Tibetan
ད་པ་དང་། ཚིག་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དང་། གོང་འོག་གི་སྡེ་ཚན་འབྱེད་པའི་རིམ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཆེས་གསལ་བར་མངོན་དུ་ཕྱུང་ཞིང་། དྲང་དོན་དང་། ངེས་དོན་དང་། དགོངས་པ་དང་། ལྡེམ་དགོངས་ཏེ་མདོའི་ཚུལ་བཞིས་ཕྱེ་ནས་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་གསལ་་བར་མཛད་པ་བཀའ་གསུམ་གྱི་དོན་འགྲེལ་བ། གཏམ་གྱི་ཚོགས་བཀའ་དང་པོའི་འགྲེལ་བ་དང་། རིག་པའི་ཚོགས་བར་བའི་འགྲེལ་བ་དང་། བསྟོད་པའི་ཚོགས་ཐ་མའི་འགྲེལ་བར་མཛད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ལྷས་བཞི་བརྒྱ་བ་ལ་སོགས་པ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་སོགས་མཛད་ཅིང་། ལོ་དགུ་བརྒྱ་ལྷག་སྟོང་དུ་ཉེ་བ་ན་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བྱོན་ཏེ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱམས་པ་བསྒྲུབས་ནས་བྱམས་ཆོས་ལྔ་འཛམ་གླིང་དུ་དར་བར་མཛད། ཁྱད་པར་རང་གིས་བསྟན་བཅོས་ས་སྡེ་ལྔ། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་ཉི་ཤུར་གྲགས་པ་རྣམས་མཛད་ པས་དཔལ་མགོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། ཐོགས་མེད་སྟེ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་གྲགས་ལ་འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་དྲུག་གི་གཙོ་བོའང་ཡིན་ནོ། །རྒྱན་དྲུག་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོ། ཐོགས་མེད། དབྱིག་གཉེན། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ། ཡོན་ཏན་འོད་དོ། །མཆོག་བརྒྱད་དུ་བགྲང་ན། ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་ལྷ་དང་། ཙཎྡྲ་གོ་མི། དཔའ་བོ་གསུམ་བསྣན་ནས། ཕྱོགས་གླང་ཕྲི་བའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། གཞན་དུ་མཆོག་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གྲགས་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་འཛམ་བུའི་གླིང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་བསྟན་སྐྱོང་ཆེན་པོ་མང་དུ་བྱོན་ནས་ཤཱཀྱ་སེང་གེའི་ལུང་རྟོགས་ཀྱི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་མཛད་ཅིང་ནམ་མཁའི་མཐའ་གཏུགས་པར་བརྡལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། སྟོན་འཁོར་སྡུད་པ་པོ་དང་བསྟན་སྐྱོང་ཚུལ། །ཐ་དད་བསྟན་ཀྱང་ངེས་དོན་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱི། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཉིད་ལས་གཞན། །མ་ཡིན་གཏམ་གྱི་ངང་ཚུལ་མཁས་རྣམས་གླེང་། །དབང་རྟུལ་རྒྱུ་ལ་མོས་པའི་གདུལ་བྱ་སླད། །ཀུན་རྫོབ་ཐེག་པའི་མཇུག་སྒོ་བསམ་ཡས་ཀྱང་། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་པས། །གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པས་ཅུང་ཟད་དུབ། །མུ་བཞིའི་རྣམ་རྟོག་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་གང་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར
Chinese
并且，以词义简略地显示，以上下部的类别区分的次第，将佛陀的教言最为清晰地显现出来，以正义、了义、密意、不了义，即以四种经的方式区分，具有匡正和守护的功德，从而广泛地阐明了中观的宗义，即三藏的意义解释。作了言语之藏第一教言的解释，智慧之藏中间的解释，赞颂之藏最后的解释。同样，圣天作了《四百论》等，圣天之子作了观世音禁行等，月称作了《明句论》和《入中论》等。在九百多年接近一千年时，导师无著兄弟等出现，无著修持弥勒，从而使弥勒五法在世间广为流传。特别是自己作了论著五事地、二总摄等与弥勒相关的二十法，因此，怙主圣龙树和无著被称为两大车轨，也是庄严世间的六庄严之首。六庄严是龙树、圣解脱、无著、世亲、陈那、法称、功德光。如果算作八胜士，全知者在他们之上加上圣天、旃扎果弥、英雄三位，减去陈那。这样说，其他地方，二胜士的说法很出名。这样，以庄严赡部洲的六庄严、二胜士等为代表，出现了很多护持佛法的大德，珍爱释迦狮子的教证二法，并且弘扬到遍布虚空边际。在此说：导师眷属的摄受者和护持佛法的方式，即使显示为不同，但却是了义胜者自己的大智慧的示现，而不是其他，智者们谈论着言语的自性。为了对钝根者和对因果有信心的可调伏者，即使是无量无数的世俗乘的结尾，但由于不是将果放在道上，因此，被三大阿僧祇劫的繁琐所困扰。四句的分别念在法界中解脱，谁的自性完全
English
And, by showing the meaning of words in a concise way, and by distinguishing the categories of upper and lower parts, the Buddha's teachings are most clearly revealed. By distinguishing between the definitive meaning, the provisional meaning, the hidden meaning, and the non-definitive meaning, that is, by distinguishing the four ways of sutras, it has the qualities of correcting and protecting, thus widely clarifying the tenets of Madhyamaka, which is the explanation of the meaning of the three baskets. He made the explanation of the first teaching of the collection of words, the explanation of the middle of the collection of wisdom, and the explanation of the last of the collection of praises. Similarly, Aryadeva made the Four Hundred Verses, etc., Lekdenjé made the Avalokiteśvara asceticism, etc., and Chandrakirti made the Clear Words and the Introduction to the Middle