Tibetan
ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པས་དེ་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མངོན་པས་ནི། འབེལ་བའི་གཏམ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་གྲོལ་ན། ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དག་གཏམ་ཆེན་པོ་ལ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་བག་ཚགས་འཇོག། བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་དང་དེའི་དོན་སྤྱོད་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད། སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཐོས་བསམ་གྱི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཡིད་ལ་སྦྱོར་བས་ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད། དེས་སེམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་བ་ཞི་བར་བྱེད་ཅིང་། ལྷག་མཐོང་གི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། མདོ་དང་ཆོས་མངོན་འདུ་ལ་བདག། མདོར་ན་དོན་ནི་རྣམ་བཞིར་འདོད། །བློ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཤེས་ན། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ། །ཅེས་སོ། །བཞི་བ་གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ནི། སྡེ་སྣོད་བཞིར་སྤྲོ་བ་དང་། གཉིས་སུ་བསྡུ་བའང་ཡོད་པས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་གནས་ཏེ། དང་པོའི་དབང་གིས་སྡེ་སྣོད་བཞི་བར་བྱེད་ན། མཚན་གཞི་ནི་རིག་པ་འཛིན་པ་སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཨ་བྷ་ཡ་ཀ་རས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སྟོན་པས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཀའོ་ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཤཱནྟི་པས། ཟབ་མོའི་དོན་བསྡུས་ནས་སྟོན་པས་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ལ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་དང་། མདོ་དགོངས་པ་འདུས་པའི་མཚན་གཞིའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱང་དངོས་བསྟན་ཉིད་དུ་གྲུབ་མོད། འདིར་སློབ་དཔོན་ཨཱརྱ་དེ་བས་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ་ཞེས་ལོགས་སུ་བྱ་བ་སྡེ་སྣོད་བཞི་པར་ཕྱེ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན་ཏེ། དག་པའི་གདུལ་བྱ་ལ་གསུངས་པའི་དོན་གྱི་དང་། ཐབས་མང་བ་དང་། དཀའ་བ་ཉུང་བ་དང་། དབང་པོ་རྣོན་པོའི་སླད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ལུང་གང་གིས་སྟོན་ན། མདོ་སྡེ་གདམས་ངག་འབོགས་པའི་རྒྱལ་པོ་ལས། འདྲེན་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག། བཅོམ་ལྡན་ངེས་པར་གསུངས་ལགས་ན། །རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མི་འཚོལ་བའི། །ངེས་པའི་ཐེག་པ་ཅིས་མ་གསུངས། །ཞེས་དང་། །རྒྱུ་ལ་མོས་པ་རྒྱུ་ཆོས་ཀྱི། །འཁོར་ ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བྱས་ནས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཉེ་ལམ་ཞིག། མ་འོངས་དུས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར།
Chinese
因为精进地勤奋，是为了证悟那二者。论藏则说：善于明辨精妙的言辞。像那样，由三藏的法所产生的智慧，能使解脱。如何解脱呢？听闻的智慧，将法的界限等同于伟大的言辞，留下相似的习气。思惟的智慧，将那个和那个的意义理解为实践的方式。修习的智慧，将听闻思惟的意义一心一意地专注于心中，从而在相续中生起胜观之因，寂止的等持。由此平息心的烦恼，并且胜观的法性，如实地证悟胜义谛，从而获得解脱。如《经庄严论》所说：经和论的集合是自我，总之，意义被认为是四种。有智慧的人如果知道这些，就能获得一切种智。第四，从所化机的角度来区分：有展开为四藏，也有归纳为二藏，因此不是绝对的。如果按照第一种方式分为四藏，那么名称的基础就是持明咒藏。对此，阿巴亚嘎拉论师说，因为宣说三学，所以是三藏。寂天论师说，因为汇集了深奥的意义来宣说，所以是经藏。虽然以金刚摧破和《集经意》的名称基础来衡量，也成立为直接开示，但此处阿雅德瓦论师将持明藏单独列出，是遵循了分为四藏的说法，因为是为了清净的所化机宣说的意义，以及方法众多，困难少，以及为了根器锐利者而宣说的缘故。那用什么教证来证明呢？《经部窍诀交付王经》中说：引导的三乘，世尊 निश्चितly 已经宣说了。因果任运成就而行持，不从其他佛陀处寻觅的， निश्चितly 的乘为什么没有宣说呢？以及，对因有信心的因法之轮，已经极度地转动之后，金刚乘的近道，未来将会出现。
English
Because of diligent effort, it is for the sake of realizing those two. The Abhidhamma says: Skilled in thoroughly establishing subtle words. Like that, the wisdom arising from the Dharma of the three pitakas liberates. How does it liberate? The wisdom of hearing leaves similar imprints on the realm of Dharma, equating it with great words. The wisdom of thinking understands the meaning of that and that as a way of practice. The wisdom of meditation, by focusing the meaning of hearing and thinking single-mindedly in the mind, generates the cause of insight, the samadhi of calm abiding, in