Tibetan
གོས་པ་དེ་ལས་རླུང་གི་རྟས་བསྐྱེད་པའི་འཛིན་ཆ་ཡིན་པས་ཡུལ་དང་མི་སྤྲེལ། ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་རྗེས་མི་གཅད། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་མི་བལྟ། གོ་ཡུལ་གྱི་དངོས་མེད་ལ་མི་འཛིན་པར་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆལ་ཤུགས་འབྱུང་གི་དྲན་པས་བསྐྱངས་པས་ཕྱི་ནང་གི་ འབྱུང་བའི་སྙིགས་མའང་རང་དག་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་བར་དག་ནས། སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ཞེན་དག་པ་དང་། །འབྱུང་བའི་རགས་བདག་པ་དང་། །ཡེ་ཤེས་དག་པས་འཕེལ་སྣང་སྟོན། །དེ་ལས་ཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བའི་གཤེགས་ཤུལ་ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་ས་ལ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་སྐྱེ་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། གར་ཡང་མ་རྟོག་ཅིང་ཡང་མ་བསམས་ཤིག །བཅས་བཅོས་མ་བྱེད་རང་བཞིན་ལྷུག་པར་ཤོག །མ་བཅོས་བདེ་སྐྱེ་མེད་རིན་ཆེན་མཛོད། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་གཤེགས་ཤུལ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་ཏུ་འཛིན་པ་འོག་མའི་ལམ་ལྔ་པོ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཉིད་ཡིད་དཔྱོད་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལྔར་དོན་བསྡུ་བའི་ཚུལ། མདོར་ན་དབྱིངས་ཀྱི་ལམ་ནི་ཆོས་ཉིད་གཅིག །རིག་པའི་ལམ་ནི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན། །འོད་གསལ་ལམ་ནི་སྒྲོན་མ་རྣམ་པ་གཉིས། །ཁྲེགས་ཆོས་ལམ་ནི་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་སྟེ། །ཐོད་རྒལ་ལམ་ནི་དབྱིངས་དང་རིག་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཐ་སྙད་དང་ཤེས་བྱས་མི་ཐུག་པས་ཟབ་པ། བློ་དང་སྙམ་བྱེད་དུ་མ་ལངས་པས་ཞི་བ། ཡོད་མེད་དང་བདེན་རྫུན་ལས་འདས་པས་སྤྲོས་བྲལ། རང་བཞིན་གྱི་གདངས་མ་འགགས་པས་འོད་གསལ། དུས་གསུམ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། ཐུབ་པའི་དབང་པོས། ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས། །བདུད་རྩི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཤིག་ཁོ་བོས་རྙེད། །ཅེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དབྱིངས་དེ་ལ་མན་ངག་གི་རྒྱུད་འདི་ནས་མཚན་ཉིད་གསུམ་ དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཏེ། རང་ཤར་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཡུལ་ཉིད་དང་། །གསལ་བ་འོད་གྱི་སྣང་བ་དང་། །ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གསུམ། །དེ་གསུམ་འཛོམ་པས་དབྱིངས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་རང་བཞིན་མི་འགྱུར་བས་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན། དབྱིངས་སྣང་རིག་པ་དང་རྟེན་བརྟེན་པར་འབྲེལ་ཡང་ངོ་བོ་ལ་བདག་ཏུ་མི་འཛིན། སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པ། བློའི་དངོས་པོ་དང་དྲན་
Chinese
因為穿著的緣故，是由風的勢頭所產生的執著，所以不與境和人混雜。不割斷有法的事後。不看本性的狀態。不執著於所知境的無實有，而是各自以自己的覺性智慧，由不作意之任運生起的念力守護，從而內外的 五大精華也自清淨的道理，在破斥論中說：實有和無實有之間清淨後，五根門的境執清淨，五大的粗重自主，以智慧清淨而顯示增長之相。從那裡生起窮盡的法性啊。如此說。如此這般的窮盡了分別念，就是三世諸佛的足跡，前往智慧上師之地的道理，在無生寶藏中說：任何也不作意，也不作思維。不要造作，讓它自然放鬆。不造作的安樂，無生珍寶藏。是三世諸佛的一切足跡。如此說。現在將執著於因果清淨解脫的下部五道，自性大圓滿，真諦無別，法性，超離心識的五道歸納為要義的道理。總之，法界的道是法性一。覺性的道是殊勝的智慧。光明道是兩種明燈。頓超道是現證解脫同時。直斷道是法界和覺性。其中第一方面，法界的自性，由於名言和所知不能觸及，所以深奧。由於心和作意沒有生起，所以寂靜。由於超離有無和真假，所以離戲。由於自性的光芒不間斷，所以光明。由於三時沒有遷變，所以是無為法。如是，能仁王說：深寂離戲光明無為法，我已獲得如甘露般的法。如此說而明示。如是這般的法界，從此訣竅續部中顯示具有三種特徵。自生光明中說：法界智慧是，大空性的境界，明亮的光明顯現，智慧覺性的行境三。這三者聚合稱為法界。如此說。這也是由於自性不變，所以力量等功德本來具有。法界、顯現、覺性和所依能依相關聯，但本質上不執著為我。不是空性邊執，不是心的事物和念
English
Because of wearing it, it is the attachment generated by the force of the wind, so it is not mixed with the environment and people. Do not cut off the aftermath of the entity with attributes. Do not look at the state of Dharma nature. Instead of clinging to the non-existence of the knowable object, each person guards with the power of mindfulness arising spontaneously from their own awareness wisdom without conceptualization, so that the essence of the inner and outer Five Greats also becomes self-purified. The reason is stated in the refutation argument: After the real and unreal are purified, the attachment to the objects of the five sense organs is purified, the gross autonomy of the five elements, and the appearance of growth is shown by the purification of wisdom. From there arises the Dharma nature of exhaustion. So it is said. Such an exhaustion of conceptual thoughts is the footprint of the Buddhas of the three times, the reason for going to the land of the wisdom guru, in the Treasure of Unborn it says: Do not conceptualize