Tibetan
གས། །བརྟེན་པ་མེད་པས་ཅོག་པུར་གནས་པའོ། །འབྲིང་པོ་རྩིག་པ་སོགས་ལ་ཆུབ་བརྟེན་ཡང་། །གཡས་གཡོན་སོགས་ལས་རྟེན་པ་སྤངས་པའོ། །ཆུང་ངུ་གློ་སོགས་ཅུང་ཟད་བརྟེན་ན་ཡང་། །མགོ་བོ་སྔས་ལ་འཇོག་པ་ནམ་ཡང་མི། །གཞི་ཇི་བཞིན་པ་རྩྭའམ་ལོ་མའི་སྟན། །བཏིངས་པའི་སྟེང་དུ་གནས་མལ་འཆའ་དེ་ཡང་། །ལན་ཅིག་བཏིངས་ལས་ཡང་ཡང་བརྗེ་བ་སོགས། །གནས་མལ་བརྐམ་ཆགས་སྨད་པའི་ཐབས་ལ་འབད། །དེ་ལྟར་ཟས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམ་གསུམ་དང་། །དེ་བཞིན་གོས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམ་པ་གསུམ། །སྤྱོད་ལམ་ལ་བརྟེན་གཅིག་དང་གནས་མལ་ལ། །བརྟེན་པ་ལྔ་ཡི་སྦྱངས་ཡོན་བཅུ་གཉིས་པོས། །འདོད་སྲེད་ཞེན་པ་སྤོང་ཞིང་ཚངས་སྤྱོད་ལ། །གནས་དང་སེམས་མཉེན་ལས་སུ་རུང་བྱེད་པས། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན། །མདོར་ན་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་བརྒྱ་ཕྲག་ལོ། །ལོན་དང་གསར་དུ་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་གཉིས། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱུ་མཚན་མཉམ་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །མཁན་པོ་དང་ནི་གནས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གཉིས། །བཙུན་དང་བསྟེན་མཁས་ཕན་འདོགས་ཡན་ལག་བཞི། །ལྡན་ལ་བསྙེན་བྱས་ཞུས་ཏེ་བྱ་བ་བསྒྲུབ། །དེ་ལ་བཙུན་པའི་ཡན་ལག་འདི་ཡིན་ཏེ། །ཕམ་པས་མ་གོས་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཟུག ཁ་ན་མ་ཐོའི་མི་དགེས་མ་གོས་དང་། །བརྟན་པའི་ཡན་ལག་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ། །བཅུ་ཕྲག་ལོན་པས་སྡོམ་པ་བརྟན་པའོ། །མཁས་པའི་ཡན་ལག་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཤེས། །དེ་གསུམ་ཚད་ན་མཁན་སློབ་བྱ་རུང་ཞིང་། །རང་དབང་ཅན་དུ་འདུག་ཏུ་རུང་བ་ཡི། །ཡོན་ཏན་ (༥༥༣)གསུམ་བཤད་ཕན་འདོགས་ཡན་ལག་ནི། །སྙིང་རྗེ་བཟོད་ལྡན་ནང་འཁོར་དག་པ་དང་། །ཕན་འདོགས་གཉིས་བརྩོན་མཚན་མཐུན་ལྟ་བ་དང་། །སྨྲ་ཤེས་དོན་གོ་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གནས། །ཐ་མལ་ལུས་གནས་པ་ནི་རང་བཞིན་གནས། །དེ་ལྟར་བཅུ་གཉིས་ཕལ་ཆེར་གོ་སླ་ཡང་། །ཤེས་པ་རང་བཞིན་མི་གནས་སྨྱོན་པ་སྟེ། །དེ་འདྲས་མཁན་པོ་བྱས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལ། །ཉེས་བྱས་བསྐྱེད་ཅིང་ ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་། དེ་བཞིན་ལུས་ཐ་མ་ལ། དོན་ནི་བལ་འཁུར་ལ་སོགས་ལྟུང་བ་བསྐྱེད། །དེ་བཞིན་ས་གཞན་གནས་ན་མཁན་པོ་སོགས། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་སྤང་བ་ཡིན། །གང་དག་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་གྲངས་བཅུ། །འོན་ཀྱང་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་མི་ཤེས་ན། །གནས་ཀྱི་བླ་མ་ཉིད་ལ་མ་བརྟན་པར། །འདུག་ཏུ་མི་རུང་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་འདུལ་བ་གླེང་གཞིས་འཆད་པའི་དོན། །དགག་བཅས་གསུམ་ལ་རྗེས་བཅས་དགག་སྒྲུབ་གནང་། །བསྒྲུབ་བཅས་གསུམ་ལ་རྗེས་བཅས་བསྒྲུབ་ད
Chinese
།无所依凭故，独处而住。中等者，虽稍许依靠墙壁等，然已舍弃依靠左右等。微小者，虽稍许依靠胸部等，然绝不将头置于枕上。如其本然，草或树叶之座，铺设之上安寝，此亦仅铺设一次，屡屡更换等，努力于贬损贪恋住处之法。如是，于食物之依靠有三种，如是，于衣物之依靠有三种，于行止之依靠有一种，于住处之依靠有五种，此十二种修持之功德，舍弃贪欲执着，于梵行，安住且心柔顺堪能，故称为修持之功德。总而言之，受具足戒后已过百年者，与新受具足戒之比丘二人，为成办戒律因由相同之故，堪布与住处之轨范师二人，具足持戒、善于侍奉、饶益之四种支分者，亲近请教而行事。其中，持戒之支分是，未为堕罪所染，不毁坏之戒律形象，未为可呵责之不善所染，且稳固之支分是，受具足戒后已过十年，戒律稳固。善巧之支分是，了知律藏。此三者具足，则堪布、轨范师可为，且可自在安住之功德(553)有三，宣说饶益之支分是，具足慈悲、忍耐，内部眷属清净，饶益二者精勤，见解相同，且能言解义，了知自性安住。庸常之身安住，即是自性安住。如是十二种，大多易懂，然了知自性不住，即是疯癫者，如是者若为堪布，则于所成之事，生起罪过，以及法与财物。如是，身体庸常，意义是生起驮毛等之堕罪。如是，若住于他处，则堪布等，应舍弃特殊之行为。何者受具足戒后已过十年，然不了知律藏，则不依靠住处之法师，不可安住，乃是受他支配者。如此，宣讲律藏之根本之义，于遮止等三种，有随行遮止、开许，于成办等三种，有随行成办。
