Chinese
不执著于边际，各自是自明的智慧。简述文殊菩萨的见解，经中说：智慧是空性的心，没有任何习气。如此等等。在寂止的大修行地，宣扬胜观的喧嚣，是不善于区分如所有性和尽所有性的表现。圣《宝积云经》中说：寂止是心一境性。胜观是如实地对法进行分别观察。这很清楚。因此，最终没有认识到寂止和胜观是本体一味的自性，没有区分，认为一切安住都是寂止，一切观察都是胜观，这是一种背离如来教法的行为。《菩萨藏经》中说：菩萨的寂止是正确的思维，不住于寂静的观念。胜观是见解的显现，甚至见解本身也不可见。谁这样见，就是正确地见。因为这与上述经文相违背。各自的区别是：在二者的方面，成立两种区分：由智慧产生和由口诀产生。由智慧产生，与声音相符顺，专注听闻的意义是寂止，由此领悟意义是胜观的特征。由口诀产生，随顺意义，心不摇动是寂止，认识它的自性是胜观。如是圣《解深密经》中说：寂止和胜观有两种，由智慧产生和由口诀产生。由智慧产生是：忆念十二部经的词句是寂止，领悟它的意义是胜观。由口诀产生是：通过口诀使心不动摇是寂止，领悟它的意义是胜观。如此等等。因此，如果不明白最初是禅定的加行，后面是正行的区别，即使到达目的地也不放弃道的努力，因此无法获得诸根调伏的寂静。即使这样，与补特伽罗的根器相结合的方式是：总之，上等者将恶念放松于法身，好坏相等时，不需要依赖对治。中等者将信解和清净结合。
English
Not clinging to the extremes, each is the self-aware wisdom. Briefly stating Manjushri's view, it says in the sutra: Wisdom is the empty mind, without any habitual tendencies. And so on. In the great hermitage of calm abiding, proclaiming the clamor of insight is a manifestation of not distinguishing well between suchness and allness. In the Noble Cloud of Jewels Sutra, it says: Calm abiding is single-pointedness of mind. Insight is accurately discriminating the Dharma as it is. This is clear. Therefore, ultimately not recognizing that calm abiding and insight are of the same essence, without distinction, considering all abiding as calm abiding and all examination as insight, is something that deviates from the teachings of the Tathagata. In the Bodhisattva Pitaka, it says: The calm abiding of a Bodhisattva is correct thought, not abiding in the notion of tranquility. Insight is the seeing of views, and even the view itself is not seen. Whoever sees in this way sees correctly. Because it contradicts the above sutra. The individual differences are: In the aspect of the two, two distinctions are established: arising from wisdom and arising from oral instructions. Arising from wisdom, in accordance with the sound, focusing on the meaning of what is heard is calm abiding, and realizing the meaning from that is the characteristic of insight. Arising from oral instructions, following the meaning, the mind not wavering is calm abiding, and knowing its nature is insight. As it is said in the Noble Sutra Unraveling the Intent: Calm abiding and insight are two, arising from wisdom and arising from oral instructions. Arising from wisdom is: keeping in mind the words of the twelve categories of scriptures is calm abiding, and realizing its meaning is insight. Arising from oral instructions is: making the mind unwavering through oral instructions is calm abiding, and realizing its meaning is insight. And so on. Therefore, if one does not understand the difference that the first is the preliminary practice of meditation and the latter is the actual practice, even having arrived at the destination, one does not abandon the effort of the path, and therefore one does not attain the pacification of the senses. Even so, the way to combine with the faculties of the individual is: In short, the superior one relaxes bad thoughts into the Dharmakaya, when good and bad are equal, there is no need to rely on antidotes. The middling one combines faith and clarity.
