Tibetan
ས་བཅས་པའི་བསླབ་པའི་གནས་མཐའ་དག་ངེས་འབྱུང་གི་བློའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས། དགེ་སློང་དང་། རིའི་ཁྲོད་དང་། རིའི་ཕུག་དང་། དུར་ཁྲོད་དང་། བླ་གབ་མེད་པ་རྣམས་སུ་རྩ་ (༨༡༩)སོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བསམ་གཏན་དུ་གྱིས་ཤིག །བག་མེད་པས་གནས་པར་མ་བྱེད་ཅིག །ཕྱི་ནས་འཆི་བའི་དུས་ན་འགྱོད་པར་མ་བྱེད་དང་། འདི་ནི་ཁྱེད་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་གདམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཚིག་ཐ་མར་བསྟན་པས་སོ། །དྲན་པ་མེད་ན་བརྩོན་འགྲུས་དང་བག་ཡོད་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་པ་པོ་མེད། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་དམ། མེས་དཔོན་རྣམ་གསུམ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་གནམ་གྱིས་ས་བཀབ་པ་ལྟ་བུ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་འཇུག་པ་ལམ་ཞུམ་པ་དང་། མི་འཁྲུག་པ་དང་། ཆོག་མི་ཤེས་པའི་བསམ་པས་སྒྱིད་ལུག་གི་གཉེན་པོ་བྱས་ཏེ་བསྐུལ་དགོས་བསམ་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན། དྲན་པ་མེད་ན་ལས་མཐའ་རིང་པོར་འགྱུར་ཅིང་། གཅིག་ཏུ་ན་དགྲའམ། གདོན་ནམ། ཆོམ་རྐུན་ནམ། སྲོག་གི་རྒྱུ་བས་ཕན་མ་བཏགས་པར་ལས་དེ་མཐར་མི་ཕྱིན། དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉམས་པ་ཐམས་ཅད་ལེ་ལོའི་གཡང་སར་ལྷུང་བ་ཡིན། ཁྱད་པར་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་ནི་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་དགོས་པའི་ཚུལ་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་ཞུ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ཞུས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ནི་སུ་ལ་བགྱི། བསྟན་པ་ནི་གང་ལ་བགྱི། དྲུག་སྡེ་ཇི་ལྟར་འདུལ། བཀའ་བསྡུ་བའི་དུས་སུ་བཀའ་རྣམས་ཇི་ལྟར་གཞག་ཅེས་ཞུས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་ནས། ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ནི་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལ་གྱིས་ཤིག །བསྟན་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གྱིས་ཤིག །དྲུག་སྡེ་འདུལ་མི་དགོས་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་ཡིས། ངའི་བཀའ་རྣམས་སྡུད་པའི་དུས་སུ་སྟོད་དུ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། ཞེས་གླེང་གཞིའི་ཚིག་ཆུ་གཅིག །མཐར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཚིག་ཆུ་གཅིག །ཅེས་གསུངས། དེ་ལ་འདི་སྐད་བདག་ (༨༢༠)གིས་ཐོས་པའི་དུས་ཞེས་གླེང་གཞི་སྨོས་ནས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཟུར་མ་ཆག་པ་བསྐྱར་རྒྱུ་སོང་བ་དེ་ཡང་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་པའི་ཚེ་སྤྱིར་སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་དང་། དྲི་མ་དྲུག་དང་། མི་འཛིན་པའི་སྐྱོན་ལྔ་སྤངས་ཤིང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་ཐོབ་པའི་
Chinese
所有已规定的学处都必须成为生起出离心的助伴。如《念住经》中说：比丘们，在山间、山洞、坟地和无遮蔽处，对骨骸等组成的身体进行禅修吧！不要放逸地安住！以后临死时不要后悔！这是我对你们的最后教诲。因为这是最后的话语。如果没有正念，精进和谨慎两者都不会存在。即使拥有如铠甲般精进的无忧王或祖先三尊那样顶天立地的勇气，也需要通过对治懈怠的怯懦、不和睦和不知足的想法，来激励自己进入修行的道路。这种想法就是正念。如果没有正念，事情会变得遥遥无期。要么被敌人、邪魔、盗贼或夺命之物所害，要么无法完成那件事。因此，所有失去正念的人都会坠入懈怠的深渊。特别是，作为修行者的法，需要在所有四种行为方式中保持正念和正知。在世尊涅槃之际，弟子们提出了四个请求：世尊涅槃后，我们应以谁为导师？应以何为教法？如何调伏六群比丘？结集经藏时应如何安立经文？世尊回答说：我完全涅槃后，你们应以正念和正知为导师，以清净的戒律为教法。六群比丘无需调伏，他们会自行解脱。在结集我的经藏时，开头应说“如是我闻，一时”。结尾应对世尊所说的话语表示赞叹和随喜。他说。因此，在开头说“如是我闻”作为引言，是为了完整无缺地复述佛陀的教言。这也是因为听法者在听法时，要普遍断除容器的三种过失、六种垢染和五种不执持的过失，特别是要获得不忘失的陀罗尼。
English
All the prescribed trainings must become companions to the mind of arising renunciation. As it says in the Mindfulness Sutra: Monks, in the mountains, caves, cemeteries, and places without cover, meditate on the body composed of bones and so on! Do not dwell in carelessness! Do not regret it when you die later! This is my last advice to you all. Because these are the last words. If there is no mindfulness, there will be no one to practice diligence and carefulness. Even if one has the courage of King Ashoka with armor-like diligence or the three ancestral lords, which is like covering the sky and the earth, one needs to encourage oneself to enter the path of practice by countering the laziness of cowardice, disharmony, and dissatisfaction. That thought is mindfulness. Without mindfulness, things will become distant and long. Either one will be harmed by enemies, demons, thieves, or life-threatening things, or one will not be able to complete that task. Therefore, all those who lose mindfulness fall into the abyss of laziness. In particular, as the Dharma of a practitioner, it is necessary to maintain mindfulness and awareness in all four modes of conduct. At the time of the Blessed One's Nirvana, the disciples made four requests: After the Blessed One's Nirvana, who should we take as our teacher? What should we take as the Dharma? How should we subdue the group of six monks? How should we establish the scriptures at the time of the compilation of the scriptures? The Blessed One replied: After my complete Nirvana, you should take mindfulness and awareness as your teacher, and pure discipline as the Dharma. The group of six monks does not need to be subdued, they will be liberated on their own. At the time of compiling my scriptures, at the beginning, say, 'Thus have I heard, at one time.' At the end, praise and rejoice in the words spoken by the Blessed One. He said. Therefore, saying 'Thus have I heard' at the beginning as an introduction is to repeat the Buddha's teachings completely and without error. This is also because when listeners listen to the Dharma, they must generally abandon the three faults of the vessel, the six stains, and the five faults of non-retention, and in particular, obtain the dharani of non-forgetfulness.