English
Therefore, one dwells alone without relying on anything. The intermediate one relies slightly on walls, etc., but abandons reliance on the left and right, etc. The small one relies slightly on the chest, etc., but never puts his head on a pillow. As it is, a seat of grass or leaves, one sleeps on it after laying it down. This also means laying it down only once and changing it frequently, striving to disparage the method of craving for dwelling places. Thus, there are three kinds of reliance on food, similarly, there are three kinds of reliance on clothing, one kind of reliance on conduct, and five kinds of reliance on dwelling places. These twelve qualities of practice abandon desire and attachment, abide in pure conduct, and make the mind gentle and workable, therefore they are known as the qualities of practice. In short, two monks, one who has been fully ordained for hundreds of years and one who has been newly ordained, in order to accomplish the same reason for discipline, two preceptors and two teachers of the place, who possess the four branches of being virtuous, skilled in serving, and benefiting, should be approached for instruction and action. Among them, the branch of virtue is that the image of discipline is not defiled by defeat, not defiled by blameworthy non-virtue, and the branch of stability is that after being fully ordained for ten years, the discipline is stable. The branch of skill is knowing the Vinaya Pitaka. If these three are complete, then the preceptor and teacher can act, and the three qualities of being able to dwell independently (553) are explained. The branch of benefiting is that one possesses compassion and patience, the inner circle is pure, both benefiting are diligent, the views are the same, and one is able to speak and understand the meaning, knowing the nature of abiding. The ordinary body abiding is the nature of abiding. Thus, although most of the twelve are easy to understand, not knowing the nature of abiding is madness. If such a person becomes a preceptor, then the object to be accomplished will generate faults, as well as Dharma and wealth. Similarly, the ordinary body means generating the fault of carrying wool, etc. Similarly, if one dwells in another place, then the preceptor, etc., should abandon special behaviors. Those who have been fully ordained for ten years, but do not know the Vinaya Pitaka, cannot dwell without relying on the Dharma master of the place, and are subject to others. Thus, the meaning of explaining the basis of the Vinaya is that in the three with prohibition, there is subsequent prohibition and permission, and in the three with accomplishment, there is subsequent accomplishment.