Tibetan
ལམ་གོམས་པས། །བཟང་ངན་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་ནུབ། །ཐ་མས་ཐོག་མར་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་བརྩལ། །གང་དམིགས་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་ལྷག་མཐོང་གི །ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལ་གོམས་ན། །མཐར་གྱིས་གསེར་གླིང་ས་རྡོ་མི་རྙེད་བཞིན། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། །སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོར་འཆར། །དེ་ཡང་དབང་པོ་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པ་གདེངས་སུ་གྱུར་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་ཏེ་འཁོར་བའི་ འཁྲུལ་ངོ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཤར་ཡང་། ཤར་བའི་རང་དུས་དེ་ཉིད་ན་ཆོས་སྐུ་ཟད་མ་ཐལ་དུ་གྲོལ་བས་བཟང་པོས་ཕན་མི་འདོགས། ངན་པས་གནོད་མི་བསྐྱེལ་ན་གཉེན་པོ་བརྟེན་མི་དགོས་ཏེ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཤོང་མ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་རིག་པའི་ངང་དུ་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་སྟེ་རང་ཤར་ལས། སྐྱེ་བ་མེད་པས་འགག་པ་མེད། །འཛིན་པ་མེད་པས་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། ཇི་བཞིན་མ་བཅོས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ལ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེས་ཀྱང་། །དེ་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་གནས་ཤེས་པས། །བྱ་བཙལ་མཚན་མའི་འདུ་ཤེས་ཀུན་དང་བྲལ། །ཞེས་སོ། །དབང་པོ་འབྲིང་གིས་ལྟ་བ་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ངང་མ་ཤོར་བའི་དྭངས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཀློང་དུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་སྤྲིན་ཐིམ་པ་བཞིན་དུ་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་བར་སྣང་ཅུང་ཟད་སྤྲིན་མེད་ལ། །སྐད་ཅིག་ཏུ་ནི་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་། །བྱུང་ནས་ཞིག་སྟེ་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད། །ཐོག་མར་གང་ལས་བྱུང་བ་བརྟག་པར་བྱ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བྱིང་རྨུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། །བྱིང་བ་ནི་སྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་དང་ཕྱོགས་ཉེ་ལ། །རྨུགས་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པས་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ལས་ཀྱང་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་ནི་སེམས་གཡེང་ཞིང་རྣམ་པར་མི་བསྲུན་པ་སྤྲེའུ་ལྟ་བུ་སྟེ། རླུང་གིས་ཡིད་སྤུར་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནས་སུ་མི་སྟེར་ན། ནན་ཏན་བསྐྱེད་ནས་བསྒོམ་དགོམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་དག་པ་ནི། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་མིང་དུ་བཏགས་པ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དམིགས་རྟེན་ལ་སེམས་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི
Chinese
通过道路的熟悉，好坏分别的所有念头都融入法界。首先，下等者仅仅修持止禅。一旦对所缘境的专注稳固，就应习惯于观禅的智慧，对每个事物进行分别。最终，就像在金岛找不到泥土和石头一样，无论生起什么心和心所的念头，都会显现为显现与心无别的原始解脱。此外，对于根器上等者来说，觉性变得成熟，无论生起多少轮回的错觉，如分别念和烦恼等，在生起的那一刻，它们就在法身中自然解脱，不会留下任何痕迹，好的不会增加利益，坏的不会带来损害，因此不需要依赖对治，因为未曾在对境上停留的觉知与觉性同时生起和解脱。正如自生中说：无生故无灭，无执故自解脱。还有《普作王经》中说：如实不作意，于诸佛之意，心与心所念，无论生何者，彼即生无性，知其安住故，离于所作相，一切诸戏论。如是说。中等根器者，在不失去对见解无生的理解的状态下，通过修持远离昏沉和掉举，止观双运的禅定，如同虚空般的境界中，所有心和心所的显现都像云彩消散一样融入。正如《三摩地王经》中所说：如虚空中少许无云，刹那间云之轮出现，生已复灭，云之轮已无，最初从何生，当知一切法亦如是。如是说。昏沉和掉举的区别是：昏沉接近于无记和未被开示，而掉举属于愚痴的范畴，因此导师无著的声闻也对它们的功用进行了区分。下等者，心散乱且不驯服，像猴子一样，被风吹动，片刻也不停留，因此需要努力修持。正如《普作王经》中所说：二与非二之清净，是名修与非修持。如是说。也就是说，将心专注于所缘境，就像灯不被风吹动一样，是心一境性。
English
Through familiarity with the path, all thoughts of good and bad dissolve into the expanse. Initially, the inferior practitioner cultivates only calm abiding. Once stability in the object of focus is attained, one should become accustomed to the wisdom of insight, discriminating each phenomenon. Eventually, just as one cannot find earth and stones on the Isle of Gold, whatever thoughts of mind and mental factors arise, they appear as the great primordial liberation, inseparable from appearance and mind. Furthermore, for those of superior faculties, awareness becomes confident, and no matter how many illusions of samsara arise, such as discursive thoughts and afflictions, in the very moment they arise, they are liberated into the Dharmakaya, without leaving a trace. Good does not add benefit, and bad does not bring harm, so there is no need to rely on antidotes, because the knowing that has never lingered on an object arises and liberates simultaneously in the state of awareness. As it says in 'Self-Arisen': 'Because there is no birth, there is no cessation; because there is no grasping, there is self-liberation.' And in the 'All-Creating King' it says: 'As it is, without contrivance, in the intention of the Victorious Ones, whatever thoughts of mind and mental factors arise, knowing that they abide in the state of no-birth, one is free from all conceptual elaborations of actions and signs.' Thus it is said. Those of middling faculties, without losing the state of understanding the view of no-birth, cultivate practice free from dullness and agitation. In the samadhi that unites calm abiding and insight, in a space like the sky, all the proliferations of mind and mental factors dissolve like clouds disappearing. As it says in the 'King of Samadhi Sutra': 'Just as in the sky there is a little absence of clouds, and in an instant a circle of clouds appears, having arisen and then vanished, the circle of clouds is no more. One should examine from where it first arose. Know that all phenomena are likewise.' Thus it is said. The difference between dullness and agitation is that dullness is close to the obscured, the unspecified, while agitation belongs to the category of ignorance, so the Sravakas of Master Asanga also distinguished their functions separately. The inferior practitioner is like a monkey, with a mind that is distracted and untamed, blown by the wind, not staying in place even for a moment, so one must generate diligence and contemplate. As it says in the 'All-Creating King': 'The purity of two and non-two is what is named meditation and non-meditation.' Thus it is said. That is, focusing the mind closely on the object of focus, like a lamp not moved by the wind, is single-pointed awareness.