Tibetan
་རླབས་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་ལྟར་སྤང་གཉེན་མེད་པར་གྲོལ་བའི་ཚུལ་སྔ་མ་ལས། བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ལ། བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་གཉིས་མེད་པས། །མ་བསྒོམས་རང་བཞིན་བཞག་ན་བསྒོམ་པ་ཡིན། །དོན་ནི་ཀུན་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། །རྣམ་རྟོག་མཚན་མ་དེ་བཞིན་རིག་བྱས་ན། །དྲན་བསམ་ཡིད་ལ་འགྱུ་བ་མ་ལུས་ཀུན། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངང་ལས་མི་ཡེངས་པ། །གང་ལྟར་བསམས་ཀྱང་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཤེས་ན། །མ་བསྒོམས་གང་ལྟར་བཞག་ཀྱང་ཡེངས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་དབང་པོའི་རིམ་པས་བློ་ཡུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་འཇལ་ལུགས་ཐ་དད་པའི་གྲུབ་མཐའ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་ཚུལ། །གང་ལ་བློ་ཡི་རིམ་པས་འཇལ་ལུགས་གསུམ། །སེམས་ཀྱི་སྡེ་ནི་རོལ་པའི་རྩལ་དུ་ཤར། ། ཀློང་གི་སྡེ་ནི་རང་སྣང་བཀོད་པའི་རྒྱན། །མན་ངག་སྡེ་ནི་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་གཟུགས། །རང་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་གུད་ན་མེད་པས་སྤང་བྱའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་གནས་པ་སེམས་ཀྱི་སྡེ། །ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་ཀློང་ལས་འགྲོ་ས་གཞན་མེད་པས་གཉེན་པོའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་པས་བྱ་བྲལ་ཀློང་གི་སྡེ། ཡིན་ལུགས་གཤིས་ཐོག་ཏུ་འབེབས་པས་སྤང་གཉེན་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཟབ་པ་མན་ངག་གི་སྡེ་གསུམ་དུ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། ཡིད་ཅན་རྣམས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྡེ། །ནམ་མཁའ་ཅན་ལ་ཀློང་གི་སྡེ། །རིམ་རྩོལ་ཅན་ལ་མན་ངག་གོ །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་ཐ་དད་པ་དང་། གདུལ་བྱེད་མ་ངེས་པ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་། བདེན་པ་གཉིས་པ་དང་། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ལུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་ནང་དང་སྤང་གཉེན་དུ་འཛིན་པའི་དོན་གཞན་ནམ། ཕྱིན་དྲུག་དང་བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་དེང་འཛིན་གྱི་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ཅན་ལས་མ་གྲོལ་ཞིང་། རང་རྒྱུད་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆ་དང་བཅས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱི་དོན་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཞིག་དབྱིངས་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་དང་ཐ་དད་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་གཤིས་དགེ་སྡིག་བླ་དོར་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་སྡུད་པ་ལ་གནས་པ་སེམས་ཀྱི་སྡེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། སེམས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །ལྟ་བ་བསྒོམ་མེད་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དུ་མེད། །འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་མེད་ས་ལམ་བགྲོད་དུ་མེད། །དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་མེད་བཟླས་བརྗོད་རྫོགས་རིམ་མེད། །དབང་ལ་བསྐུར་མེད་དམ་ཚིག་བསྲུང་དུ་མེད། །ཡེ་ནས
Chinese
如波浪之显现般，从无取舍而解脱之理，较前更甚。于无可修习之法性菩提中，无有修习与所修二者。 不修而安住自性即是修， 意义乃是成办一切义利无生之体性， 若将分别念执相如是觉知， 忆念思维心中所动一切皆， 不离无生之状态不散乱， 无论如何思维亦知是修习， 不修之时无论如何安住亦无散乱。 如是说。又，以根之次第，对心识境之执持衡量方式不同，而分为三种宗派之理。 于何者以心之次第有三种衡量方式， 心之部乃显现为嬉戏之才华， 界之部乃自显庄严之饰品， 口诀部乃无有显现空性之形象。 不住于自心之外别无他法，故从所断之边解脱而安住者，乃心之部。一切法皆无有超出法性普贤佛母之界而行之处，故从对治之边解脱，无有作为者，乃界之部。于如是之本性上安住，故从取舍二边解脱，深奥者，乃口诀部，此为三大部之出处，出自大布置中。 于具意者乃心之部， 于具空者乃界之部， 于具次第勤奋者乃口诀部。 如是说。其中初者，宗派各异，所化不决定，因果先后，因缘勤作，二谛，律仪等内外取舍之义，或六度及生圆等，亦未从执彼为实有之二取中解脱，且自续具有世俗分，故与无自性之义相异，何者于清净广大平等之智慧，远离戏论之法性，一与异无别之菩提心，于胜义之体性，超越善恶取舍之界中摄集而安住者，名为心之部。出自《总集续》中：心性即是菩提心之体性，无有见解修习，无有行持之行为，无有可成之果，无有可行之路，无有可生之坛城，无有念诵圆满次第，无有灌顶，无有可守护之誓言，本来
English
