Tibetan
འ་རྣམས་ནི་འདོད་པའི་རྟེན་ཁོ་ན་ལ་དེ་དག་གི་སེམས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་རང་སྣང་རྣམ་པར་དག་པའི་འོག་མིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་མཐར་གདུལ་བྱ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་ཐོབ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྐུ་དེ་ཉིད་དང་། མ་དག་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ་འཛམ་བུའི་གླིང་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་སྤྲུལ་པ་དེ་སྙེད་ཀྱིས་སངས་རྒྱ་བའི་ཚུལ་བསྟན་ནས་བསྐྱར་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་འདོད་ལ། ཉན་ཐོས་འཕགས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་གཙང་མ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དེ་དག་ཏུ་སྐྱེས་བ་བཟུང་ནས་དགྲ་བཅོམ་པའང་ཡོད་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་འདོད་པའི་རྟེན་ལ་དེ་དག་གི་སེམས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པར་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་སྙོམས་འཇུག་དགུ་པོ་དེ་དག་ནི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་ན་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་སྐྱེས་དུས་རང་སའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རགས་པ་སྟེ་ཞེ་སྡང་བས་ཁམས་འོག་མར་མི་སྐྱེ་ལ། གོང་མ་ལ་ཞི་བ་སྟེ་ཆགས་སེམས་ཀྱི་བླང་བྱར་འཛིན་པ་གོམས་པས་གོང་མར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཏུ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་ཀུན་གཞི་ལ་རང་ཆ་ས་སུ་བལྟར་མི་མངོན་པའི་བདག་རྟོག་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཆ་འཕགས་པ་རྣམས་ལྟར་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་རྟོགས་པས་སླར་འཁོར་བ་མུ་མཐའ་མེད་པར་འཁོར་བའི་ཚུལ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། ཚངས་རིས་ལ་སོགས་བསམ་གཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཀུན། །བདག་རྟོག་བག་ལ་ཉལ་བ་མ་གཟིགས་པས། ཤི་ནས་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་ཆ་མེད་དམ། །ཞེས་གསུངས་ལ། འཕགས་པ་རྣམས་ནི་སེམས་ དེ་དག་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས་ཟིན་པས་འཁོར་པའི་རྒྱུ་ཟད་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཡིན་པས་འོག་མའི་དོན་རྣམས་ཞར་ལ་གོལ་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཚུལ་དུ་བཤད་ནས། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་མ་བྱས་ན། ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པར་རློམ་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་འམ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་གྲུབ་ལ་འདོད་ཞེན་དང་སྙམ་བྱེད་ཙམ་དུ་ཁ་འཛིན་ཡང་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་ངོས་ནས་འདྲ་ལ་མ་ཡིན་པ་འཁོར་བའི་སེམས་འབའ་ཞིག་པ་ཅན་ལས་མ་འདས་པ་ཤ་སྟག་དུ་སྣང་བས་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བའང་འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཆེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཐེས་ཕུར་དུ་ཐེབས་ནས
Chinese
这些（天神）仅仅以欲界的所依为基础，显现他们的心，在自显清净的色究竟天中享受圆满，最终为了调伏地上菩萨们，显现报身，为了未清净的众生，在无数百千俱胝的赡部洲中，示现化身成佛之相，反复不断地利益有情。一些声闻圣者则转生到净居天的天神中，成为阿罗汉。还有一些则以欲界的所依为基础，显现他们的心，成为阿罗汉。如果这九种次第定没有被特殊的方便所摄持，那么在生起四禅和无色界的心时，因为执着于自地的等持，由于嗔恨，不会投生到下界。因为习惯于将上界视为寂静，执着于贪欲的对象，所以会投生到上界。即使投生到那里，也无法像圣者那样，通过各自的自证智慧，证悟到空性，因为在阿赖耶识中，潜藏着无法显现的自我想法，所以会再次无止境地在轮回中流转。正如导师圣天所说：所有梵天等禅定成就，因为没有看到潜藏的自我想法，死后肯定会堕入地狱。圣者们将这些心仅仅视为特殊智慧的道路，但由于被真正的胜观所摄持，轮回的因已经耗尽，因此获得涅槃。因此，自性大圆满的道路是所有乘的顶峰，因此在讲解下界时，会以消除歧途和遮蔽的方式进行描述，而其本质是胜观的智慧，即无分别的法性。因此，如果不确定无色界心的特征，那么大多数自认为在修习甚深实相的人，只是口头上谈论大中观、大手印或大圆满的见解，并对此产生执着和自满，但从证悟的方式来看，与轮回的凡夫俗子没有什么不同，因此必须确定它的自性，就像这样，全神贯注于大果的等持中。
English
These (deities) merely take the support of the desire realm as a basis, manifest their minds, enjoy perfect bliss in the self-manifest pure Akanishta, and ultimately, in order to tame the great bodhisattvas on the bhumis, manifest the Sambhogakaya. For impure beings, they manifest the form of enlightenment as emanations in countless billions of Jambudvipa continents, repeatedly benefiting sentient beings. Some Shravaka Aryas are born among the gods of the Pure Abodes and become Arhats. Others, based on the support of the desire realm, manifest their minds and become Arhats. If these nine meditative absorptions