Tibetan
ས་ཀྱིས་ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླང་བྱའང་ཡིན། ཚིག་ལ་གྲིམས་པའི་རྟོག་གེའི་གཞན་དབང་གིས་ཕ་རོལ་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དམའ་དབང་བ་ལ་རིངས་པའམ། མི་ཚངས་སྤྱོད་ལ་དངོས་པོ་གཙོ་བས་བགས་རིམ་དང་པོ་འདས་པའི་ཕམ་པ་བསྲུང་བ་ཙམ་ (༨༡༤)གྱིས་མཚོན། ཉེས་སྤྱོད་སྣ་གཅིག་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག་འཛིན་གྱི་བློས་བསྟན་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་ལམ་སྟོན་ཆེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་ཇི་བཞིན་གཟིག་པ་དག་གིས་རང་ངོ་ལ་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལྟར་བཀྲལ་བའི་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ལས་གཞན་དུ་འཕངས་པའི་ཚོག་།།།ཙམ་གློ་བ་ལ་བྱང་བས་མགོན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཞེད་པ་དྲང་དོན་དུ་གནས་བསྒྱུར། རྟོག་གེའི་རིག་པས་ནི་ངོ་བོའི་གནས་ཚུལ་དེ་ཙམ་ལས་དཔོགས་པར་ཡང་མི་ནུས་པས་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བྱེད་པ། བརྟུལ་ཞུགས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པས་གཟུ་པོར་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་དང་། གངས་རིའི་ཁྲོད་སྤྱི་མཐུན་གྱི་སྣང་ངོར་ཡང་སངས་རྒྱས་གཉིས་པར་བསྙོན་དུ་མེད་པ་ལྷུན་གྲུབ་རིག་འཛིན་པདྨའི་ཞབས་དང་། རྒྱ་གར་ཆུ་བོ་གངྒཱ་ཕན་ཆད་ན་དོ་བླ་སྤངས་པ་གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ་སར་ཧ་པས་ཀྱང་། ཁ་སང་ཕན་ཧད་དགེ་སློང་མིན་དེ་རིང་ཚུན་ཆད་དགེ་སློང་ཡིན། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དགེ་སློང་མཆོག །ཅེས་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའང་མ་དྲན་ན། རྡོ་རྗེ་འཆང་ལས་དགེ་སློང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་གཅིག་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་གྱིས་འཕགས་སོ་ཞེས་སྔོན་ཆད་མ་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིག་གསར་པས་གསང་སྔགས་བླ་མེད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་གོ་འཕང་སྨད་ཅིང་། རང་གི་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དེའང་འཆལ་བའི་གནས་ལ་སྦྱར་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བདེན་པ་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དགོངས་པ་ལ་རྡོ་ཐོགས་ཤིག །་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་མཐར་ཕྱིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིག་པ་མི་འཛིན་ཏེ། མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱའི་རྒྱལ་པོ་ཀ་ལ་པངྐིའི་ཕྲུག་གུ་སྒོ་ངའི་སྦུབས་ན་འདུག་བསྒོང་ཆག་ཅིང་སྦུབས་ནས་འབྱུང་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། སྒྲ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཀ་ལ་པིངྐའི་སྒྲ་ཉིད་སྒྲོགས་སོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་རིག་པའི་སྒོ་ (༨༡༥)ངའི་སྦུབས་སུ་ཞུགས་པ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་བཅོམ་པ། ཁམས་གསུམ་ནས་མངོན་པར་མ་
Chinese
也应当在胜义中承认。由于拘泥于词句的分别念的自在，急于贬低他宗的宗义，或者以不净行中事物为主，仅以守护超越第一阶段的失败（814）为例。以执持禁绝一种罪行的戒律为殊胜，对于以心所显示的全部伟大导师，如实观察法性的真谛者们，如其亲身经历事物之实情般阐述的，与自性转变之外的其他言论相比，仅仅略微熟悉，就将怙主金刚持的共同与不共同之意趣转为不了义。分别念的智慧甚至无法推测自性的实情，因此与断证的功德、事业的行持、行仪和神变全部与圆满正等觉无二无别，安住于公正的一切士夫，以及雪山之中共同显现中也无可否认是第二佛陀的任运成就持明莲花生大师之足，还有印度恒河彼岸舍弃了顾虑的大成就者萨ra哈巴也曾说过：“昨天之前不是比丘，今天开始是比丘。嘿汝嘎吉祥比丘殊胜！”如果连这般直白的自性转变都不记得，还以金刚持胜过比丘三藏之一，以三种戒律超胜等等前所未闻的新论证，贬低无上密乘的果位，并将自己的智慧行仪之行为也置于邪淫之处，这不合道理，因此忆念法性不可思议的真谛，不要阻碍以方便摄持的殊胜日夜之意趣！为什么呢？因为密咒的行仪达到究竟，就不会执持声闻的智慧。经中说：妙吉祥，例如鸟王迦罗频伽的雏鸟在蛋壳中，蛋壳破碎而出，也像这样，发出悦耳的迦罗频伽的声音。妙吉祥，同样菩萨进入无明的蛋（815）壳中，摧毁了有身见，从三界中显现。
English
It should also be acknowledged in the ultimate sense. Because of being bound by the discriminating mind that clings to words, being eager to belittle the tenets of others, or taking the example of merely guarding against the defeat of passing the first stage in impure conduct (814) with things as the main focus. Regarding holding the precept of abstaining from one kind of misdeed as supreme, for all the great guides shown by the mind, those who truly observe the truth of the nature of reality, as they personally experience the reality of things, explain it, compared to other