Tibetan
གག་གནང། །གནང་བཅས་གསུམ་ལ་རྗེས་བཅས་གནང་དགག་བསྒྲུབ། །བཅས་ཀྱང་ལ་སོགས་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ལས། །སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་དང་། །བླང་བྱ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བཅུ་བདུན་གཉིས། །མཁན་སློབ་ལ་བརྟན་ཇི་སྲིད་འཚོ་ཡི་བར། །ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་ནས། །སྤང་བླང་བགྱིད་ན་ལྟུང་བའི་བྱུང་བའི་སྒོ། །བཞི་ཡི་དང་པོ་མི་ཤེས་སྒོ་བཅད་ནས། །སོ་སོ་ཐར་པ་དོན་ལྡན་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མདོར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་དང་ཅིག་ཤོས་ཁྱད། །ཕམ་པས་མ་གོས་སྟེང་དུ་བཅས་པ་ཡི། །ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་ལས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི། །སྡིག་པའི་གཟུགས་ཅན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས། །ཉམས་པ་མཐུ་ཆེ་མཛད་ལས་དེ་སྐད་དུ། །འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་དགེའི་གཟུགས་ཞེས་བཤད། །དེ་ཕྱིར་བཅས་པའི་ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་ལས། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ། །གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ངོ་བོར་གནས་མང་ (༥༥༤)ལ། །ཇི་མི་སྙམ་པར་ཁྲིམས་འཆལ་རྒྱུ་འབྲས་འགོག །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ལྔ་བརྒྱའི་ཐ་མ་འདིར། །བསྟན་པ་རིན་ཆེན་རྟགས་ལ་ཉེ་བ་ཡི། །ཆབ་དང་བྱིན་ལེན་མཆིལ་ལྷྭམ་བསལ་ཙམ་གྱིས། །ཀྲྀ་ཀིའི་རྨིས་ལྟས་ལུང་སྟོན་ཉམས་སུ་མྱོང་། །དེ་འདྲའི་དུས་ན་སྦྱངས་ཡོན་བཅུ་གཉིས་པོ། །གངས་རིའི་ཁྲོད་པས་སྤངས་པ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་། །སྐྱེ་ཤིས་འཇིགས་པའི་ངེས་འབྱུང་དེ་གང་དག །དབེན་པའི་གནས་ལ་བསྐུལ་ཕྱིར་འདི་སྐད་གསོལ། །སྟོན་པས་བླ་གབ་མེད་སོགས་གནས་ཀྱི་ལྔ། །གསུངས་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་བླ་གབ་ཆེ་ལ་གཉེར། །དེ་ནི་ཁྱིམ་ཆུང་སྤངས་པའི་ཁྱིམ་ཆེན་ཕྱིར། །འདུ་འཛིས་རྣམ་པར་གཡེངས་ཤིང་ཆོས་ལས་ཉམས། །དུག་དང་འདྲ་བའི་ཡུལ་གྱི་ཉེས་དམིགས་ནི། །དགྲ་གཉེན་ཆགས་སྡང་ཕྱོགས་རིས་ཁྲོན་གཅུགས་ཀྱིས། །བསམ་སྦྱོར་ལྷུར་ལེན་རྙེད་དང་མི་རྙེད་སོགས། །ལོ་ཀའི་ཆོས་བརྒྱད་ཞགས་པའི་གཞན་དབང་གིས། །ངེས་འབྱུང་རི་དྭགས་ཆོས་མིན་མཐའ་ལ་གཅུར། །མང་པོ་ཚོགས་པའི་དབུས་སུ་ལོག་འཚོའི་རྫས། །མྱོང་བཞིན་མྱོང་བཞིན་རང་རྒྱུད་ཆུད་སོན་པའི། །ངང་ལ་འཚོ་བའི་འདུ་བྱེད་སྐབས་ཡོལ་ཏེ། །དགེ་སྦྱོང་གཟུགས་ཀྱིས་ངན་འགྲོའི་ས་མཁན་བྱེད། །འདི་ལྟར་བསམས་ནས་ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོར། །དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་དྲན་བྱས་ནས། །ཚོང་དང་སོ་ནམ་འདུ་འཛིས་དབེན་པའི་གནས། །བས་མཐའི་ནགས་སུ་མྱུར་བ་མྱུར་བར་སྦྱོན། །དེ་ན་བྱ་དང་རི་དྭགས་བུང་བ་རྣམས། །འཁོན་དང་རྩོད་པ་མེད་པས་རང་རྒྱུད་འཇམ། །ཤིང་དྲུང་བླ་གབ་མེད་དང་དུར་ཁྲོད་སོགས། །གནས་མལ་རྣམས་ཀྱི་དགོ
Chinese
请开许！开许和戒律三者，随戒开许，开许、遮止、成办。 戒律等是学习的基础，从这些基础中，有二百五十条舍弃的戒律，以及十七条应取的进入的戒律。 依赖于堪布和阿阇黎，直至生命终结。 安住于戒律，精勤于听闻和思禅，如果行持舍弃和应取，就能关闭产生堕落的四种门中的第一种——无知的门。 如此，别解脱就能变得有意义。 总而言之，持有戒律者和未持戒律者的区别在于，未被根本堕罪所染污，在此基础上，即使是细微的戒律支分，也比自性罪的罪恶形象更为强大。 大师如是说：“破戒的戒律是不善的形象。” 因此，相对于细微的戒律支分，自性罪是罪恶的，对他人有害，以根本为基础，安住于许多事物中（554）。 如果不以为然，破戒就会阻碍因果。 即使如此，在这五百年的末期，珍贵的教法接近衰败的征兆。 仅仅通过茶水、加持品、口水和鞋子等，就体验着克哩底（梵文：kṛti）的梦兆和预言。 在这样的时代，即使十二种功德如同被雪山中的人抛弃一样，那么，出生时的吉祥和对怖畏的厌离又在哪里呢？ 为了劝勉前往寂静处，因此如此祈请。 导师所说的无覆处等五种处所，人们背离这些教言，追求大的覆处。 这是为了舍弃小家，追求大家。 喧嚣令人散乱，并使人从佛法中退失。 如同毒药一般的世间过患在于，由于敌友、贪嗔、偏袒和争斗，专注于思考和行为，以及获得和未获得等等。 被世间八法的绳索所束缚，厌离就像野兽一样被驱赶到非法的边缘。 在众人聚集之处，享用着邪命之物，一次又一次地体验着，自相续被耗尽。 以本性为生的行为错过了机会，以僧人的形象成为恶趣的造地者。 如此思索之后，忆念《月灯经》中所赞叹的寂静功德，远离贸易、农耕和喧嚣之地，迅速地前往边地的森林。