are not grasped by special means, then when the minds of the four dhyanas and the formless realms arise, because they are attached to the samadhi of their own level, they will not be reborn in the lower realms due to hatred. Because they are accustomed to regarding the upper realms as peaceful and clinging to objects of desire, they will be reborn in the upper realms. Even after being born there, they cannot realize emptiness through their own self-aware wisdom like the Aryas, because in the alaya, there is a latent aspect of self-grasping that cannot be manifested, so they will again endlessly wander in samsara. As the teacher Aryadeva said: All meditative accomplishments such as Brahma, etc., because they do not see the latent self-grasping, is there no possibility of being born in hell after death? The Aryas regard these minds merely as a path to special wisdom, but because they are grasped by true vipassana, the cause of samsara is exhausted, and thus they attain nirvana. Therefore, the path of Atiyoga is the pinnacle of all vehicles, so when explaining the lower realms, it is described in a way that eliminates wrong paths and obscurations. Its essence is the wisdom of vipassana, the non-conceptual dharmata. Therefore, if the characteristics of the formless realm mind are not determined, then most of those who presume to meditate on the profound suchness are merely paying lip service to the views of Mahamadhyamaka, Mahamudra, or Atiyoga, and are attached to and complacent about them, but from the perspective of the way of realization, they are no different from ordinary beings of samsara. Therefore, its nature must be determined, just like this, being single-pointedly absorbed in the samadhi of great fruition.
Tibetan
་གཏིང་གསལ་གྱི་རང་མདངས་མ་རྙེད་ན། དབང་པོའི་ཡུལ་རྒྱུན་འགགས་པའི་ཤེས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོན་མ་འགགས་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བརྟན་པ་ལས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱ་མཆེད་ཀྱི་སེམས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་གོམས་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དོན་སེམས་ཙམ་པའི་གསལ་སྣང་མཐའ་ཡས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཀྱང་། ཚོགས་དྲུག་གི་དྭངས་འགགས་པ་བརྟན་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སེམས། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཚོར་བ་ཕྲ་མོ་དེ་ཡང་ནུབ་ནས་གཉིད་འཐུག་ལྟར་གང་དུའང་མི་མཐོང་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དེ་ཡང་ཡོད་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མི་རྟོག་པ་སྟུག་པོར་འབྱམས་པ་ནི་ ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་སྟེ་སྲིད་རྩེའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་བཞི་པོའི་སེམས་གང་ལ་གོམས་པའི་ངང་དུ་ཚེའི་དུས་བྱས་ན་གཟུགས་མེད་བཞི་པོ་དེ་དང་དེར་སྐྱེའོ། །གསུམ་པ་འགོག་པ་ནི། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་བཀག་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་འགོག་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གཏན་འགགས་པའི་རུམ་དུ་རིག་ཆའི་ཡོན་ཏན་བག་ལ་ཞར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་ན་བློ་ངོའི་དཔྱད་པས་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་དང་། མ་བརྟགས་པ་རྟོག་བྲལ་གྱི་།།།ང་ལ་འཇོག་པ་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱིས་འགོག་པའོ། །དང་པོ་ནི་འཇུག་འགྲེལ་ལས། འདིར་འགོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀྱང་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་གྱི་ཆ་ནས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་བས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འགྱུར་བ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། རྟག་ཏུ་འགོག་པར་རྟོགས་པའི་བསམ་གཏན་ཡིན་མོད་ཀྱི། །འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་པར་སྐྱེ། །ཞེས་སྔར་ཡང་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་དགུ་པོ་དེ་དག་ནི་ལས་དང་པོ་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་རང་དབང་མེད་ཅིང་། དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་ན་གནས་སྐབས་སུ་དངོས་པོ་ལ་བདེན་ཞེན་ལྡོག །ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་པའི་མགོ་ནོན། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་མཐར་གྱིས་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པ་ལས་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཡིད་དཔྱེད་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པའི་དོན་སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་ཚུལ
