Chinese
所有的解脱和体性都已确定。虽然如此，忆念的功德越来越增长，最终忆念的对境自然耗尽，法自然耗尽，超越意识的大地得以解脱的比喻是：在制作泥塑时，最初没有湿泥，就无法完成制作的基础；最终如果湿润完全消失，就无法完成制作的意义。金刚顶续中也说：奔驰的马有忆念的缰绳，如同大象被铁钩调伏。野马被缰绳驯服一样，奔驰被忆念驯服。忆念清净就是智慧。并且，至尊瑜伽士请问：成佛之时，这种觉性会变成什么样？答：心的忆念分别清净就是智慧。（827）又问：智慧有忆念吗？答：你说什么呢？忆念是众生的心，智慧是离心的。因此，远离一切戏论的般若波罗蜜多，以不可思议的智慧，破除视色蕴为我的观点，以及视我与色蕴为一体的观点，以及视色蕴中存在我的自性的观点，以及视我中存在色蕴的自性的观点。同样，对于受、想、行、识，也以四种方式进行区分，从而破除二十种有身见，并证悟诸法自性空，这种超越意念，如虚空般的见解，是超越世间的等持，因为远离了五蕴。将这种体验与分别的智慧融入所有后得中进行修习，就是法。以何种觉性破除色蕴非我？如果不是与此相似的认知，就会陷入不思择的境地。第二种观点也不成立，我对于色蕴等有什么支配权？因为看到它们无法取舍，即使不愿也终将坏灭。同样，色蕴中存在我的自性，如同人偶中头部和脚部的位置一样，也是不合理的，因为我无法随意对色蕴进行任何操作。如果我中存在色蕴的自性，那么如同无我一样，外在的色蕴等
English
All liberations and characteristics have been definitively established. Nevertheless, the merit of mindfulness increases more and more. Eventually, the object of mindfulness naturally exhausts, the Dharma naturally exhausts, and the great ground beyond mind is liberated. An example of this is: when making a clay sculpture, if there is no wet clay at first, the basis for the creation cannot be established. Ultimately, if the moisture does not completely disappear, the meaning of the creation cannot be accomplished. The Vajra Top Tantra also says: 'A galloping horse has the reins of mindfulness, like an elephant subdued by a hook. Just as a wild horse is tamed by reins, galloping is tamed by mindfulness. Mindfulness purified is wisdom.' Furthermore, the supreme yogi asked: 'When one becomes a Buddha, what will this awareness become?' He replied: 'The purification of the mind's mindfulness and conceptualization is wisdom.' (827) He was asked: 'Does wisdom possess mindfulness?' He replied: 'What are you saying? Mindfulness is the mind of sentient beings; wisdom is beyond mind.' Therefore, the Prajnaparamita, which is free from all elaborations, with its inconceivable wisdom, destroys the view of form as self, the view of self as inherent in form, the view of form possessing the nature of self, and the view of self possessing the nature of form. Similarly, for feeling, perception, volition, and consciousness, the twenty views of the aggregates are broken down by dividing them into four categories, and the acceptance that all phenomena are empty of inherent existence, transcending conceptualization, seeing it like the expanse of the sky, is the samadhi that transcends the world, because it is free from the five aggregates. The practice of integrating this experience with the wisdom of discriminating awareness in all post-meditation states is the Dharma. By what awareness is it destroyed that form is not self? If it is not a similar cognition, it would be absurd to fall into non-discrimination. The second view is also not valid. What power does the self have over form, etc.? Because we see that they cannot be taken or abandoned, and they will perish even against our will. Similarly, it is also not reasonable for the self to exist in form as its inherent nature, like the head and feet of a puppet, because the self cannot manipulate form in any way according to its wishes. If form exists as the inherent nature of the self, then like selflessness, external forms, etc.