words that are thrown away from the transformation of self-nature, just a little familiarity, then transform the common and uncommon intentions of the Protector Vajradhara into provisional meaning. The wisdom of discrimination cannot even speculate on the reality of self-nature, therefore, the merits of abandonment and realization, the actions of activities, the conduct and all the miracles are inseparable from the complete and perfect enlightenment, all the men who abide in impartiality, and in the common appearance in the snowy mountains, the feet of the spontaneously accomplished vidyadhara Padmasambhava, who is undeniably the second Buddha, and even the great accomplished Sara Hapa, who abandoned concerns beyond the Ganges River in India, also said: "Before yesterday, I was not a monk, but from today onwards, I am a monk. Heruka, the glorious and excellent monk!" If you don't even remember such a straightforward transformation of self-nature, and with the new argument that Vajradhara surpasses one of the three baskets of monks, surpassing with the three precepts, etc., which has never been heard before, belittling the fruition of the unsurpassed tantra, and also placing one's own wise conduct in a place of adultery, this is not reasonable, therefore, remembering the inconceivable truth of the nature of reality, do not hinder the intention of the special day and night that is grasped by skillful means! Why? Because the conduct of mantra reaches the ultimate, it will not hold the wisdom of the Shravakas. The Sutra says: Manjushri, for example, the chick of the bird king Kalapingka is in the eggshell, the eggshell breaks and comes out, and like this, it emits the pleasant sound of Kalapingka. Manjushri, similarly, the Bodhisattva enters the egg (815) shell of ignorance, destroys the view of the aggregates, and manifests from the three realms.
Tibetan
བྱུང་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། སྒྲ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་དང། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ཉིད་སྒྲོགས་སོ། །འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཀ་ལ་པིངྐ་རྨ་བྱའི་ནང་དུ་སོང་ན་ཀ་ལ་པིངྐའི་སྒྲ་མི་སྒྲོག་གོ །ཀ་ལ་པིངྐའི་ནང་དུ་སོང་ན་ཀ་ལ་པིངྐའི་སྒྲ་སྒྲོགས་སོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྒྲ་མི་སྒྲོག་གོ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ནང་དུ་སོང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་ཆེན་རྣམས་ནི་ཐེག་པའི་ངོ་བོ་གང་གི་གཙོ་བོར་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པར་དགོངས་པ་འགྲེལ་བ་ཡིན་པས་མཐའ་དྲུག་དང་ཚུལ་བཞིའི་གནས་རྟོགས་པར་བྱ་ལ། ལམ་ཞུགས་སྡོམ་པ་སུམ་ལྡན་གྱི་དགེ་སློང་དུ་ཁས་འཆེ་བ་ཙམ་ལ་ནི་གནས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས། བསྲུང་ན་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པར་བསྲུང་། ལྡན་ན་ཡང་ལྡན། འཆོས་ན་གྲུབ་མཐའ་གསུམ་པོའི་རང་ལུགས་ཀྱིས་འཆོས་པའང་དོན་ལ་གནས་ཏེ། དེ་ཀུན་ཀྱང་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་ཆོ་ག་ལ་མ་བརྟེན་ན་ནི་ཡང་དག་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསླབ་པ་བསྲུང་བར་འདོད་པ་ཡིས། །རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ནས་སེམས་བསྲུང་སྟེ། །སེམས་འདི་བསྲང་བར་མ་བྱས་ན། །བསླབ་པ་བསྲུང་བ་ཡང་མི་ནུས། །ཞེས་དང་། སེམས་བསྲུང་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ནི། །དྲན་པ་དང་ནི་ཤེས་བཞིན་དག །ཐམས་ཅད་འབད་པས་སྲུངས་ཤིག་ཅེས། །བདག་རི་དེ་ལྟར་ཐལ་མོ་སྦྱོར། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དྲན་པ་ཉམས་ན་བཟོད་པའི་གོ་ཆའང་འཆོར་ཏེ། གནོད་པའི་ཡུལ་ལ་བསྲན་ཚུགས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱང་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ཐོག་མར་མ་དྲན་ན་ཐལ་ཟིན་ལྡོག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར། གང་དྲན་པར་བྱ་ན་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གཞན་ (༨༡༦)དབང་ཅན་ཡིན། བདག་ཉིད་མེད་ན་ཁོང་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུ་མེད། གནོད་བྱ་མེད་ན་གནོད་བྱེད་ག་ལ་འབྱུང་། རང་གི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས་པ་འདིས་རྒྱུ་བྱས། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའམ། ཁས་ཉེན་པའམ། ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་མི་གཟོ་བ་ཞིག་གིས་རྐྱེན་བྱས་ཁོད་ལ་གནོད་པའི་ཡུལ་གྱི་འབེམ་ལྟ་བུར་བྱུང་གདའ། འདིའི་ལེ་ལན་ཁོང་ལ་མེད། རང་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་འདི་བླངས། གནས་འདི་ལྟ་བུར་སྐྱེས། ཕ་མ་འདི་ལས་བྱུང་མིང་འདི་སྐད་བཏགས། སྡོང་ས་འདིར་བྱས་སྙམ་པའི་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་དྲན་པ་ལས། ཕ་རོལ་
Chinese
即使出现这种情况，也是声音空性，无相，无愿，无现行，仅仅宣说佛法的声音。文殊，就像卡拉平卡鸟进入孔雀群中，就不会发出卡拉平卡鸟的声音。进入卡拉平卡鸟群中，就会发出卡拉平卡鸟的声音。文殊，同样地，菩萨在声闻和独觉中，不会发出不可思议之法的声音。进入菩萨群中，就会发出佛陀不可思议之法的声音。如是所说，大慧菩萨们，对于何种乘的自性以何者为主调伏相应，即解释其意，因此应当了悟六边和四种方式的处所。仅仅自诩为进入道的具有三种戒律的比丘，安住时则特别安住，守护时则守护自性不混杂，具足时也具足，忏悔时也以三种宗派的自宗来忏悔，这在意义上是安住的。所有这些如果不依赖于正念和正知的仪轨，就不能如实成就，如《入行论》云：欲护诸律仪，当善护其心，若不护此心，护余何所能？又云：护心之人，当具正念，正知，以一切力，守护此二，我今合掌，如是祈请。如是宣说。同样，如果正念退失，则忍辱的盔甲也会脱落，即使有对损害境忍耐的能力，如果最初遇到因缘时没有忆念，则会变成无可挽回的局面。应当忆念的是，这些有情都是烦恼的自在者（８１６），如果没有我，他们就没有损害的原因。如果没有损害的对境，又怎么会有损害的作者呢？以自己的蕴、界、处集合为因，以圆满、或危险、或身语的不如法行为为缘，就像损害境的靶子一样出现。这没有他们的过错。自己取了这个身体，生于这样的地方，从这样的父母而生，取了这样的名字，认为在这里做了，从我和我所执着中产生，从忆念中，他者
English
Even if this occurs, it is the sound of emptiness, signlessness, wishlessness, and non-manifestation, merely proclaiming the sound of the Buddha's Dharma. Manjushri, just as when a Kalaviṅka bird goes into a peacock flock, it does not make the sound of a Kalaviṅka. When it goes into a Kalaviṅka flock, it makes the sound of a Kalaviṅka. Manjushri, similarly, a Bodhisattva, when among Shravakas and Pratyekabuddhas, does not make the sound of the inconceivable Dharma. When among Bodhisattvas, it makes the sound of the Buddha's inconceivable Dharma. As it is said, great wisdom Bodhisattvas, according to which vehicle's essence is primarily tamed and in accordance with it, explain its meaning, therefore, one should realize the six extremes and the four modes of abiding. Merely claiming to be a Bhikshu who has entered the path and possesses the three vows, when abiding, abides specifically; when guarding, guards the self-nature without mixing; when possessing, also possesses; when confessing, also confesses with the self-tradition of the three philosophical schools, which in meaning is abiding. All of these, if not relying on the ritual of mindfulness and awareness, will not be truly accomplished, as it is said in the *Bodhicaryāvatāra*: "Those who wish to protect the precepts, should diligently guard their minds; if this mind is not guarded, what else can be protected?" And: "For those who wish to guard their minds, mindfulness and awareness are necessary; with all effort, guard these two, I now join my palms and pray in this way." Thus it is said. Similarly, if mindfulness is lost, the armor of patience will also be lost; even if there is the ability to endure the object of harm, if one does not remember it when first encountering the cause and condition, it will become an irreversible situation. What should be remembered is that these sentient beings are under the control of afflictions (816); if there is no self, they have no cause for harm. If there is no object of harm, how can there be a perpetrator of harm? With one's own aggregates, elements, and sense bases as the cause, and with a complete, or dangerous, or improper bodily and verbal behavior as the condition, it appears like a target of harm. This is not their fault. One took this body oneself, was born in such a place, came from such parents, was given such a name, and the thought that one did it here arises from the clinging to "I" and "mine", from mindfulness, the other