Chinese
如果没有找到澄澈的自性光明，当根识的对境之流止息时，将如虚空般显现而不止息的觉性之自性，于心中稳固地修习，则是虚空无边处的禅定。习惯于此境界，即使心中思念着唯识宗所说的无边明相的觉性之义，由于六识的清净止息已稳固，则是识无边处的禅定。如此习惯之后，连那微细的唯识之觉受也消失，如沉睡般什么也看不见，这就是无所有的心。像这样执着于仅仅什么都没有的心，对于那于有无都不成立的心，心中充满着浓厚的无分别，这被称为非有非无处，也就是有顶的心。像这样，如果习惯于四种心之中的任何一种，并在其状态中结束生命，就会转生到那四种无色界之中。第三种是灭尽定：通过止息感受和念想，从而获得止息世间感受和念想的等持，这被称为灭尽定，因为心之戏论完全止息的子宫中，觉性之功德已作为习气而潜藏。如果区分，则有通过理智的分析来止息，以及不通过分析的离分别的止息。我将分别讲述通过分析与不分析来止息。第一种，在《入行论释》中说：此处的止息是为了止息心的戏论。第二种，虽然法性不作分别，但从自性智慧的角度来看，由于无有对境的慈悲持续不断，因此会利益众生。如《入行论》中说：虽然总是了知灭尽定的禅定，但对于无依无靠的众生，会生起更大的慈悲。如前所引。像这样，这九种禅定之心，对于初学者来说，没有不生起的自主权。如果生起，并以特殊方便摄持，则暂时会止息对事物的实执，压制烦恼的现行，逐渐生起眼通和神通等，最终从圆满自性大圆满的正见智慧中，现量证悟到那非有非无的意识分别无法安住的离戏自生智慧，从而成为获得一切智智之因的方式。
English
If the clear intrinsic radiance is not found, when the flow of sense objects ceases, the nature of awareness that appears like the sky without ceasing, if one steadily cultivates contemplating it in the mind, it is the mind of the sphere of infinite space. By becoming accustomed to that state, even if one contemplates the meaning of the infinite clear appearance of awareness as described by the Mind-Only school, because the purity of the six consciousnesses has ceased and is stable, it is the mind of the sphere of infinite consciousness. Having become accustomed to this, even that subtle feeling of knowing as Mind-Only disappears, and like a deep sleep, nothing is seen anywhere, this is the mind of nothingness. Like that, the mind that grasps at mere nothingness, for that mind that is not established in either existence or non-existence, a dense non-conceptualization pervades, this is called the sphere of neither existence nor non-existence, which is the mind of the peak of existence. Like that, if one becomes accustomed to any of these four minds and dies in that state, one will be born in those four formless realms. The third is cessation: By blocking feelings and perceptions, one obtains the samadhi of blocking worldly feelings and perceptions, this is called cessation, because in the womb of the complete cessation of mental proliferation, the qualities of awareness have been latently carried over as habitual tendencies. If divided, there is cessation after examining through intellectual analysis, and cessation without examination, which is free from conceptualization. I will explain separately the cessation through examination and non-examination. The first, in the commentary on the "Entering the Middle Way" it says: Here, cessation is for the sake of ceasing the proliferation of the mind. The second, although the nature of reality does not conceptualize, from the aspect of intrinsic wisdom, because the compassion without object continuously arises, it benefits sentient beings. As it says in the "Entering the Middle Way": Although it is always meditation that realizes cessation, greater compassion arises for beings without protectors. As quoted before. Like that, these nine meditative minds, for beginners, there is no autonomy not to arise. If they arise, and are grasped by a special method, then temporarily the clinging to the truth of things will be reversed, the manifestation of afflictions will be suppressed, gradually generating clairvoyance and super-knowledge, etc., and ultimately from the correct wisdom of the great perfection of the complete nature, the self-arisen wisdom free from elaboration, where the conceptual mind of existence and non-existence cannot abide, will be directly realized, thus becoming the cause for obtaining omniscience.