“何时以正念，守护意门故，尔时即生正知，已逝亦复还。”如是。大圆满是见修无二，不以见的忆念和修的正知分为两部分修持，而是忆念本身圆满为等持的自性，因此正知被视为所知的障碍，显现为没有因果先后。其理由是，如果有忆念，那么胜过它的正知就是智慧的垢染；如果没有忆念，那么没有所知的能知就是错乱。如前所说：“无正知之诸法，皆随失念而行。”因此很清楚。虽然如此，在没有如实证悟实相之前，将执空的忆念，以及认为它没有消失的念头安立为正知，是分别念（838）的见修，因为是周遍的四种和转变的两种，没有脱离心生的智慧。如果认为正知是忆念的果，那么在安住于胜义谛时，忆念成为所知，正知成为能知，无法遣除修持二分的障碍。然而，对于具有胜义谛影像的作意忆念来说，这样是可以的，因为能见之忆念和所见之正知显现为两种心识的自性。如前所说：“有心然无正知者，闻思修习亦如是，如破瓶中注水般，不能安住于忆念。”因为闻思修三者都安立在忆念的基础上。又，即使有忆念的相续，当它显现为安住和转变两部分时，对于它的细微差别和好坏的区分的安住方式是：以自力，当理性的分别念融入法性的忆念时，就会突出细微差别和好坏的区分，因为法性自性的忆念能够通达是否散乱、是否生起分别念。
English
Therefore, in order to establish mindfulness knowing that its scent has not disappeared, similarly, remembering the view of conceptual thought as the realm of non-proliferation, guarding its continuity with mindfulness is like cause and effect being sequential. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: "When mindfulness guards the door of the mind, then mindfulness will arise, and what has passed will also return." Thus it is. Dzogchen is the unity of view and meditation, not cultivating the memory of view and the mindfulness of meditation as two parts, but rather memory itself is perfected as the nature of samadhi, therefore mindfulness is seen as an obscuration of the knowable, appearing without cause and effect being sequential. The reason for this is that if there is memory, then the mindfulness that surpasses it is the defilement of wisdom; if there is no memory, then the knower without the knowable is confusion. As it was said before: "All dharmas without mindfulness follow after the loss of memory." Therefore it is clear. Although this is so, as long as one has not realized the nature of reality as it is, establishing the memory of emptiness and the thought that it has not disappeared as mindfulness is the view and meditation of conceptual thought (838), because it is the four that pervade and the two that transform, not separated from the mind-born wisdom. If one considers mindfulness to be the result of memory, then when abiding in the ultimate truth, memory becomes the knowable and mindfulness becomes the knower, unable to dispel the obscuration of practicing in two parts. However, for the memory of conceptualization that has the image of the ultimate truth, this is possible, because the memory of what is to be seen and the mindfulness of the seer appear as two mind-objects. As it was said before: "Those who have mind but no mindfulness, their hearing, thinking, and meditating are like pouring water into a broken pot, unable to abide in memory." Because the three, hearing, thinking, and meditating, are all established on the basis of memory. Furthermore, even if there is a continuity of memory, when it appears as two parts of abiding and transforming, the way of abiding in its subtle differences and distinctions of good and bad is: by one's own power, when the rational conceptual thought merges into the memory of the nature of reality, the subtle differences and distinctions of good and bad will be highlighted, because the memory of the nature of reality is able to understand whether one is distracted or not, whether conceptual thoughts arise or not.