Tibetan
གྱི་སྐྱོན་དང་སྤྱོད་པ་ལ་མི་བསམ་པ་གནད་བྲབ་པ་འདུག །འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་དང་། ཆོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་བཟོད་པ་དྲན་པར་བྱ་བའི་གནས་གཉིས་གསུངས། དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་དྲུང་དུ། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དང་ཡང་ཡོང་ཞིང་གཤེ་བའམ། མི་སྙན་པར་བརྗོད་ཅིང་། མ་སླས་པའི་ཚིག་བརླད་པ་ཟེར་བར་བྱུང་ཏམ། རྡོ་དབྱིག་དང་མཚོན་ཆས་བརྡེག་གམ། བཏབ་ཀྱང་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད་པས། སེམས་བསྐྱེད་པ་འགའ་ཙམ་ཡང་འཁྲུག་པར་ལྡན་པའམ། གནོད་སེམས་དང་ལྡན་པ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་སེམས་ཅན་དེ་དག་པ་ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ལས་ཀྱིས་མནར་བ་སྟེ། འདི་དག་ལ་བདག་གིས་སྡིག་ཏོའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་ཀྱིས། འདི་ནི་བདག་གི་ཕུང་པོ་དགྲར་གྱུར་པ་འདི་རྣམས་བླངས་པས་ལན་ཏོ། །ཞེས་དེ་དག་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས། གཉིས་པ་ནི། རང་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡེངས་པས་འཁྲུལ་པའི་དབང་དུ་སོང་སྟེ་སྣང་བ་ཡུལ་དང་འདྲེས། གནོད་བྱེད་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་བཟུང་བས་ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་སོང་བ་ཡིན། དེའི་གཉེན་པོར་ (༨༡༧)འདི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་དམིགས་སུ་མེད་ན། བདག་ལ་གཤེ་བའམ། མི་སྙན་པ་བརྗོད་ཅིང་། མ་སླས་པའི་ཚིག་བརླང་བ་ཟར་བའམ། རྡོ་དབྱིག་དང་མཚོན་གྱིས་འདེབས་པ་ལྟ་བུ་སུ་ཞིག་ཡོད་དེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། གསོག །གསོབ། རག་ལས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། བདག་དང་། སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་དང་། འགྲོ་བ་དང་། གསོབ་དང་། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་འདུ་བྱེད་དང་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བལྟ། རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་མ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་སྨད་ནི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་བསྟོད་ཤེས་པའང་མིན། སྐྱོན་རྟོགས་ནས་སྨད་པའི་ངེས་པའང་མེད་པའི་ཁ་སྒྲ་ཡི་སྙན་འདོང་རྒྱལ་བར་སྣང་། ཕལ་ཆེར་གཞན་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་ལ་མི་བཟོད་པའི་ཁོང་འཁྲུགས། ལ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇུག་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ། བྲན་གཡོག་དང་མཛའ་གཙུགས་སུ་རེ་བ་ཆོས་སྒོར་བཅུག་པའམ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཟབ་མོས་རྗེས་སུ་བཟུང་ཙ་ན། ཕ་རོལ་པོའི་འདོད་པ་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་འཕྱར་ཀ་སྣ་ཚོགས་གཏོང་བ་དྲང་སྲོང་བཟོད་པར་སྨྲ་བའི་གཏམ་རྒྱུད་དང་། ཁྱད་པར་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་གང་ཟག་གཅིག་རྗེས་ཆགས་ཀྱི་སླད་དུ་ནོར་གྱིས་མ་བྲིད། སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་མ་མཛད་བོད། གདུལ་བྱ་དུས་ལ་བབ། སྣང་བ་དབང་དུ་འདུས་ཙ་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན། གང་བུད་མེད་གཞོན་ནུ་དག་མོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཡོག་ལེན་ཏེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སླས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་ནས་བུད་མེད་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་སྨིན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས། གདོལ་པའི་བུ་མོ་གཟུགས་བཟང་མོ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་ཆགས་པ་སྟོན་པས་དགེ་སློང་མར་བཅོས་པས་ཉན་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཕྱར་ཀ་བཏང་བ་བཞིན་དོན་ལ་མི་གནས་པའམ། ཡང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་འདུལ་བ་ལི་ཙ་བྱི་དྲི་མེད་གྲགས་པ་ཁྱིམ་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ (༨༡༨)སྤོབས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་། རྣམ་ཐར་གཞལ་དུ་མེད་པས་མཆོག་ཟུང་གིས་ཀྱང་དོ་ཟླར་མ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གདུལ་བ་ཚད་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུར་བའི་གནས་འདི་ལྷག་པར་བཟོད་པའི་སྙིང་སྟོབས་མ་བསྐྱེད་ན་སེམས་ཅན་ཕོངས་པའམ། མགོན་མེད་པ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་ལ། ཡང་ལ་ལ་རང་ཉིད་ཆེན་པོའམ། དམ་པར་རློམ་ནས་དཔེ་ཆོས་རིན་ཆེན་སྤུངས་པར། མོན་མོ་མ་མཐོང་བྱི་རུ་མཐོང་། །ཞེས་པའི་དཔེ་དྲངས་པ་ལྟར། དང་གུས་མེད་པར་ཁ་ཅང་གི་ཆོས་ཐོབ་ཚད་བྱེད་ཅིང་། གང་ལས་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་བླ་མ་རིགས་ངན་ལྟར་སྦེད་ལ་མགོ་གཏོད་ཅིང་འགྲོ་སྟེ། ཁོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གེགས་ཆེན་པོར་གྱུར་བ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་པར་དུ་བསྐྱེད་ནས་བྱས་པ་དྲིན་དུ་མི་གཟོ་བ་བཟོད་པའི་དམ་བཅའ་བརྟན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང་། དཀའ་བ་དང་དུ་བླང་བའི་བཟོད་པ་ནི་སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་རྣམ་ཐར་དྲན་པ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དྲན་པ་བསྲུང་བ་ལ་ཡི་དམ་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་འཇུག་བྱའི་ལས་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བའི་དྲན་པའམ་འདུན་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པ་འདའ་ཁར་ཀུན་དགའ་བོའི་ལག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ངའི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་གི་མཛོད་འདུན་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས། བག་ཡོད་པ་གསུམ་གྱིས་སྲུངས་ཤིག །གསུངས་པའི་འདུན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་མཐའ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིད་ལ་ཡང་ཡང་དྲན་པ་ཡིན། བརྩོན་འགྲུས་དེ་སྦྱོར་བ་ཡིན། བག་ཡོད་པ་དེ་བྱེད་ལས་ཡིན། གང་ཞེ་ན། སྟོན་པ
Chinese
的过失和行为不加以思考，这很关键。这里菩萨藏中说了两个应忆念之处：修习的忍辱和通达法的忍辱。第一是：菩萨摩诃萨面前，如果一切众生反复前来辱骂，说不悦耳之语，说粗鄙的恶语，或者用石头、棍棒和武器殴打，即使如此，菩萨摩诃萨想要圆满忍辱波罗蜜多，也不应生起丝毫的嗔恨心或怀有恶意。总的来说，对于那些可怜的众生，他们是被烦恼业所折磨的，我不应对他们生起嗔恨之心，这是因为我取了这些成为敌人的蕴身啊！这样对他们生起慈悲心。第二是：自己因念头散乱而受迷惑的影响，显现与境相混。把损害者执为损害者，导致相互依存的关系力量越来越大。为了对治它(817)这样说：如果那些众生在胜义中无有自性，那么谁会辱骂我，说不悦耳之语，说粗鄙的恶语，或者用石头、棍棒和武器殴打呢？一切有为法如幻如化。གསོག །（藏文）གསོབ།（藏文）依赖于虚空。如我、众生、命、行者、གསོབ།（藏文）等等所说，应观有为法和幻化的体性。自性上，无知的众生们的赞扬和诽谤，也不是因为见到功德而知晓赞扬，也不是因为认识到过失而确定诽谤，只是口头上的声音在喧嚣。大多数是对他人的富裕圆满无法忍受的内心骚动。有些人进入菩萨的行持时，希望奴仆和亲友进入佛门，或者以大乘和密咒的甚深仪轨摄受时，由于他人的意愿受到控制，会发出各种各样的嘲讽，这与仙人说忍辱的故事一样。特别是我们的导师对一个人
English
It is crucial not to dwell on faults and behaviors. Here, in the Bodhisattva Pitaka, two points are mentioned to remember: the patience of practice and the patience of understanding the Dharma. The first is: In the presence of a Bodhisattva Mahasattva, if all sentient beings repeatedly come and insult, speak unpleasant words, utter rude and vulgar language, or strike with stones, sticks, and weapons, even then, the Bodhisattva Mahasattva, wishing to perfect the paramita of patience, should not generate even a little anger or harbor malice. In general, for those poor sentient beings, they are tormented by the karma of afflictions, I should not generate a mind of hatred towards them, for it is because I have taken these aggregates that have become enemies! Thus, generate compassion for them. The second is: Due to one's own distracted mind being influenced by delusion, appearances become mixed with objects. Grasping the harmer as the harmer leads to the power of mutual dependence increasing. As a remedy for this (817), it is said: If those sentient beings are truly without inherent existence, then who is there to insult me, speak unpleasant words, utter rude and vulgar language, or strike with stones, sticks, and weapons? All conditioned phenomena are like illusions. གསོག །གསོབ། Dependent on space. As it is said, like self, sentient beings, life, goers, གསོབ། etc., one should view the nature of conditioned phenomena and illusion. By nature, the praise and blame of ignorant beings is not because they see merit and know how to praise, nor is it because they recognize faults and are certain to blame, it is just the sound of voices clamoring. Mostly, it is the inner turmoil of being unable to bear the wealth and perfection of others. When some enter the practice of a Bodhisattva, hoping that servants and friends will enter the Dharma, or when they are embraced by the profound rituals of the Mahayana and Mantrayana, because the wishes of others are controlled, they utter all kinds of mockery, which is like the story of the sage speaking of patience. Especially our teacher towards one person
