Tibetan
་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའོ། །བསླབ་པ་གསུམ་པོ་འདིའི་ནང་དུ་བསླབ་པ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་ལྷག་གཅིག་འདུ་བ་དེ་ལ་འབད་པས་བསླབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག་ལ་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ཞེས་བྱའོ། །རྟེན་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སྦྱར་ན། སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་སེམས་ (༣༧༧)དཔའི་སྡོམ་པ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དགེ་བ་མཐའ་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་གཞན་དོན་འབའ་ཞིག་བྱེད་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་རྣམ་པ་གསུམ། དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་ཐར་པ་སྤངས་པ་བདུན་གྱིས་བསྡུས་པ་ལུས་ངག་གཉིས་གཙོ་བོར་བྱེད་ཅིང་། གཞན་དོན་དུ་བཅས་པ་མི་འདྲལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤངས་པ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད་ཅིང་གཞན་དོན་དུ་བཅས་པ་འདྲལ་བས་བསླབ་པ་དང་། བསླབ་བྱ་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའང་ཉན་རང་གཉིས་རྒྱུའི་དུས་ན་ཚོགས་རྒྱ་ཆུང་ངུ་ལས་མི་གསོག་པས་རང་ཉིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཙམ་ལས་མི་ཐོབ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རྒྱུའི་དུས་ན་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་བརྩོན་པས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་སྟེང་ན་སྔགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་ནས་སྡོམ་པ་སུམ་ལྡན་དུ་འགྲོ་སྟེ། རྩིག་པ་ལ་ཕ་གུ་དང་པུ་ཤུ་བསྣན་པ་བཞིན། བསླབ་བྱ་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་ཀ་མངལ་ཆེ་བར་སོང་བ་ཡིན་པས། དེ་དག་ནང་འགལ་བྱུང་ན་གོང་མ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་དང་། འོག་མ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་འདོད་པ་གཉིས་ཀའང་གནོད་པ་སྤོང་བ་དང་། ཕན་འདོགས་པ་དགོས་པ་མཐུན་པའི་དོན་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་ནུས་པ་གང་ཆེ་བའི་ཐོག་ཏུ་བཏང་ནས་འགལ་ན་ནི་གནད་མི་སྲིད། གནང་ན་ནི་འགལ་མི་སྲིད་པའི་དོན་དང་མ་འཛོལ་བ་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་པོའི་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི་ལུང་གི་ཆོས་ཀྱིས་བརྟག་ལ། དེ་གནས་འགྱུར་མི་འགྱུར་གང་ཟག་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པའི་ཆོས་ལ་རག་ལུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དན་ལ་སྡོམ་པ་སུམ་ལྡན་དུ་ཁས་འཆེ་བའི་ལམ་ཞུགས་མོས་པས་དཔྱོད་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་གྲུབ་པའི་རྒྱུད་གཉིས་རྫས་མ་འགལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་གཙོ་བོར་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལ་སྤྱིར་ (༣༧༨)དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། བསོད་ནམས་དང་། ལམ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གསུམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལའང་བརྗོད་བྱ་དེ་བརྗོད་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་གཉིས་སུ་གནས་པའི་ཚུལ་མཛོད་ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་ནི། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞེས་པའི་ལུང་གི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པས་བརྗོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་དག་སྟེ། དེ་ལའང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མངོན་བརྗོད་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་བརྟག་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་འཁོར་བའི་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དག་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྣོད་བཅུད་བཏག་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་གྱི་རབ་བྱེད་ཐོག་མར་བཀོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་བརྒྱ་པ་ལས། མི་ཡི་ཆོས་ལུགས་ལེགས་སྤྱད་ན། །ལྷ་ཡུལ་བགྲོད་པར་ཐག་མི་རིང་། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ཐེམ་སྐས་ལ། །འཛེགས་ན་ཐར་པ་གམ་ན་ཡོད། །ཅེས་པ་ལྟར། ཅེས་པ་ལྟར། དངོས་བསྟན་མངོན་པར་མཐོ་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་སྨོས་ཀྱང་། རྒྱུད་ནས་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་རྐང་བཏེགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷ་མིའི་ཐེག་པར་བཀྲི་བའི་སླད་དུའོ། །ཕྱི་མ་ནི་རྗེད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སུ་བཞག་ཀྱང་། གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་ངེས་པ་སྟེ། དེ་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ནམ། ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ལས་བྱུང་བས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་རྒྱ་མཚོར་འབབ། འབབ། གཞོལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བབ། འབབ། གཞོལ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཁམས་མཐའ་དག་ངེས་པའི་དོན་འབའ་ཞིག་ལ་འབབ་ཅིང་གཞོལ་བར་འགྱུར་བ་ལ་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ཞེས་ (༣༧༩)བྱའོ། །དེ་ལའང་གང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་དང་། གང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར། མགོན་པོ་བྱམས་པས། གང་ཞིག་གང་གིས་ཆགས་བྲལ་བ། །བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་དངོས། །ཆགས་བྲལ་ཉིད་ཀྱི་འགོག་པ་དང་། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་དག་གིས་བསྡུས། །ཞེས་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་འགོད་པའི་བདེན་པའི་ཆོས་དང་། བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་ཆོས་གཉིས་སུ་གནས་པའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་ཀྱི་དོན་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བྱེ་བ་འདི་ནི་གདུལ་བྱ་བློ་དམན་པ་གྲུབ་མཐའ་ལམ་ཞུགས་པ། སྣང་བ་ལ་བདེན་འཛིན་འཐས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ལ་རྨོངས་པ། སྐྱེས་བུ་དམ་པས་མ་ཟིན་པ།
Chinese
与区分开来的部分相符。这三个学处中，包含了一百五十多个学处，努力学习这些学处的人被称为圣者僧团。如果将此基础应用于大乘道，那么别解脱戒仅仅是避免有害行为。菩萨戒是在此基础上，包括利益他人的止恶行善律仪。圆满一切善行，修持六度波罗蜜多，是摄集善法律仪。直接或间接地只为他人利益而行事，是饶益有情律仪，共有三种。同样，别解脱戒以七种舍弃为主，主要涉及身语二业，不舍弃利他之心。菩萨戒以十种舍弃为主，舍弃利他之心，因此在学处和所学方面都有区别。同样，从果的角度来看，声闻和缘觉在因地时积累的资粮较少，只能获得自我解脱之道。菩萨在因地时勤奋积累无量福德和智慧资粮，因此获得三身果位。在此基础上，如果获得密咒灌顶，则成为三戒合一，就像墙壁上添加了山墙和屋檐一样。所学和功德都变得更加广大。如果这些之间发生冲突，那么无论是以上者为主，还是以下者为主，都需要避免损害，利益他人，在符合需求的意义上，根据个人能力的大小来决定，如果违背，则不会有要点。如果允许，则不会有违背之处，必须不与此意义相混淆。因此，这三种戒律的确定，要通过教理来检验，而其是否改变，则取决于个人内心的思维。因此，对于自称具有三戒合一，却以初学者的心态进行思辨，以及对于已经证悟法性实相的行者来说，虽然二者的本质并不矛盾，但其特点却有极大的差异，必须抓住重点。总的来说，圣法的特点是，福德、道和涅槃这三者是所要表达的内容。
English
It is in accordance with the part that distinguishes. Among these three trainings, those who diligently study the more than one hundred and fifty trainings contained within are called the noble Sangha. If this basis is applied to the Mahayana path, then the Pratimoksha vows are merely to refrain from harmful actions. The Bodhisattva vows are, on top of that, the ethics of restraining misdeeds, including benefiting others. Accomplishing all virtues, practicing the six perfections, is the ethics of gathering virtuous dharmas. Acting solely for the benefit of others, directly or indirectly, is the ethics of benefiting sentient beings, of which there are three types. Similarly, the Pratimoksha vows, summarized by the seven abandonments, mainly concern the actions of body and speech, and do not abandon the intention to benefit others. The Bodhisattva vows, mainly concern all ten abandonments, and abandon the intention to benefit others, so there is a difference in both the precepts and what is to be learned. Similarly, from the perspective of the result, the Hearers and Solitary Realizers do not accumulate much merit at the time of the cause, so they only attain the path of self-liberation. Bodhisattvas, at the time of the cause, diligently accumulate immeasurable collections of merit and wisdom, so they attain the fruit of the three bodies. On top of that, if one receives the empowerment of mantra, then one becomes the union of the three vows, like adding a gable and eaves to a wall. Both what is to be learned and the qualities become more vast. If there is a conflict between these, then whether one takes the higher as primary or the lower as primary, one needs to avoid harm and benefit others, and in accordance with the meaning of what is needed, one should decide according to the extent of one's ability. If one violates, then there will be no key point. If one allows, then there will be no violation, and one must not confuse this meaning. Therefore, the determination of these three vows is to be examined by the Dharma of the scriptures, and whether it changes or not depends on the mind of the individual. Therefore, for those who claim to have the union of the three vows, but speculate with the attitude of a beginner, and for those practitioners who have realized the true nature of reality, although the essence of the two is not contradictory, their characteristics are very different, and one must grasp the key point. In general, the characteristics of the Holy Dharma are that merit, the path, and Nirvana are the three things to be expressed.
