Chinese
甚深之处，实相不落于轮回涅槃、现象存在、有无、常断之边。它不由任何因缘所生，故于三解脱门中自然显现。不为所知之自性、善良之宗派所染污，不为恶见所蒙蔽，于自性之本初清净中，于闻思修中，无有散乱与散乱者。于此当立自解脱之三理：本初解脱，不依赖下乘之见修行果之取舍，不依赖何时解脱之希冀。自性解脱，众生之界，如来藏之自性，具有暂时之垢染，未为上师之口诀所摄持，故与烦恼相混杂，且迷乱未转为法性之境亦深厚。本体解脱，自面目本初未曾流转于轮回之安住方式，安住于本性之上，于无为大圆满之状态中解脱，如鹏鸟于蛋中展翅，三智圆满于身，蛋壳落地与翱翔天空同时，此为其他鸟类所不能及，以鹏鸟为例，其他所触亦不能及，以大圆满为例，此为地道之暖相所依也。如是云：大威力者云，有情佛陀无二别，道用改造岂能有。如是。此宗派之究竟乃大圆满之殊胜秘密，亦难为心识分别之智所领会，于此道中自诩行者亦难证悟之境也。何以故？以显说相同之如来藏，及《宝积经》，《涅槃经》等末转法轮，桑布扎和，黑汝嘎，总集，释续金刚鬘等续部之义，于《楞伽经》中作其他解释，谓彼等乃依此而说。众生之相续中，具有暂时垢染之如来藏，及所证之如来藏之智慧，皆为破法者。仅自诩为自宗之执持者，此等舍弃与见解、教理相关之正理，信赖愚痴之禅修，定为蒙蔽于胜者一切智智之宗派者。于此
English
The very deep state of reality does not abide in the extremes of samsara and nirvana, phenomena and existence, existence and non-existence, permanence and annihilation. It is not produced by any cause or condition, so it naturally arises in the three doors of liberation. It is not defiled by the nature of knowledge or virtuous tenets, nor is it obscured by wrong views. In the naturally pure essence, through hearing, thinking, and meditating, there is no distraction or distractor. Here, three reasons for self-liberation should be established: Primordial liberation does not depend on the adoption or rejection of the views, practices, and results of the lower vehicles, nor does it rely on the hope of when liberation will occur. Self-liberation, the realm of sentient beings, the nature of the Tathagatagarbha, has temporary defilements. Because it is not grasped by the oral instructions of the guru, it is mixed with afflictions, and the state where delusion does not transform into the nature of reality is also profound. Intrinsic liberation, the way of abiding where one's own face has never wandered in samsara from the beginning, abiding on the ground of one's nature, liberation in the state of effortless Great Perfection, is like a garuda spreading its wings from within an egg. Because the three wisdoms are complete in the body, the eggshell falling to the ground and soaring into the sky are simultaneous. This is unattainable for other birds; the example of the garuda is appropriate. Other touches are also unattainable; the example of Great Perfection is appropriate. This is the basis for the warmth and signs of the stages and paths. Thus it is said: The Great Powerful One said, "Sentient beings and Buddhas are not different; how could the path be used to transform them?" Thus it is. The ultimate of this tenet is the special secret of Great Perfection, which is difficult for the discriminating mind to comprehend. It is also a state difficult for those who claim to be practitioners on this path to realize. Why? Because the explicitly stated similar Tathagatagarbha, the Ornament of Dense Array, the Nirvana Sutra, and other later turnings of the wheel of dharma, the meaning of the tantras such as the Sambhuti, Hevajra, Samputa, and Explanatory Tantra Vajramala, are interpreted differently in the Lankavatara Sutra, saying that they were spoken with those in mind. The realm of the Tathagatagarbha, which has temporary defilements in the continuum of sentient beings, and the wisdom of the Tathagatagarbha to be realized, are all destroyers of the Dharma. Those who merely claim to uphold their own system abandon the valid reasoning related to views and scriptures, rely on foolish meditation, and are definitely obscured from the tenets of the all-knowing wisdom of the Victorious Ones. Here
Tibetan
་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་འཐར་བ་ལ། རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཐད་པ་དང་། སྣང་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཐད་པ་གཉིས་ལས་འདིར་དང་པོ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་དོ་ལ་མི་ (༨༣༥)གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། ཆོས་ཉིད་ཆད་ལྟ་ལ་མི་གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་མི་གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་མི་གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། གྲུབ་མཐའི་ལྟོས་གཞི་ཟད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། ལྟ་སྒོམ་གྱི་ཕྱོགས་རིས་དག་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། འཁྲུལ་གཞི་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། རྒྱུན་ཆགས་ཆེན་པོའི་རིག་པ་ལ་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། ཡེངས་པའི་གཞི་རྩ་མེད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། མཁའ་ལྟར་ཕྱལ་བར་ཡས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། ཉིན་དང་མཚན་མོ་མེད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་དག་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། ཤེས་བྱ་རང་རྒྱུད་པ་མེད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་། དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མཚན་བརྗོད་ལས་འདས་པས་སངས་ལ་རྒྱས་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ལ་རེ་བ་མེད། འཁོར་བར་འཁྱམས་མེད་པས་སེམས་ཅན་ལ་དོགས་པ་སྤངས། བལྟས་པས་ཕྱོགས་རེ་ལས་མ་མཐོང་ལྟ་སྒོམ་ལས་སུ་ཆེ། གོ་བས་ཡིད་དཔྱོད་དུ་ཚུད་པས་སྙམ་བྱེད་ས་ལམ་དུ་མ་སོང་། རྟོགས་པས་བོགས་མཐོན་ཏེ་རིག་པ་ཡེ་ཡིན་ལ་འཁྱོལ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་རྫོགས་པས་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མེད། རྒྱུ་འབྲས་མཐོ་དམན་མཉམ་པས་བདེ་སྡུག་ཆོས་ཉིད་དུ་རྫོགས། སྐྱེ་འགག་གཉིས་སུ་མེད་པས་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དགེ་སློང་མོན་པ་དང་། ལ་སྟོད་ཆོས་རྗེ་དང་། དྷརྨ་ཀཱིརྟི་དང་། སྦ་གྲོ་ཀུན་གྲོལ་དང་། ཁམས་པ་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པ་ལམ་སྣ་ཟིན་པའི་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཡི་རངས་ཏེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། །དྲན་པའི་གཏམ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་རེ་ཞིག་རྫོགས་སོ། །གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་ང་དྲུག་པའོ།། (༨༣༦)དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལས་འཕྲོས་པའི་གཏམ་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་འཐུར་མ་ཞེས་བྱ་བ།། ༈ །།རྟག་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དགོན་རྩེ་སྤྲུལ་སྐུ་རིན་པོ་ཆེ་ནས་སྒོམ་ཕྱོགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དྲི་བ་ཐ་དད་པའི་ལན་གཅིག་ཏུ་བསྣོམས་པ་ནི། དྲན་པ་འཇུར་དྲན་གྱི་སྐོར། ང་མ་ཡེངས་པ་བྱེད་དགོ
Chinese
当它变成空旷时，在确定散乱之处为法性时，有理智的法性相符和显现的法性相符两种，这里是第一种：有法者不住于迷惑，所以散乱之处变为法性。法性不住于断见，所以散乱之处变为法性。不住于有无二者，所以散乱之处变为法性。不住于一和多，所以散乱之处变为法性。宗派的所依耗尽，所以散乱之处变为法性。见修的偏颇清净，所以散乱之处变为法性。远离一切错乱之基，所以散乱之处变为法性。对于持续广大的觉性，散乱之处变为法性。能思之识清净，所以散乱之处变为法性。散乱的根基不存在，所以散乱之处变为法性。如虚空般敞开，所以散乱之处变为法性。没有白天和夜晚，所以散乱之处变为法性。禅修和不禅修清净，所以散乱之处变为法性。所知没有自性，所以散乱之处变为法性。如此，法性耗尽的智慧是超越言诠的，因为觉悟而无所增益，所以对佛陀没有期望。因为不流转于轮回，所以断除了对众生的疑虑。观看时只看到片面，观修又有什么用呢？理解时落入思辨，所以能思之心没有走向道位。证悟时力量增强，觉性本来如此而安住。因上果已圆满，所以没有缺点和优点。因果高低平等，所以苦乐在法性中圆满。生灭二者不成立，所以是大明点。这样说之后，门巴比丘、拉堆法王、达玛 কীরti、巴卓衮卓、康巴比丘等所有抓住正道的眷属都心生欢喜，并对大圆满的开示表示赞叹。名为《忆念之语功德海》暂时结束。谈话集第五十六品。《从忆念和正念延伸出的谈话：辨别意义的精华》。顶礼永恒金刚。贡策祖古仁波切将以禅修为主的各种问题的回答汇集在一起：关于忆念的教言。我必须不散乱。
English
When it becomes vastness, in ascertaining the wandering place as the nature of reality, there are two kinds of agreement: agreement with the nature of knowledge and agreement with the nature of appearance. Here, it is the first: The subject does not abide in delusion, so the wandering place becomes the nature of reality. The nature of reality does not abide in nihilistic views, so the wandering place becomes the nature of reality. It does not abide in both existence and non-existence, so the wandering place becomes the nature of reality. It does not abide in one and many, so the wandering place becomes the nature of reality. The basis of sectarianism is exhausted, so the wandering place becomes the nature of reality. The biases of view and meditation are purified, so the wandering place becomes the nature of reality. It is separated from all bases of confusion, so the wandering place becomes the nature of reality. For the continuous great awareness, the wandering place becomes the nature of reality. The knowing of thinking is purified, so the wandering place becomes the nature of reality. The root of wandering does not exist, so the wandering place becomes the nature of reality. It is as open as the sky, so the wandering place becomes the nature of reality. There is no day and night, so the wandering place becomes the nature of reality. Meditation and non-meditation are purified, so the wandering place becomes the nature of reality. What is to be known has no inherent existence, so the wandering place becomes the nature of reality. Thus, the wisdom of the exhaustion of the nature of reality is beyond expression, because of awakening without increase, so there is no expectation of the Buddha. Because there is no wandering in samsara, doubts about sentient beings are abandoned. When looking, only one side is seen, what is the use of contemplation? When understanding, it falls into speculation, so the thinking mind does not go to the stages and paths. When realizing, the power increases, awareness abides as it is. Because the result is complete in the cause, there are no faults and virtues. Because the high and low of cause and effect are equal, happiness and suffering are perfected in the nature of reality. The two, arising and ceasing, are not established, so it is the great bindu. After saying this, the monk Monpa, Lato Dharma Lord, Dharma Kirti, Ba Dro Kundrol, Khampa monk, and all the retinues who have grasped the right path rejoiced and praised the Great Perfection teachings. The "Words of Remembrance, Ocean of Qualities" is temporarily completed. Chapter Fifty-Six of the Collection of Talks. "The Essence of Discernment, a Talk Arising from Mindfulness and Awareness." Homage to the Eternal Vajra. Gon Tsetrulku Rinpoche compiled the answers to various questions mainly concerning meditation: Instructions on mindfulness. I must not be distracted.