Tibetan
དོན་གཉིས་ཀའི་ཆ་ནས་གོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ནི་དམ་པའི་རྣམ་ཐར་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་ལས། ཆོས་ཉན་པ་ནི་ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་གྱི་ཕྱིར། དྲི་བར་འདོད། ཀློག་པར་འདོད། ལུང་དབོག་པར་འདོད། བཏོན་བྱ་བར་འདོད། སྒོམ་པ་དང་ཉན་པར་འདོད། ཆོས་སྨྲ་བ་ (༨༠༣)ནི་ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པས་རྙེད་པ་འབའ་ཞིག་ལ་བསམ་པ་ཡང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཟག་དང་པོའི་ལས་ཅན་དང་། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་གྱུར་ཅན། །གདུལ་བར་དཀའ་ཞིང་སྤྱོད་པར་དཀའ། །དེ་ལ་སྐྱོ་དང་སུན་མི་བྱ། །ཡང་ཡང་བཤད་ཅིང་ཡང་ཡང་དྲིས། །དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་ལ་སྦྱོར། །ཆོས་འབྱུང་དེབ་ཐེར་རྣམ་ཐར་དང། །ཐ་ན་སྒྱུང་རྒྱུད་ཡན་ཆད་ཀྱིས། །གོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་འབད། །དེ་ལྟར་བློ་གྲོས་མཆོག་དམན་ཇི་ལྟ་བུས་ཆོས་འཆད་པའི་ཚེ་ཡང་ཐོག་མར་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་བདུན་ཚར་གཅོད་པའི་རིག་སྔགས་ལན་བདུན་འདོན་ཞིང་། འཆང་བྱའི་ཆོས་མདོ་རྒྱུད་གང་ཡིན་ཡང་རང་ཉིད་དེ་དང་དེའི་སྟོན་པ་ལ། སྡུད་པ་པོར་གསལ་བཏབ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པས་བཤད་ཅིང་། ཁྱད་པར་སྔགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་བགེག་བསྐྲད་དང་བསྐྱེད་རིམ་ལ་ནན་ཏན་མ་བྱས་ན་སྔོན་སློབ་དཔོན་ཞིག་གིས་དབང་བསྐུར་བའི་སར་སྐྱེར་སྒང་བས་རྨི་ལམ་བཟུང་སྟེ་བྱོན་པས་གདོན་ཆེན་པོ་ཅིག་གིས་སློབ་དཔོན་ཁྲི་ཁ་ནས་ཕོག ཁོ་རང་ཤུལ་དུ་བསྡབ་པ་མཐོང་བས་རིང་པོར་མ་ལོན་པར་དེ་ཉིད་ཚེའི་དུས་བྱས་པའི་ལོ་རྒྱུས་ལྟར་ན། དེང་སང་གཞན་དོན་བྱེད་པར་གྲགས་པ་རྣམས་ཡུན་དུ་མི་བརྟན་པའི་རྒྱུའང་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སྔོན་ལ་རང་ཉིད་སྨིན་ནས་གདོང་གཞན་སྒྲོལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ།། །།བརྒྱད་པ་ཁ་ཏོན་ནི། མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་སྔོན་ཆད་བློ་ལ་བཟུང་ཡང་ཕྱི་ནས་བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདོན་དུ་མི་བཏུབ་པས། བཟུང་ནས་མ་བརྗེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གཅེས་ཏེ། ཁ་ཏོན་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པའི་ཚུལ་བཟང་སྤྱོད་ལས་ཀྱང་། གང་ཡང་བཟང་པོ་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་ནི། །འཆད་པ་དང་ནི་བསྟོན་ཏམ་ཀློག་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སངས་རྒྱས་མཁྱེན། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་སོམ་ཉི་མ་བྱེད་ཅིག །ཅེས་པས་མཚོན་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་མོད་དང་གཟུངས་ཕྲན་མཐའ་དག་ལ་ཟད་མི་ (༨༠༤)ཤེས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་ཀློག་འདོན་གཉིས་བསོད་ནམས་
Chinese
如果对于二利都没有丝毫理解，那就不是圣者的传记。如《般若经》所说：听法是为了些微的利养，想要提问，想要阅读，想要传授，想要背诵，想要禅修和听闻，说法者（803）因为些微的利养而不愿如此，应当知晓这是魔的事业。因此，仅仅为了获得利养而思考也不是好的。对于具有最初业力的人，以及意识隐蔽的人，难以调伏且难以教导的人，不要感到厌烦和灰心。反复讲解，反复提问，依靠比喻来将意义联系起来。努力通过佛法史、传记，甚至包括笑话故事等，来产生理解。因此，无论以何种高低的智慧来讲解佛法，首先要念诵七遍《智慧海所问经》中所说的断除七障的明咒。无论是受持的佛经还是续部，都要明确自己是该经的作者和教主，并以菩提心来讲解。特别是进行密法灌顶等仪式时，如果不认真进行驱魔和生起次第，就像以前一位上师在灌顶的地方，杰岗巴在梦中前往，结果一个大魔鬼从上师的法座上击打他，看到他自己倒在地上，不久之后就去世了。根据这个故事，现在那些被称为为他人利益而行动的人，要知道这是不稳定的原因，首先要让自己成熟，然后才能巧妙地解救他人。第八，念诵是不会忘记的陀罗尼的果实。为什么呢？因为以前记住的内容，如果后来不念诵，就无法克服障碍。记住而不忘记是非常重要的。念诵所带来的无量功德，如《普贤行愿品》所说：无论是讲解、展示还是阅读行善的愿望，其成熟的果报佛陀知晓，不要对无上菩提产生怀疑。这表明，宣讲圣法的利益是不可思议的，因此对于所有的仪轨和小型陀罗尼，都有着无穷无尽的利益（804）。此外，阅读和念诵都能带来福德。
English
If there is not even a slight understanding of both benefits, then that is not the biography of a holy being. As it says in the Perfection of Wisdom Sutra: "Listening to the Dharma is for the sake of a little gain, wanting to ask questions, wanting to read, wanting to transmit, wanting to recite, wanting to meditate and listen, the Dharma speaker (803) who does not want to do so for the sake of a little gain should be known as the work of a demon." Therefore, thinking only of gaining profit is also not good. For those with the karma of the first person, and those with obscured consciousness, those who are difficult to tame and difficult to guide, do not be discouraged or disheartened. Explain again and again, ask again