Chinese
应当如此确定。对此，所说之事物依赖于能说之事物，安住于经和证悟之正法二者的方式，如《宝性论》中所说： 导师之正法有两种，即经和证悟之自性。 经之法能使入于证悟之义，故一切圆满之言说，对此也有世间和超世间的名言二者。前者是关于八种观察等的言谈，因与轮回之法相符而广为人知。此处也为了与世间相符而入门，故首先安排了关于器情世界假立等的言谈之分别。如《百慧论》中所说： 善用人之法，前往天界路不远。在人与天之阶梯上，攀登则解脱在咫尺。 如是，虽未说直接显示的增上生之因，但因是从相续中证悟之法入门的垫脚石，故为了引导至人天乘。后者是从忘失的角度安立为十二部经，但从对治的角度确定为三藏。所有这些都是证悟法性的共同因，或从证悟法界之共同因中产生。如《涅槃经》中所说： 大河注入大海，注入，奔流，同样一切法注入涅槃，注入，奔流。 如是，如来之所有法界都注入并奔流于唯一之确定意义，称为果证之圣法（第379页）。对此，也有以何者而离贪欲，以及以何者而使离贪欲的两种差别。故怙主弥勒说： 以何者，以何而离贪，具二谛相之彼真实。离贪之自性即灭谛，以及道谛所摄。 如是安住于果之自性的灭谛之法，以及安住于作用之自性的道谛之法二者。即使如此，以论典来区分法之意义，这是因为所化众生根器低劣而误入歧途，对显现执着为真实，对法的词义愚昧无知，未被圣者所摄受。
English
It should be determined in this way. Regarding this, the object of expression depends on the means of expression, abiding in the two aspects of scripture and realization of the sacred Dharma, as stated in the Ratnagotravibhāga: The Teacher's sacred Dharma has two aspects: the nature of scripture and realization. The Dharma of scripture leads to the meaning of realization, so all complete expressions, regarding this, there are also two types of expressions: mundane and supramundane. The former refers to discussions about the eight examinations and so on, which are well-known because they conform to the Dharma of samsara. Here, too, in order to enter in accordance with the world, the distinctions of speech regarding the imputation of the environment and beings are arranged first. As stated in the Śata-prajñā: If one practices human Dharma well, the path to the realm of the gods is not far. On the ladder of gods and humans, if one climbs, liberation is near. Thus, although the cause of higher rebirth, which is directly shown, is not mentioned, it is a stepping stone for entering the Dharma realized from the continuum, so it is for the sake of leading to the vehicle of gods and humans. The latter is established as the twelve divisions of scripture from the perspective of forgetting, but from the perspective of antidote, it is determined as the three baskets. All of these arise from the common cause of realizing the nature of Dharma, or from the common cause of realizing the realm of Dharma. As stated in the Nirvana Sutra: Great rivers flow into the ocean, flow, rush, similarly all Dharmas flow into Nirvana, flow, rush. Thus, all the realms of the Tathāgata flow and rush into the single definitive meaning, which is called the sacred Dharma of fruit realization (p. 379). Regarding this, there are also two distinctions: by what one becomes free from desire, and by what one causes others to be free from desire. Therefore, Lord Maitreya said: By what, by what is one free from desire, that which has the characteristics of the two truths is real. The nature of freedom from desire is the cessation of suffering, and is included in the truth of the path. Thus, the Dharma of the truth of cessation, which abides in the nature of the fruit, and the Dharma of the truth of the path, which abides in the nature of action, are the two aspects. Even so, this distinction of the meaning of Dharma by treatises is because the disciples are of inferior intellect and have entered the wrong path, clinging to appearances as real, ignorant of the meaning of the words of Dharma, and not embraced by holy beings.