the continuum. This pacifies the afflictions of the mind, and the nature of insight, the ultimate truth, is realized as it is, thereby attaining liberation. As the Ornament of the Sutras says: The collection of Sutras and Abhidhamma is the self, in short, the meaning is considered to be fourfold. If a wise person knows these, they will attain omniscience. Fourth, the division from the perspective of those to be tamed: there is expanding into four pitakas, and also condensing into two, so it is not absolute. If it is divided into four pitakas according to the first way, then the basis of the name is the Vidyadhara Mantra Pitaka. On this, Acharya Abhayakaragupta said that because it teaches the three trainings, it is all three pitakas. Acharya Shantipa said that because it gathers and teaches profound meanings, it is the Sutra Pitaka. Although it is established as a direct teaching even if measured by the name basis of the Vajra Destroyer and the Compendium of Intentions Sutra, here Acharya Aryadeva separately lists the Vidyadhara Pitaka, following the statement of dividing into four pitakas, because it is for the sake of the meaning spoken to the pure disciples, and because there are many methods, few difficulties, and it is spoken for those with sharp faculties. Which scripture proves that? In the King of Sutra Instructions Empowerment Sutra, it says: The three vehicles of guidance, the Bhagavan has certainly spoken. Why has the definitive vehicle, which practices cause and effect spontaneously and does not seek from other Buddhas, not been spoken? And, after the wheel of causal Dharma, which has faith in the cause, has been greatly turned, the near path of the Vajra Vehicle will appear in the future.
Tibetan
།ཅེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གཉིས་སུ་བསྡུ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། རྒྱན་ལས། གཉིས་ཀྱང་རུང་ཞེས་པས་གདུལ་བྱའི་གང་ཟག་ལ་སྟོས་ནས་སྡེ་སྣོད་གཉིས་སུ་བཞག་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྡོང་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ནི། །གདུལ་བྱ་བློ་དམན་པ། ལམ་རྒྱ་ཆུང་ངུ་ལ་མོས་པའི་དོན་དུའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ནི། །གང་ཟག་བློ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བ་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པའི་དོན་དུའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་། སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཐེག་པ་དམན་པའི་ལུགས་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་། བསྟན་བཅོས་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལམ་གྲགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པའི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དེ། ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ནི་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཆོས་ལྔ་དག་དང་རང་བཞིན་གསུམ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཉིད་དང་། །བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐའ་དག་འདུས། །ཞེས་སོ། །ཡང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མགོན་པོ་བྱམས་པས། དམིགས་པ་ཆེ་བ་ཉིད་དང་ནི། །དེ་བཞིན་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ངག་དང་། །ཡེ་ཤེས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང་། །ཐབས་ལ་མཁས་པར་གྱུར་བ་དང་། །ཡང་དག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཆེན་པོ་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཐེག་ཆེན་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འཕགས་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་དབྱེ་ན། གདུལ་བྱ་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྒྱུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལ་མོས་པའི་ངོར་རྒྱུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། དབང་པོ་རྣོན་པོ་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལ་མོས་པའི་ངོར་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་སྟེ། མདོ་དགོངས་པ་འདུས་པ་ལས། འདྲེན་པའི་ ཐེག་པ་རྣམ་གསུམ་ལ། །གང་དག་རིམ་པར་བཀོད་ལགས་ན། །མཉམ་པས་བླང་དོར་མེད་སྤྱོད་ཅིང་། །བྱང་ཆུབ་གཞན་ནས་མི་འཚོལ་བའི། །ཐབས་མཆོག་དཔག་གིས་མི་་ལང་བ། །ངེས་པའི་ཐེག་པ་ཡོང་མ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ལས་འདིར་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་དོན་གཉིས་ཏེ། །རྒྱུའི་ཐེག་པ་ལས་གང་གི་འཕགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསང་སྔགས་ཉིད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། །གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་སྤྱིའི་འདོད་པས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། །རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་ཀུན་མཁྱེན་ངག་གི
Chinese
如是宣说的缘故。又作归纳为二的安立时，《庄严经论》中说：“二亦可”，是就所化众生的根器而安立为二藏，即声闻藏和菩萨藏。其中，声闻藏是为调伏根器低劣、喜好小乘道者而设。菩萨藏是为调伏根器殊胜、喜好大乘道者而设。二者的差别在于，就藏而言，小乘的律藏十二部经，以及论藏的七部对法等是声闻藏。而这些道之名声的般若波罗蜜多，以及华严等广大的藏则是菩萨藏。后者差别的法在《楞伽经》中说：“五法及三自性，八识以及二无我，一切大乘皆摄于此。”又从道和果的角度来说，慈氏怙主说：“所缘广大及如是，修持二语与智慧，精进发起与方便，以及真实大成就，佛陀事业极广大，以具七大故，是故定说为大乘。”如是殊胜的大乘，若作分类，则有为调伏根器迟钝、喜好以因作道者而说的因乘波罗蜜多，以及为调伏根器敏锐、喜好以果作道者而说的密咒金刚乘二者。如《总集经》中说：“引导之三乘，何者次第安立耶？平等无取舍行，不从他处求菩提，胜妙方便不可量，未曾说为决定乘。”其中，此处着重讲述密咒金刚乘，内容有二：一是因乘中何者殊胜，二是宣说具有特色的密咒本身。第一部分又分为二：一是各宗派共许的简要陈述，二是第二胜者一切智语的
English
It is because it is taught as such. Furthermore, when considering the arrangement into two, the Ornament says, "Two are also acceptable," which means that based on the disposition of the disciples, two collections are established: the Hearers' Collection and the Bodhisattvas' Collection. Among them, the Hearers' Collection is for the purpose of taming disciples with inferior minds who are inclined towards the small path. The Bodhisattvas' Collection is for the purpose of taming individuals with superior minds who are inclined towards the great path. The difference between the two is that, in terms of the collections, the twelve divisions of scripture in the Hinayana tradition and the seven treatises of Abhidharma, etc., are the Hearers' Collection. The Prajnaparamita, which is the fame of those paths, and the extensive collections such as the Avatamsaka are the Bodhisattvas' Collection. The distinguishing characteristic of the latter is stated in the Lankavatara Sutra: "The five dharmas and the three self-natures, the eight consciousnesses and the two selflessnesses, all of the Mahayana is contained within these." Furthermore, from the perspective of the path and the result, Lord Maitreya says: "The great object and likewise, the two practices of speech and wisdom, diligence, initiation, and skillful means, as well as the great true accomplishment, and the great activity of the Buddhas, because it possesses the seven greatnesses, it is definitely called the Mahayana." If that kind of superior Mahayana is divided, there are the causal Paramita, which is said for the purpose of taming disciples with dull faculties who are inclined to make the cause the path, and the Secret Mantra Vajrayana, which is said for the purpose of taming disciples with sharp faculties who are inclined to make the result the path. As it is said in the Sutra Compendium of Intentions: "The three vehicles of guidance, in what order are they established? Acting with equality, without acceptance or rejection, not seeking enlightenment from elsewhere, the supreme means immeasurable, it has not been said to be the definitive vehicle." Among these, here, the Secret Mantra Vajrayana is specifically explained, and there are two points: which is superior among the causal vehicles, and the explanation of the distinctive Secret Mantra itself. The first part is divided into two: a brief statement of the general consensus of the proponents of philosophical systems, and the words of the Second Victor, Omniscient