Like the appearance of waves, the way of liberation without acceptance or rejection is even better than before. In the Dharma-nature Bodhi, which cannot be meditated upon, there is no meditation or object of meditation. If you leave the unmeditated nature as it is, it is meditation, The meaning is that everything is accomplished, and the nature of no birth. If you recognize the conceptual marks as they are, All the thoughts that move in the mind, Without straying from the state of no birth, No matter how you think, you know it is meditation, No matter how you stay without meditating, there is no distraction. So it is said. Moreover, according to the order of the senses, the methods of grasping and measuring the objects of consciousness are different, and they are divided into three philosophical schools. In what way are there three ways of measuring with the order of mind? The Mind Division appears as the talent of play, The Space Division is the ornament of self-appearance, The Instruction Division is the form of emptiness without appearance. There is no other Dharma apart from one's own mind, so the Mind Division abides by being liberated from the extreme of what is to be abandoned. All phenomena have no other place to go than the space of Dharma-nature Samantabhadri, so the Space Division is liberated from the extreme of antidote and is free from action. Abiding in the nature of suchness, the profound Instruction Division is liberated from both extremes of acceptance and rejection. This is the source of the three great divisions, from the Great Arrangement. For those with intention, it is the Mind Division, For those with emptiness, it is the Space Division, For those with gradual diligence, it is the Instruction Division. So it is said. Among them, the first is that the tenets are different, the disciples are uncertain, the cause and effect are before and after, the cause and condition are diligent, the two truths, the precepts, and other internal and external meanings of acceptance and rejection, or the six perfections and the generation and completion stages, etc., have not been liberated from the dualistic grasping of holding them as real, and the self-nature still has a conventional part, so it is different from the meaning of no self-nature. Whoever is in the pure, vast, and equal wisdom, the Dharma-nature free from elaboration, the Bodhi mind that is one and not different, in the ultimate nature, transcends the realm of good and evil, acceptance and rejection, and abides in gathering, is called the Mind Division. From the *All-Creating King Tantra*: The nature of mind is the nature of Bodhi mind, there is no view or meditation, there is no action to be practiced, there is no fruit to be achieved, there is no path to be traveled, there is no mandala to be generated, there is no recitation or completion stage, there is no empowerment, there is no vow to be kept, originally.
Tibetan
་ལྷུན་གྲུབ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །གློ་བུར་རིམ་རྩོལ་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་ལས་ འདས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་མུ་སྟེགས་ཆད་པར་བལྟ་བའི་ཆོས་ལུགས་དང་མི་མཚུངས་ས་མ་ཞེ་ན། ཆད་པར་བལྟ་བ་ནི་གདོད་མའི་གནས་སྐབས་ན་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་དང་། ལམ་དུས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྨིན་སོ་དང་། ལྟར་སྣང་དུས་སྐབས་ཀྱི་སྤྱོད་ཚུལ་སོགས་གང་ཡང་མ་ངེས་བཞིན་དུ་རྟོག་གེ་འདོད་རྒྱལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རང་དགར་རྡོལ་ཐབས་སུ་བཅོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་བཅས་ནས་ངང་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་གཤིས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་རྩོལ་བསྒྲུབ་ཀྱི་རྫས་འགལ་བས་དགེ་སྡིག་སྐྱོན་ཡོན་ལས་འདས་པའི་དོན་ཐད་དྲང་དུ་བསྟན་པ་སྟེ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏམ་བྱ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྡིག་དང་བསོད་ནམས་བྱ་བ་འདས། །ཟབ་མོ་བཀྲོལ་བའི་དོན་དང་ལྡན། །མུ་སྟེགས་གཞན་དང་རང་ཉིད་ཀྱི་འང་། །གནས་མིན་སྐྲག་པས་མ་ཉམས་པ། །ཞེས་སོ། །མི་འདོད་ན་ཁྱེད་ཅག་འདོད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཆོས་ཅན་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་དང་། ཁམས་གསུམ་དང་། དགེ་སྡིག་གི་ཆ་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་མ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་པ་དང་འགལ། གཤིས་ལ་དགེ་སྡིག་ཡོད་པ་ངེས་དོན་དུ་འདོད་ན་གྲངས་ཅན་བའི་གྲུབ་མཐའ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཏུ་སྟང་དཔྱོད། འདི་ལྟར་དགེ་བ་ནི་ལེགས་པར་བྱས་པ་སྟེ། རྣམ་སྨིན་དཀར་པོ་དང་། སྡིག་པ་ནི་ཉེས་པར་བྱས་སྟེ་རྣམ་སྨིན་ནག་པོ་བསྐྱེད་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་མིན་པས་དགེ་སྡིག་ལས་གྲོལ་བའི་ཚུལ་ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། དེ་ཡིས་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། །མཁས་པས་འདི་གཉིས་རྣམ་པར་སྤང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་ ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བས་སོ། །ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་མ་རྟོགས་བདག་སེམས་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཡིད་གཉིས་དང་དག་གང་བརྗོད་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་ཤེས་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་གཏན་མ་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་གསལ་བར་སྟོན་པ་སྟེ། གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཐད་དྲང་དུ་བསྟན་པ་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེ་ན། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལས། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་མེད་དཀའ་ཐུབ་དང་ནི་སྦྱིན་སྲེག་མེད། །དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ཡང་མེད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ནི་མེད། །དེ་ནི་སྔགས་བཟླས་པ་སྟེ་དཀའ་ཐུབ་དང་སྦྱིན་སྲེག །དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅ
Chinese
自生清净之法性，忽然次第勤作因果法已超脱。如是，与视外道为断灭之教法不相似之处何在？视断灭者，于初始之时，性之安住方式与，道之时，因果之成熟，及显现之时之行为等任何皆未确定之情况下，以分别臆测之执着心，随意妄为而造作之恶劣宗派，以信任彼等而入于颠倒之状态也。此处乃是，性自生之智慧如虚空般，远离戏论边之体性，于任何皆未成立之时，以因果勤作之相违品，正直显示超脱善恶功过之义，圣者龙树之语，于《宝鬘论》中云：罪与福德之作为已超脱，具有甚深解脱之义，其他外道与自己之，非处不怯懦。如是。若不欲，汝等所欲之法界，其为有法，乃是造作之故，于三时与，三界与，善恶之二分未能解脱之故，与般若母之密意相违。若于自性有善恶，于了义中承许，除数论派之宗义外，又将作何衡量？如是，善者乃是善妙所作，生白业之异熟，恶者乃是罪恶所作，生黑业之异熟，而法界非彼二者，故从善恶中解脱之理，于真实结合之续中亦云：其以罪与福德之，二分而分别，智者当舍弃此二者。如是所说，从所有密咒之续部中出现。如此之理若未证悟，凡是说于自心偏袒之宗义持有二心与清净者，乃是以超脱于分别识之智慧，清晰显示未能彻底证悟性之安住方式之证悟，若对正直显示自性之安住方式而生畏惧，于《喜金刚》中云：无咒之念诵，无苦行，亦无火供，无坛城者，亦无坛城。彼乃念诵咒语，彼乃苦行与火供，彼乃坛城
English
In the spontaneously perfect Dharma-nature, sudden gradual effort, cause and effect, have transcended the Dharma. If so, what is the difference between this and the nihilistic views of the Tirthikas? Those who hold nihilistic views, in the primordial state, do not ascertain the way of being of the nature, nor the ripening of cause and effect in the path, nor the conduct in the apparent state. They rely on the evil tenets fabricated by the mind of speculation and desire, and enter into a state of perversion. Here, the wisdom of the self-arisen nature, like the sky, is free from the extremes of elaboration. When nothing is established, the contradictory substance of cause and effect is directly shown to be beyond good and evil, merit and demerit. The words of the noble Nagarjuna in the Ratnavali say: Actions of sin and merit have passed away, possessing the meaning of profound liberation, not diminished by fear in the wrong place, neither by other Tirthikas nor by oneself. If you do not wish it, then the Dharmadhatu that you desire, as a phenomenon, is compounded, and therefore not liberated from the three times, the three realms, and the two parts of good and evil, and therefore contradicts the intention of the Mother Prajnaparamita. If you assert that there is good and evil in the nature in the definitive sense, then what else would you compare it to other than the Samkhya school? Thus, virtue is what is done well, producing white ripening; sin is what is done wrongly, producing black ripening; and the Dharmadhatu is neither of these two, so the way of liberation from good and evil is also in the Tantra of Perfect Union: It distinguishes the two parts of sin and merit, the wise should abandon these two. As it is said, it arises from all the Tantras of Secret Mantra. If one does not understand such a principle, and speaks of those who hold two minds and purity in the sectarianism of self-mind, then it is the clear manifestation of the realization of those who have not completely realized the way of being of the nature by the wisdom that transcends consciousness. If one is afraid of directly showing the way of being of the nature, then in the Hevajra it is said: There is no recitation of mantra, no asceticism, and no fire offering. There is no one with a mandala, and there is no mandala. That is the recitation of mantra, that is asceticism and fire offering, that is the mandala.