Tibetan
་སྡུད་པ་ལས། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྨད་པ་ འདོར། །རིག་དང་མངོན་པར་ཤེས་དང་ཏིང་འཛིན་མངོན་པར་བསྒྲུབ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ནས། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ལས་ཡང་དག་འདའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བསྒོམ་པའི་བསམ་གཏན་གཉིས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་གཞལ་ན་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལས་མེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་གནམ་ས་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཞུགས་པས་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་སྐབས་ན་གཞི་བཞག་གི་གནས་ལུགས་སེམས་ཀྱིས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་རིག་ཐོག་ཏུ་སྤྲོས་པ་རང་ཞིག་ལ་སོང་བ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བས་ཤེས་པ་ལ་མ་གོས་པ་སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་ལྟུང་། བར་དུ་སྐྱེ་མེད་ལ་མི་འཛིན་པས་སྣང་ཤེས་འབྲེལ་དོན་ཆད་ནས་གཟུང་འཛིན་ཡུལ་མེད་དུ་ཕྱལ་ལེ། །རང་བཞིན་གསལ་དངས་ཕྱེད་ཀྱང་རྩེ་གཅིག་གི་རྟོད་ཕུར་མེད་པ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་ཀྱང་རིག་པ་རང་གསལ་དུ་མི་འགག་པའི་རྒྱ་གྲོལ་འཛིན་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངང་ན་རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་འདུག་པ་ལ་བསལ་བཞག་དང་སྤྲོ་བསྡུ་མི་དགོས་བས་འཆར་རམ། གནས་སམ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་གསུམ་གྱི་དྲན་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་འབབ་ལྟ་བུའི་རེང་བུ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་འབྲེལ་པའི་བག་ཆགས་གསོག་ལོང་མེད་པས་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟ་བུའི་ངང་མ་ཤོར་བ་ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་ཏུ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཟད་པས་བློ་འདས་ཀྱི་མལ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བཙན་ས་ཟིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་གོལ་གནས་པའི་བསྒོམ་པ་ནི། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་གསལ་བ་ལ། །ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པར་མ་འགྱུས་པ། །ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་ ཡིད། །ཕྱིར་ལ་ཤོར་བ་མེད་པ་གཉིས། ཅེས་དང་། མཚན་ཉིད་སྟོང་གསལ་རིག་པ་ལ། །རང་བཞིན་གང་དང་མ་འདྲེས་པ། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་མཐའ་ཟད་དང་། །ཆོས་ཉིད་རང་ངོ་དག་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་དེའི་གོ་ལས་བཅད་པའི་ཚུལ། །རྟོག་པ་ཡུལ་དང་འབྲེལ་ན་ཐ་མལ་སྟེ། །མེ་ལོང་ལྟ་བུར་དྭངས་པའི་ཤེས་པ་ལ། །སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་གཟའ་སྐར་བཞིན་བཀྲ་ཡང་། །རྣམ་པའི་བློ་ཡིས་གོས་པར་མ་གྱུར་ན། །གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་སེམས་འབྲེལ་ཆད་པས། །སོ་སོ་རང་རིག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི། །ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་ས་ལ་ད་ལྟ་ཕྱིན། །དེ་ལ་ཡིད་ནང་དུ་སྡུད་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུ
Chinese
从收集到的内容中得知，禅定舍弃对欲望的赞美，成就明智、神通和三摩地。智慧完全了解诸法的自性后，将从所有三界中彻底解脱。总而言之，圣者们所证悟的智慧，与凡夫俗子的禅定修行，如果用分别识来衡量，似乎只有些微差别。但在智慧的境界中，却有如天地般的差异。因此，在禅定的状态中，将基础的实相作为心的道路；而在智慧的状态中，觉性上的显现自然消逝，必须区分这两者的差异。如此一来，显现不沾染知识，不堕入显现之上；中间不执着于无生，显现与知识的关联断绝，能取所取消逝无踪。自性清明澄澈，却没有专注的支撑；超越了八识聚，觉性也不会停止自明。在这种解脱执着的境界中，觉性坦然赤裸地存在，无需扬弃或取舍，也无需扩展或收缩。无论是生起、安住，还是非两者，三种忆念如流水般流淌，刹那间，因果前后相连的习气没有积累的机会，生起即解脱，如同在水中绘画一般，不失去本性。三界六道轮回的因已耗尽，在超越思维的境地中，占据了法性的堡垒。正如胜义谛中所说： “无为而住的禅定，六根清明，不被意识所动摇，以知识本身来审视的意识，以及不向外流失的两者。” 以及： “自性空明觉性，与任何自性都不相混杂，能取与所取的边际消尽，法性自身清净。” 虽然如此，但要理解从中解脱的方式。如果分别念与外境相连，那就是庸常。在如镜子般清澈的知识中，显现的境像不会停止，如同星辰般闪耀，但如果没有被分别念所沾染，能取的境与能取的心之间的关联就会断绝。各自具有自明的、不分别的智慧，现在已经到达了至上智慧的境地。因此，将心专注于内在是九次第定的主要做法。
English
From what is collected, it is said that meditation abandons the praise of desirable qualities, and accomplishes intelligence, clairvoyance, and samadhi. Through wisdom, having fully understood the nature of phenomena, one will truly transcend all three realms. In short, the wisdom realized by the noble ones and the meditative concentration practiced by ordinary individuals, when measured by the discriminating consciousness, may seem to have only a slight difference. However, in the face of wisdom, there is a difference like that between heaven and earth. Therefore, in the state of meditation, the fundamental reality is taken as the path of the mind, and in the state of wisdom, the elaboration on awareness naturally dissolves. It is necessary to distinguish between these two: in this way, appearance does not stain knowledge, and does not fall upon appearance; in between, there is no grasping onto the unborn, so the connection between appearance and knowledge is severed, and the grasper and the grasped vanish without a trace. Although the nature is clear and transparent, there is no single-pointed support; although it transcends the eight consciousnesses, awareness does not cease to be self-luminous. In the state of realizing the unobstructed, ungrasping intention, awareness remains naked and transparent, without the need for rejection or acceptance, or expansion or contraction. Whether arising, abiding, or neither, the memory of the three is like the continuous