English
Please grant permission! Permission and precepts, these three, with precepts and permission, granting, prohibiting, and accomplishing. The precepts and so on are the basis of learning, from these bases, there are two hundred and fifty precepts of abandoning, and seventeen precepts of entering that should be taken. Depending on the Khenpo and Acharya, until the end of life. Abiding in the precepts, diligently listening, contemplating, and meditating, if abandoning and taking are practiced, then the first of the four doors of arising downfalls—the door of ignorance—will be closed. Thus, individual liberation will become meaningful. In short, the difference between one who holds precepts and one who does not lies in being unstained by fundamental defeats. On top of that, even a subtle branch of precepts is more powerful than the sinful image of a natural transgression. The master said, "A corrupt precept is an image of non-virtue." Therefore, relative to a subtle branch of precepts, a natural transgression is sinful, harmful to others, based on the root, and abides in many things (554). If one does not take it seriously, breaking the precepts will hinder cause and effect. Even so, in this last of the five hundred years, the precious teachings are close to the signs of decline. Merely through tea, blessings, saliva, and shoes, one experiences the omens and prophecies of Kṛti (Sanskrit: kṛti). In such times, even if the twelve qualities are abandoned as if by someone in the snowy mountains, where is the auspiciousness of birth and the renunciation of fear? To encourage going to solitary places, therefore, this is prayed. The five places of the teacher, such as the uncovered place, people turn away from these teachings and seek large covered places. This is to abandon the small home and seek the large home. Distraction scatters the mind and causes one to fall away from the Dharma. The faults of worldly things, like poison, are that due to enemies and friends, attachment and aversion, bias and strife, one focuses on thoughts and actions, and on gaining and not gaining, and so on. Bound by the ropes of the eight worldly dharmas, renunciation is driven to the edge of non-dharma like a wild animal. In the midst of many gatherings, enjoying the substance of wrong livelihood, again and again, one's own continuum is exhausted. The actions of living by nature miss the opportunity, and in the form of a renunciate, one becomes a maker of the ground for bad migrations. Having thought in this way, remembering the virtues of solitude praised in the Sutra of the Moon Lamp, abandoning trade, agriculture, and noisy places, quickly go to the forests of the borderlands. There, the birds, wild animals, and bees have no animosity or strife, so one's own continuum is softened. Under the trees, in uncovered places, and in cemeteries, and so on, the purpose of the dwelling places...