Chinese
不要为了后来的贪恋而被财富迷惑，不要被密咒搞得昏头转向，藏地的人们啊！调伏的对境时机已到。当显现被掌控时，在善巧方便的经文中说：当菩萨行菩萨行时，为了使年轻的妇女成熟，菩萨会充当仆人。菩萨住在茅屋里，使四万二千名妇女成熟。还这样说过。如同低种姓的漂亮女孩对阿难产生贪恋，（佛）将她变成比丘尼，那些听闻此事的人们进行诽谤一样，（这些行为）并非没有意义。或者，通过善巧方便调伏众生的例子，如离车族的无垢称（Vimalakīrti），他以在家居士的身份，拥有不可思议的勇气和无法估量的解脱，甚至连两位至尊（佛陀和弥勒）也无法与他匹敌。像这样调伏无量众生的事业，是普通人无法理解的。因此，如果菩萨们不特别培养忍耐的勇气来承受诽谤，众生就会陷入贫困，无依无靠的人们就会失去庇护。还有些人自认为伟大或神圣，堆积如山的经书，就像引用“没见过门巴人却见到了珊瑚”的例子一样，不恭敬地将少许的法当作自己证悟的标准，并且像对待恶劣种姓的人一样隐藏那些已经获得断证功德的上师，反而去依附和追随（恶人），对于那些成为他们证悟巨大障碍的人，要生起特别的慈悲心，坚定不报恩的忍耐誓言。同样，对佛法坚定信念的忍耐来自于忆念三宝，而接受困难的忍耐则来自于忆念过去世的传承和圣人的传记，因此守护正念是至关重要的。同样，精进的本质是对所应从事的事务感到非常高兴的正念或意愿。导师（释迦牟尼佛）圆寂时，握着阿难的手说：“用意愿、精进和谨慎这三者来守护我的佛法宝藏。”这里所说的意愿，就是反复忆念所要完成的事务的最终目标。精进就是实践，谨慎就是行动。为什么呢？导师
English
Do not be deceived by wealth for the sake of later attachment, and do not be bewildered by mantras, people of Tibet! The time for taming the objects of taming has arrived. When appearances are under control, in the sutra of skillful means, it says: When a Bodhisattva practices the conduct of a Bodhisattva, in order to ripen young women, the Bodhisattva acts as a servant. The Bodhisattva dwells in a hut and ripens forty-two thousand women. It is also said like that. Just as a beautiful girl of low caste developed attachment to Ānanda, and (the Buddha) transformed her into a Bhikṣuṇī, and those who heard of this slandered him, (these actions) are not without meaning. Or, as an example of taming beings through skillful means, like Vimalakīrti of the Licchavi clan, who, as a householder, possessed inconceivable courage and immeasurable liberation, so that even the two supreme ones (Buddha and Maitreya) could not match him. Such activities of taming countless beings are incomprehensible to ordinary people. Therefore, if Bodhisattvas do not especially cultivate the courage of patience to endure slander, beings will fall into poverty, and the helpless will lose their refuge. And some, considering themselves great or holy, pile up precious scriptures, like quoting the example of "seeing coral without seeing a Monpa person," disrespectfully taking a little Dharma as the standard of their own realization, and hiding the Lamas who have attained the qualities of abandonment and realization as if they were of a bad caste, instead attaching themselves to and following (evil people). For those who become a great obstacle to their realization, one should generate special compassion and uphold the firm vow of patience not to repay kindness. Similarly, the patience of firm conviction in the Dharma comes from remembering the Three Jewels, and the patience of accepting difficulties comes from remembering the lineage of past lives and the biographies of holy beings, so guarding mindfulness is essential. Similarly, the essence of diligence is the mindfulness or desire to be very happy with the work to be done. When the Teacher (Śākyamuni Buddha) was passing away, he took Ānanda's hand and said, "Guard my treasure of Dharma with these three: desire, diligence, and mindfulness." The desire mentioned here is the repeated remembrance of the ultimate goal of the task to be accomplished. Diligence is the practice, and mindfulness is the action. Why? The Teacher