Way, etc. When more than nine hundred years were approaching a thousand, the master Asaṅga and his brother, etc., appeared, and Asaṅga practiced Maitreya, thus spreading the five teachings of Maitreya widely in the world. In particular, he himself made the treatises Five Subjects, Two Compendiums, etc., and the twenty teachings related to Maitreya, so the glorious protector Nāgārjuna and Asaṅga are known as the two great chariots, and are also the chief of the six ornaments that beautify the world. The six ornaments are Nāgārjuna, Āryaśūra, Asaṅga, Vasubandhu, Dignāga, Dharmakīrti, and Guṇaprabha. If counted as the eight supreme ones, the Omniscient One added Āryadeva, Candragomin, and the three heroes above them, and subtracted Dignāga. Thus it is said, and elsewhere, the distinction of the two supreme ones is very famous. Thus, represented by the six ornaments and the two supreme ones who adorn the Jambudvipa, many great upholders of the teachings appeared, cherishing the precious doctrine of the Shākya lion's scriptural and realized teachings, and spreading it to the ends of the sky. Here it is said: The gatherer of the Teacher's retinue and the way of upholding the teachings, even if shown as different, are the manifestation of the definitive victorious one's own great wisdom, and not other than that, the wise ones discuss the nature of speech. For the sake of the dull-witted and the trainable who have faith in cause and effect, even though the conclusion of the conventional vehicle is immeasurable and countless, since it is not placing the result on the path, it is somewhat exhausted by the elaboration of the three countless eons. The four extremes of conceptualization are liberated into the sphere, whose own nature is completely
Tibetan
་དག། མཆོག་འཛིན་བདག་ལྟའི་འཛིན་སྟངས་ཞིག་པས་མཐའ་གྲོལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་། །མདོ་སྔགས་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་སྐྲག་གྱུར་ནས། །ནང་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་ཆད་སྨྲ་རྣམས་ད་དུང་སྲིད་མཚོར་ངལ་བསོས་ཤིག། ཅེས་པར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ལ་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལས། ཐུན་མོང་ལྟར་ན། མདོ་སྡེ་བསྐལ་བཟང་དང། ལུང་ཕྲན་ཚོགས་ལས་བསྟན་བ་དངོསལོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ལྔ་བརྒྱ་ སྟེ་ལོ་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་ལས་ཕྱེ་དང་ཉིས་སྟོང་། ཟླ་བའི་སྙིང་པོའི་མདོར་ཉིས་སྟོང་དུ་བཤད་པ་དང་། འབུམ་ཊཱིཀ་གནོད་འཇོམས་ལས་ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་བཤད་ཅིང་ཀ་མ་ཤཱི་ལས་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་བར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔར་བཤད་པ་ལས། དང་པོ་ནི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཤས་ཆེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གཉིས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལུང་ལ་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ལྟ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་མཛད་དོ། །འདིར་ནི་བྱམས་པ་ལུང་བསྟན་པའི་མདོར། ཤཱ་རིའི་བུ་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔའི་བར་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་རིམ་གྱིས་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་རྣམས་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ལྟར་བཤད་དེ། ལོ་ལྔ་སྟོང་གི་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བཅད་པས། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པར་བཤད་དེ་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། ལུང་གི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། སྒྲུབ་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། །རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་སྟེ་བཅུ་ལས། འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ཕྲག་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་མང་ལ། ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་མང་ཞིང་ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་མང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཉུང་ཟད་ཡོད་དོ། །འདིར་གཞན་དག་སྒྲུབ་པ་སྔོན་ལ་འདྲེན་ཞིང་ལུང་ཕྱི་ལ་འཇོག་ཀྱང་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་དག་པར་མི་བཞེད་པས། ལུང་གི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་མངོན་པ་དང་། གཉིས་པ་ལ་མདོ་སྡེ། གསུམ་པ་ལ་འདུལ་བ་དར་ཞིང་འཛིན་པ་མང་དུ་འབྱུང་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་དུས གསུམ་གྱི་དང་པོར་ཚུལ་ཁྲིམས། གཉིས་པ་སེམས། གསུམ་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ
Chinese
。由于执着于殊胜和我见的执着方式已经消失，处于解脱的平等性之中，因为害怕它就是显密经论大海的精髓，以佛教的方式说常断论者们，还在轮回苦海中劳累啊！这是场合的偈颂。第二，关于教法的住世量，有共同的和不共同的。按照共同的说法，《贤劫经》和《律藏小品》中说，真实的教法住世五百年，形象的教法住世五百年，共计一千年。《悲华经》中说两千年，《月藏经》中说两千年。《十万颂释·破害》中说五千年，迦摩罗尸罗在《金刚经》的注释中说五百个五百年。其中，第一种说法是就获得解脱者居多的角度说的，第二种说法是就进入果位和学习经论的角度说的，第三种说法是就大多数人的见解和修行相符的角度说的。这里，在《慈氏预言经》中说：舍利子，我圆寂后，五千年间，这五种现象会逐渐消失。哪五种呢？第一种是获得果位者会消失。等等，按照这样的方式解释。将五千年分成两个一半，也就是十个五百年。其中，创生主母等女性出家，最后五百年只是保持象征，说是衰减。也就是，果位的时代有三个五百年，经论的时代有三个五百年，修行的时代有三个五百年，只是保持象征的时代有一个五百年，共计十个五百年。果位的时代，三个五百年的第一个五百年，阿罗汉和不来者多，一来者也有。第二个五百年，不来者多，一来者也有。第三个五百年，入流者多，其他也有少量。这里其他人将修行放在前面，经论放在后面，但一切智者并不认为是清净的。经论的三个时代，第一个时代是阿毗达磨，第二个时代是经部，第三个时代是律藏兴盛，并且受持者众多。修行的三个时代，第一个时代是戒律，第二个时代是心，第三个时代是智慧的修学。
English
. Because the attachment to the superior and the way of clinging to self-view have disappeared, being in the equality of liberation, because of fearing that it is the essence of the ocean of sutras and tantras, those who speak of permanence and annihilation in the Buddhist way are still toiling in the ocean of samsara! This is the verse of the occasion. Second, regarding the duration of the teachings, there are common and uncommon aspects. According to the common explanation, the Sutra of the Fortunate Aeon and the Vinaya Minor Texts state that the actual teachings will last for five hundred years, and the semblance of the teachings will last for five hundred years, totaling one thousand years. The Karuna Pundarika Sutra states two thousand years, and the Moon Essence Sutra states two thousand years. The Hundred Thousand Commentaries, the Destroyer of Harm, states five thousand years, and Kamalaśīla, in the commentary on the Vajra Cutter Sutra, states five hundred five hundreds. Among these, the first statement is made from the perspective of those who attain liberation being the majority, the second statement is made from the perspective of entering the fruit and studying the scriptures, and the third statement is made from the perspective of the majority's view and practice being in accordance. Here, in the Maitreya Prophecy Sutra, it is said: Shariputra, after my complete nirvana, for five thousand years, these five phenomena will gradually disappear. What are the five? The first is that those who have attained the fruit will disappear. And so on, explained according to such a system. Dividing the five thousand years into two halves, that is, ten five hundreds. Among them, the ordination of women such as the Lady of Creation, the last five hundred years will only maintain the symbol, which is said to be decline. That is, the era of the fruit has three five hundreds, the era of the scriptures has three five hundreds, the era of practice has three five hundreds, and the era of merely maintaining the symbol has one five hundred, totaling ten five hundreds. In the era of the fruit, in the first of the three five hundreds, there are many arhats and non-returners, and there are also once-returners. In the second five hundred, there are many non-returners, and there are also once-returners. In the third five hundred, there are many stream-enterers, and there are also a few others. Here, others put practice before and scriptures after, but the Omniscient One does not consider it pure. In the three eras of the scriptures, the first era is Abhidharma, the second era is Sutra, and the third era is Vinaya, which flourishes and has many upholders. In the three eras of practice, the first era is ethics, the second era is mind, and the third era is the study of wisdom.