Tibetan
མཐོང་བའི་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་སྤོང་། འདིའི་མཚན་ཉིད་ཞིབ་ཏུ་ཤེས་པར་འདོད་ན་བཤེས་སྤྲིང་རྒྱ་འགྲེལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉིད་ཀྱི་དྲན་ལ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེའི་མྱོང་ཞེན་ནམ་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དྲི་མ་ཕྲ་བ་དང་། རགས་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ནི་དྲན་པར་ཡང་མི་བྱའོ། །ཡིད་ལ་ཡང་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་དྲན་པས་ཤིན་ཏུ་དྲན་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲིབ་པ་གང་ཡིན་པ་རྡུལ་དང་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ (༨༢༨)དང་བྲལ་བ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མ་རྟོག་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན་ཡུམ་ལས། གང་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་པའི་དོན་དངོས་བསྟན་ལ་འབྱོར་ཞིང་རང་ལམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གི་དྲན་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པས་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་སུ་བཞག་ལ། མན་ངག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རང་ངོ་ནས་བརྗོད་ན། སྤང་གཉེན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པས་རྟོག་བཅས་ཀྱི་དྲན་པ་མི་འཇུག །རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་དྲན་པས་ཕན་མ་བཏགས། རང་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་དྲན་པས་སླར་མི་འཆིང་། གཞི་དང་རྩ་བ་མེད་པས་གཉེན་པོའི་དྲན་པ་ལ་རག་མ་ལུས། ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་པ་མེད་པས་དྲན་བྱེད་རང་དག །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྩིས་ཐེབས་པས་དྲན་པ་རང་ཡན། ཡེ་ཤེས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དྲན་པའི་བློ་སོ་མི་ཚུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྒོམ་རིམ་ལས། ཡང་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཡང་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག །ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡོན་དུ་ཟིན་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་ན་དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པས་དྲན་པ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དངོས་པོར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དེའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་གངས་རིའི་ཁྲོད་དུ་ཤིན་ཏུ་གྲགས་པ་བརྟན་ཞིང་། ལམ་དེ་དང་དེ་ལས་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་མཆིས་སོ། །དངོས་པོ་ལ་གནས་ཚོད་ཀྱི་དབུ་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནས་མཁྱེན་གྱི་དེའི་གོ་འཕང་མཐར་ཐུག་པའང་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པས་དེའི་མཚན་ཉིད་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་འགལ་ན། འདིར་བསྒྲུབ་གཤག་གི་གྲུབ་མཐས་རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་དང་། གཞན་སྐུར་བའི་གནས་ལ་སྒྲོ་བ་མ་ཡིན་པར་མཐའ་
Chinese
如何断除见道的障碍？如果想要详细了解它的体性，应当从《亲友书》的广释中了解。所谓的“自之念”，是连同烦恼的种子一起根除的对治法。像这样串习之后，对于分别念的智慧的体验执着，或者对于了知八识聚的细微和粗大垢染的这些法，也不要去忆念。也不要去作意，像这样忆念就会变成极度忆念，以及极度作意的障碍，凡是远离微尘和见解的一切（８２８），以圣者的智慧见道无分别而断除，因此在《般若经》中说：‘凡是无忆念且无作意，即是般若波罗蜜多。’这句经文的意义实际已经表达，并且在自己的道上获得了菩提支分之念的名称，因此将念显现安立为智慧。如果从大圆满的诀窍的自性来说，所断和对治不会同时存在，因此不容许有分别的忆念进入。因为自性了知，所以忆念没有帮助。因为安住于自解脱，所以忆念不会再次束缚。因为没有基础和根本，所以不需要依赖对治的忆念。因为本体没有考察，所以忆念自然消失。因为法性的计算已经完成，所以忆念自然消散。因为智慧没有错乱，所以忆念的智慧不会建立立足点。在此，《修次第》中说：‘即使已经没有忆念和没有作意，如果没有如实分别，如何进入诸法无自性？即使诸法仅仅安住于自性空性，如果没有分别，也不会证悟它们的空性。’等等的体性非常不同，因此将忆念本身确立为分别念的事物，并且执着于那一方，在雪山之中非常著名的坚固，以及从那个道路上获得成就的所有见解都不是正确的。像这样说的人有很多。对于事物安住状态的中观，只有世尊才能了知，并且它的究竟果位也是法身，因此如果它的体性与分别考察的所知相违背，那么在此以辩论宗派的建立，将自己的观点执为最好，并且对于其他进行诋毁，并非是远离极端的
English
How to eliminate the obstacles to the path of seeing? If you want to know its characteristics in detail, you should learn from the extensive commentary on the "Letter to a Friend." The so-called "self-mindfulness" is the antidote that uproots even the seeds of afflictions. After practicing in this way, the clinging to the experience of the wisdom of discriminating awareness, or these dharmas that realize the subtle and coarse impurities of the eight consciousness aggregates, should not even be remembered. Do not even think about it, thinking that remembering in this way will become extreme remembrance, and whatever obscurations become extreme intention, all that is free from dust and views (828), is eliminated by the non-conceptual wisdom of the noble one's path of seeing, therefore, in the Prajnaparamita Sutra it says: 'Whatever is without remembrance and without intention is the Perfection of Wisdom.' The meaning of this sutra has actually been expressed, and on one's own path, one has obtained the name of the mindfulness of the limbs of enlightenment, therefore, the appearance of mindfulness is established as wisdom. If speaking from the self-nature of the Great Perfection's pith instructions, the object to be abandoned and the antidote do not coexist, therefore, conceptual mindfulness is not allowed to enter. Because of self-knowing, mindfulness does not help. Because of abiding in self-liberation, mindfulness will not bind again. Because there is no basis or root, there is no need to rely on the mindfulness of the antidote. Because there is no examination of the essence, mindfulness naturally disappears. Because the calculation of the nature of reality has been completed, mindfulness naturally dissipates. Because there is no confusion in wisdom, the wisdom of mindfulness will not establish a foothold. Here, in the Stages of Meditation, it says: 'Even if there is no remembrance and no intention, if there is no accurate discrimination, how does one enter the selflessness of all phenomena? Even if all phenomena abide only in self-emptiness, if there is no discrimination, one will not realize their emptiness.' And so on, the characteristics are very different, therefore, establishing mindfulness itself as an object of discriminating awareness, and clinging to that side, the solid that is very famous in the snowy mountains, and all the views that have attained accomplishment from that path are not correct. There are many who say such things. Only the Bhagavan knows the Middle Way of the abiding state of things, and its ultimate state is also the Dharmakaya, therefore, if its characteristics contradict the knowable objects of discriminating examination, then here, with the establishment of the debating schools, holding one's own view as supreme, and denigrating others, is not being free from extremes.