and again, rely on metaphors to connect with the meaning. Strive to generate understanding through Dharma histories, biographies, and even jokes and stories. Therefore, no matter how high or low the wisdom is, when teaching the Dharma, first recite seven times the wisdom mantra for cutting off the seven obstacles as stated in the Sutra Requested by Ocean of Wisdom. Whether it is a Sutra or Tantra to be held, clarify yourself as the author and teacher of that Dharma, and explain it with Bodhicitta. Especially when performing empowerments and other rituals, if you do not diligently perform exorcism and generation stage practices, it is like the story of a former master who went to a place of empowerment in a dream, and a great demon struck the master from the throne, seeing himself fall to the ground, and soon after passed away. According to this story, those who are now known to act for the benefit of others should know that this is the cause of instability, and first mature themselves before skillfully liberating others. Eighth, recitation is the fruit of the Dharani of non-forgetting. Why? Because what was previously memorized, if not recited later, cannot overcome obstacles. Remembering without forgetting is very important. The immeasurable merit of recitation, as stated in the Samantabhadra's Prayer: "Whether explaining, showing, or reading the aspiration of good conduct, the Buddha knows its ripening result, do not doubt the supreme Bodhi." This shows that the benefits of teaching the Holy Dharma are inconceivable, so all rituals and small Dharanis have endless benefits (804). Furthermore, both reading and reciting bring merit.
Tibetan
ཀྱི་ཆ་ལ་མཉམ་ཡང་། མྱུར་བུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཤིང་རྟ་དང་ཉི་ཟླའི་འགྲོད་པ་ལྟ་བུར་ཡོང་བས་ཁ་ཏོན་ནི་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་གསོག་སྟོབས་ཆེ་བ་སྟེ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ལོང་ལ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལན་རེ་གདོན་པར་མཛད་པ་ཤེར་ཕྱིན་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གམ་གཉིས་ཀྱི་ཡུན་ལ་བཏོན་ཚར་བས་བུལ་མགྱོགས་ཀྱི་མཐའ་གཞལ་ཏེ། ཟངས་ཆེན་ཏིལ་མར་གྱིས་བཀང་བའི་ནང་དུ་བཞུགས་ནས་ཉིན་མཚན་སྤྲེལ་མ་བཅོ་ལྔས་བཏོན་ཚར་བས་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་ལ། དེ་གདུང་ཕྲག་གི་ཕུག་རོན་གྱིས་ཐོས་པས་ལས་སྒྲིབ་བསྲབས་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པའི་སྐྱེ་བ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་སྒྲ་ཐོས་པའི་ཆའི་གཤན་ཕན་ཡང་དེས་མཚོན་ལ། འདི་གཞན་གྱིས་མི་ནུས་སྙམ་དུ་ཡང་དོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ་རྨི་ལམ་ཟིན་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱིས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གི་ཡུན་ལ་མཚན་བརྗོད་ལན་གྲངས་མང་པོ་བཏོན་ཟིན་པའི་འཐད་པ་ཡོད་དེ་རླུང་སེམས་རགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཁ་ཏོན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ངོ་ནས་རྟག་པར་ཁ་ཏོན་བགྱིད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཇི་ཙམ་འཚོ་བ་དེ་སྲིད་དུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་འཕེལ་བ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གིས། །ཆོས་སྤྱོད་དབང་པ་ཐུལ་བ་ནི། །འཁོར་བ་དུ་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོ། །དེ་སྲིད་བསོད་ནམས་ལ་སོགས་ཚོགས། །བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་བྱེད་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་འདྲ་མཉམ་ཡིན་ཡང་བསག་སྦྱང་ལ་བརྩོན་པ་དང་མི་བརྩོན་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དད་དཔོན་ནོར་བུ་ལོངས་པ་དང་རུས་སྦལ་གཉིད་ལ་གཡུར་བའི་ཁྱད་པར་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕྱི་མ་ནི། ནམ་མཁའ་དང་ནི་ས་གཞིའི་བར་ཡང་རིང་། །རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་འགྲམ་ཡང་རིང་། །ཤར་ནུབ་གཉིས་ཀྱི་རི་བར་དེ་བས་རིང་། །ཡལ་དང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་དེ་བས་རིང་། །ཞེས་པས་སྣང་བ་ནས་མུན་པར་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ།། །།དགུ་པ་སེམས་པ་ནི། བཤད་མ་ཐག་པ་ཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ (༨༠༥)རྣམ་པར་དག་པས་དཔྱད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་དོན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡང་མེད་པའི་ཉན་ཀློག་ལ་སོགས་པ་ནི་འདབ་ཆགས་སྨྲ་མཁན་གྱི་སྒྲ་ཚིག་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་གཞན་དུ་ཡེངས་ཤིང་དྲན་པ་ཉེ་བར་མ་གཞག་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་ངག་བཅས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་། །སྤྱོད་པ་ནན་པས་དེ་ལྟ་མིན། །བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཀུན། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད
Chinese
即使在数量上相同，快慢的差别就像车和日月运行一样，因为念诵非常快，所以积累功德的力量很大，比如大学者世亲曾多次背诵十二部经，八千颂般若经在一个或两个小时内就能念完，所以快慢的程度是无法衡量的。将一个大铜器装满芝麻油，坐在里面，十五天日夜不停地念诵，这只是一种象征。它的声音被屋檐下的鸽子听到，减轻了业障，立即转世为大学者慧稳，这也象征着听到声音的好处。不要认为这是别人做不到的，因为那些能记住梦境的人，在一个小时内就能念诵很多遍名号，这是有可能的，因为粗大的风心导致了超越念诵的结果。如果有人经常从自身角度念诵，那么他活多久，功德的积累就会增长多久。如大学者语自在所说：调伏行法自在者，轮回之中寿命有多长，就有多长积累功德等，菩提之因极其增长。因此，即使进入佛法道路的人是相同的，但精进于积累和净化的差别，就像信士得到如意宝和乌龟沉睡的差别一样。后者是：天空和大地之间也很长，大海的此岸和彼岸也很长，东西两山之间更长，迷失和正法之间更加长。因此，要知道这是从光明走向黑暗的特征。第九，心：对于刚才所说的听闻等五法，必须用思维产生的清净智慧（805）来分析。因为对于词义没有任何思考和分析的听闻和阅读等，就像鹦鹉学舌一样。此外，如果心散乱到其他地方，并且没有保持正念，那么修法就没有结果，如《入行论》所说：身语所为诸善果，不以殷重行持成，念诵苦行及余善，长时修习无
English
Even if equal in quantity, the difference in speed is like the movement of a chariot and the sun and moon. Because recitation is very fast, the power of accumulating merit is great. For example, the great scholar Vasubandhu once recited the twelve scriptures many times, and the Eight Thousand Verse Prajnaparamita could be recited in one or two hours, so the extent of fast and slow is immeasurable. Sitting inside a large copper vessel filled with sesame oil and reciting continuously for fifteen days and nights is just a symbol. The sound of it was heard by the pigeons under the eaves, reducing karmic obscurations, and immediately reincarnated as the great scholar Lodro Tendar (Blo gros brtan pa), which also symbolizes the benefit of hearing the sound. Do not think that this is something others cannot do, because those who can remember dreams can recite many names in one hour, which is possible because the coarse wind-mind leads to results beyond recitation. If someone constantly recites from their own perspective, then for as long as they live, the accumulation of merit will increase. As the great scholar Vagishvara (Ngag gi dbang phyug) said: 'The one who subdues the power of Dharma practice, for as long as their life lasts in samsara, for that long they accumulate merit and so on, the causes of enlightenment greatly increase.' Therefore, even if those who enter the path of Dharma are the same, the difference between diligence and non-diligence in accumulation and purification is like the difference between a devotee obtaining a wish-fulfilling jewel and a turtle falling asleep. The latter is: 'The distance between the sky and the earth is very long, the distance between the near and far shores of the ocean is very long, the distance between the eastern and western mountains is even longer, the distance between straying and the sacred Dharma is even longer.' Therefore, know that this is the characteristic of going from light to darkness. Ninth, the mind: For the five dharmas of listening, etc., just mentioned, it is necessary to analyze with the pure wisdom (805) arising from thought. Because listening and reading, etc., without any thought or analysis of the meaning of the words, are like a parrot's speech. Furthermore, if the mind is distracted elsewhere and mindfulness is not maintained, then Dharma practice is fruitless, as the Bodhicharyavatara says: 'The fruits of body and speech, are not accomplished by diligent practice. Recitation, asceticism, and other virtues, practiced for a long time, without'