anything, nor think about it. Do not fabricate, let it be naturally relaxed. Unfabricated bliss, the treasure of unborn jewels. It is the footprint of all the Buddhas of the three times. So it is said. Now, the five lower paths that cling to cause and effect as pure liberation, the Great Perfection of self-nature, the indivisible truth, the Dharma nature, the reason for summarizing the five paths beyond the mind into essential points. In short, the path of the Dharmadhatu is the single Dharma nature. The path of awareness is extraordinary wisdom. The path of clear light is the two lamps. The path of direct transcendence is the simultaneous realization of liberation. The path of cutting through is the Dharmadhatu and awareness. Among them, the first aspect, the self-nature of the Dharmadhatu, is profound because it cannot be touched by terms and knowledge. Because the mind and intention do not arise, it is peaceful. Because it transcends existence and non-existence, truth and falsehood, it is free from elaboration. Because the light of self-nature is uninterrupted, it is clear light. Because there is no change in the three times, it is unconditioned. Thus, the King of Sages said: Profound, peaceful, free from elaboration, clear light, unconditioned Dharma, I have found such a Dharma like nectar. Thus it is said and clearly shown. Such a Dharmadhatu is shown to have three characteristics from this pith instruction tantra. In Self-Arisen Luminosity it says: The wisdom of the Dharmadhatu is, the realm of great emptiness, the appearance of bright light, the three realms of activity of wisdom awareness. The combination of these three is called Dharmadhatu. So it is said. This is also because the self-nature is immutable, so the qualities of power and so on are inherently possessed. Dharmadhatu, appearance, awareness, and the dependent and the relied are related, but in essence, they are not clung to as self. It is not an extreme of emptiness, not the objects and thoughts of the mind.
Tibetan
པའི་རང་ཡུལ་ཟད་པས་འཁོར་བ་གཞེ་མེད་དུ་མཚན་ཉིད་ཆད་ཀྱང་བེམ་སྟོང་ལྟར་མ་སོང་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་གཞི་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། རང་བཞིན་སྣང་བ་མ་འགགས་པས། །བློ་དངོས་དྲན་པ་ཀུན་ཟད་དེ། །སྣང་བ་རང་དག་དབྱིངས་སུ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པའི་རིག་པ་ཡང་། །མི་གཡོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་པས། །ཐམས་ཅད་མཉམ་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡང་། ཡེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ཟད་པར་ནི། །རང་བཞིན་རྣམ་དག་དབྱིངས་སུ་གནས། །འརྗོད་ཅིང་སྣང་ཚིག་གཉིས་མེད་པས། །ཕྱི་དང་ནང་མེད་དབྱིངས་སུ་ཡང་། །རང་དལ་ཆེན་པོའི་དང་དུ་གནས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མ་རྟོགས་བཞིན་དུ་དབྱིངས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་བ་ནི་རྟག་ཆད་ཀྱི་འཕྲང་ལས་མ་གྲོལ་ཞིང་མཐའ་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་བའི་ཚུལ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་སྟོན་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་གསལ་བ་ལས། དབྱིངས་གཞིར་མ་རྟོགས་སྟོང་པར་བལྟ་བ་དང་། །སྟོང་པ་ཉེ་ཚེ་དབྱིངས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན། །རྟག་ཆད་ཉིད་དེ་མཐའ་བྲལ་དོན་དང་འགལ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་འབད་མེད་དུ་མི་གྲོལ་བ་ཅེས་ལན་སྙམ་ན། ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དབྱིངས་དེ་གློ་དུར་བའི་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པས་བསླད་ཅིང་། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གནས་ལ་རིང་དུ་གོམས་པས། ཡུལ་དང་དོན་དང་སེམས་སུ་བག་ཆགས་ནས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་བཀོད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་གཞི་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་པོས་རིག་པའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་སེམས་ཞེས་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་གནས་པ་དེའང་། །རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་གཉིས་རིག་པ་རང་མལ་ལས་གཡོས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་གཟེབ་ལ་ཐེབས་པ་དང་། གཤིས་ལས་མ་འཁྲུལ་པའི་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་དུ་གྲོལ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་ལས། སེམས་ཅན་སེམས་དང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་གཉིས། །རིག་པ་ཁོལ་བུ་རྒྱ་ཡན་ཁྱད་པར་ཏེ། །ཡུལ་གཅིག་ཡིད་བྱེད་འདུ་ཤེས་གཟེབས་ལ་ཐེབས། ཁམས་གསུམ་སེམས་གསུམ་རང་རང་དམིགས་དང་བཅས། །དེ་ལས་རྣམ་འདས་ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་པ། །མཁའ་ལྟར་དག་པ་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལགས། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྐལ་པ་དང་དབང་པོ་ཡང་རབ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་གི་ས་བོན་རྒྱུད་ལ་ཐེབས་པའི་མོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ངེས་དོན་མཐར་