flow of a river. In an instant, there is no opportunity to accumulate the habitual patterns that connect cause and effect, so arising and liberation are simultaneous, like drawing a picture on water, without losing the original state. The cause of wandering in the three realms and six destinies is exhausted, and in the realm beyond mind, the stronghold of the nature of reality is seized. As it is said in the Prasangika: "The meditation that abides without contrivance is when the doors of the senses are clear, not swayed by the thoughts of the mind, the mind that examines knowledge itself, and the two that do not stray outward." And: "The nature of emptiness and clarity is awareness, unmixed with any nature, the extremes of grasping and being grasped are exhausted, and the nature of reality is self-purified." Although this is so, one must understand the manner of severing from its sphere. If conceptual thought is connected with an object, it is ordinary. In the knowledge that is clear like a mirror, the objects of appearance do not cease, shining like stars, but if it is not stained by conceptual thought, the connection between the object of grasping and the grasping mind is severed. Each has its own self-awareness, non-conceptual wisdom, and now has reached the ground of supreme wisdom. Therefore, focusing the mind inward is the main practice of the nine successive states of absorption.
Tibetan
འི་སེམས་དེ་དག་ཀྱང་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་ན། གནས་སྐབས་སུ་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལས་མི་འདའ་བ་ཉིད་ན། སྒོ་ལྔའི་ཞེན་ཡུལ་ཐ་མལ་པ་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་གྱི་ནར་འཕྱན་པའམ། མིན་ཀྱང་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་གྱི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའང་བློའི་རྣམ་པ་ཉེ་བར་མ་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའམ་དབུ་མ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་ཟབ་མོར་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང་ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་འདུས་མ་བྱས་པའི་དོན་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པའི་ཚུལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ན་དེ་ཉིད་དེའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །སེམས་ཅན་འཛིན་པ་དང་། སྲོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །ཞེས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིག་ལ་འགྲེས་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེའི་ཕྱིར་ན། རྟོག་ དང་རྣམ་པར་རྟོག་དང་འདུ་འཛིན་སྤོངས་ལ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཡིད་ཀྱིས་འདི་ལ་འཇུག་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་བློ་དང་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་བ་ངང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་ཀྱི་མདོ་ལས། གང་ནའང་སྟོང་པ་རིག་པ་མེད་ན་ནི། །ནམ་མཁའ་བར་སྣང་བྱ་ཡི་རྗེས་དང་མཚུངས། །གང་ནའང་ངོ་བོ་ཉིད་འགའ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །གང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མི་རྙེད་པ། །རང་བཞིན་མེད་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་རྙེད། །རང་བཞིན་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བསྐྱེད། །རྒྱུ་དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་པའོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་རིག་པའི་དྭངས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་རྩལ་སྣང་མ་འགགས་པ་རྒྱ་མཚོ་ལ་གཟའ་སྐར་བཀྲམ་པ་ལྟར་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་འཆར་འདྲ་བའི་ཆ་དེ་དབང་པོའི་གདངས་མ་འགགས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་སྣང་ཡང་། སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་གཟུགས་སྟོང་པའོ་ཞེས་བསྟན་ལ། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་མི་འགག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེའི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པའི་ཆ་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་བློས་
Chinese
如果不能用特殊的方法掌握这些心，即使暂时获得天眼和神通等功德，也无法超越轮回的自性。要么在六识的境界中追逐五根所执著的普通对境，要么执著于声音概念和所执著的对境的见解，因为心的状态没有完全寂静，即使对般若波罗蜜多或中观等甚深口诀进行诠释，也与甚深寂灭、离戏、无为的意义相去甚远。如《般若波罗蜜多经》中说：‘世尊，如果阿罗汉心想“我已获得阿罗汉果”，那么他就会执著于自我，执著于有情，执著于生命，执著于补特伽罗。’这是因为与圣谛相违背的缘故。因此，
English
If those minds are not grasped by special methods, even if one temporarily obtains qualities such as clairvoyance and direct perception, one will not transcend the nature of samsara. Either one wanders in the realm of the six aggregates, chasing after the ordinary objects of the five senses, or one clings to the views of sound concepts and the objects of attachment. Because the state of mind is not fully pacified, even if one interprets profound instructions such as the Prajnaparamita or Madhyamaka, one is very far from the meaning of profound peace, freedom from elaboration, and the unconditioned. As it says in the Prajnaparamita Sutra: 'Bhagavan, if an Arhat thinks, "I have attained Arhatship," then he will cling to self, cling to sentient beings, cling to life, and cling to person.' This is because it contradicts the noble truths. Therefore,