Chinese
由于本来的处所耗尽，虽然轮回无可避免地终结，但也不会像顽石般空无。涅槃的基础本来就是自然成就的，被称为自性光明如来藏的法界，就像灯火燃烧一样，自性的显现不会停止。 智慧、实物、记忆全都耗尽，显现自净于法界中，无分别的觉性也，因了知不动平等性，一切于平等法界中也，本来分别念已耗尽，安住于自性清净法界中，言说和显现二者无别，内外皆无于法界中也，安住于广大的自在之中。如是。 像这样，对于自然成就、无为的法界，在尚未证悟极其清净的状态下，执着法界为我的空性，未能从常断的险境中解脱，如果上师以口诀开示远离边见的圆满大义，就能清楚地了解基、道、果的实相。如果不能证悟法界为基础，而视其为空性，空性则会成为执着的对象，这将导致常断的观点，与离边的意义相悖。如是。 如果有人问，既然如此，为什么众生不能毫不费力地解脱呢？ 这是因为自性清净的法界被如坟墓般的无明、能取所取的障碍所染污，并且长期习惯于遍计所执的境地。因此，在境、义、心上留下了习气，即使本来没有，也会显现出轮回的幻象。就像这样，依赖于阿赖耶识的八识，将觉性的一部分执着为无明，因此被称为遍计所执的心，它安住于具有轮回特征的状态。对于证悟者来说，众生和佛陀的意义在于，觉性从其本位上移动，落入了能取所取的牢笼中，以及从本性中未曾错乱的自明解脱的差别。从前者来说： 众生之心与胜者之意二者，觉性束缚与自在之差别也，境相同，作意、认识落入牢笼中，三界、三心各自具有对境，从那之中解脱，无有方所与分别，如虚空般清净，是胜者的智慧。如是。 因此，对于根器极佳者来说，仅仅是权力之种子落在相续中的瞬间，就能彻底领悟金刚乘的真实意义。
English
Because the original abode is exhausted, although samsara inevitably ends, it will not become empty like a stone. The basis of nirvana is naturally accomplished from the beginning, and is called the Dharmadhatu of the essence of self-luminous Sugatagarbha, just like a burning lamp, the appearance of self-nature will not stop. Wisdom, objects, and memories are all exhausted, and appearances are self-purified in the Dharmadhatu. The non-conceptual awareness also, because of knowing the immovable equality, everything is also in the equal Dharmadhatu, and originally the conceptual thoughts have been exhausted, and it abides in the self-nature pure Dharmadhatu. Speech and appearance are inseparable, and there is no inside or outside in the Dharmadhatu, and it abides in great ease. Thus. Like this, for the naturally accomplished, unconditioned Dharmadhatu, without realizing the extremely pure state, the emptiness that clings to the Dharmadhatu as self is not liberated from the dangers of permanence and annihilation. If the guru reveals the meaning of the Great Perfection that is free from extremes with pith instructions, then the reality of the ground, path, and fruit will be clear. If one does not realize the Dharmadhatu as the basis and views it as emptiness, then emptiness will become an object of attachment, which will lead to the views of permanence and annihilation, which are contrary to the meaning of being free from extremes. Thus. If someone asks, since this is the case, why can't sentient beings be liberated effortlessly? This is because the self-nature pure Dharmadhatu is defiled by the obscurations of ignorance and grasping, like a charnel ground, and has long been accustomed to the realm of the completely imputed. Therefore, habitual tendencies are left on objects, meanings, and minds, and even if they originally do not exist, the illusion of samsara will appear. Like this, the eight consciousnesses that rely on the alaya consciousness cling to a part of awareness as ignorance, so it is called the completely imputed mind, which abides in a state with the characteristics of samsara. For those who have realized it, the meaning of sentient beings and Buddhas lies in the difference between awareness moving from its original position and falling into the prison of grasping, and the self-luminosity that has never been mistaken from its nature being liberated freely. From the former: The mind of sentient beings and the intention of the Victorious Ones, the difference between awareness being bound and free, the object is the same, attention and cognition fall into the prison, the three realms and three minds each have their own objects, liberated from that, without direction or distinction, pure like space, is the wisdom of the Victorious Ones. Thus. Therefore, for those with excellent faculties, the moment the seed of power falls into the continuum, they can thoroughly understand the true meaning of Vajrayana.