Tibetan
ས་པས། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་འཛིན་གློ་བུར་རྐྱེན། །ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་ཀློང་དུ་མ་ནུབ་པར། །གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་བསླུ་བའི་རྟོགས་ཚོགས་ཆོས། །ཐ་མལ་རང་ལུགས་སྲིད་པའི་བདག་པོ་ཡིས། །དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། །སོ་སོ་པ་ཡི་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་གཉིས་ལས། །དང་པོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆའི་བསམ་གཏན་དང་། །གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལས། །གཉིས་པ་མིན་པའི་མཐའ་བྲལ་དོན་ལ་བཞག །ཅེས་འདོམས་ཏེ། དེ་ལ་བདག་འཛིན་དང་བཅས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་སེམས་གློ་བུར་བ་གང་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་གྱུར་པ་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྡོག་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་ཐུན་མོང་དང་མཐུན་པའི་སེམས་གནས་སྒྲུབ་ཚུལ་ཡང་། འདི་ནས་མ་བཀག་པའི་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་ལས། བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ། །འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་ པ་སྟེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ། །ཞེས་དང་། །རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་དང་། །ལུས་གནད་དམིགས་དང་སྟོང་པ་ནི། །བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་ངོ་བོ་དམིགས་གཏད་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་གནས། དགོས་པ་དེ་ཉིད་བརྟན་པ་ལས་འབྲས་བུ་རེ་བ། བྱེད་ལས་གཟུང་འཛིན་འགོག་འདོད་ཀྱི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དང་འབྲེལ་བར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཀློང་དྲུག་པ་ལས་ཀྱང་། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་རང་ཤར་བས། །མཉམ་པར་བཞག་དང་རྗེས་སུ་ནི། །མི་གཡོ་བསམ་གཏན་ཉིད་དུ་རྫོགས། ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལྟ་བ་གཞི་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པའི་རིག་པ་ཐད་དྲང་དུ་ངོ་འཕྲོད་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལ་བཟླ་མ་ཤེས་ན། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངོ་སྤྲོད་རེ་ཙམ་ཐོབ་པ་དང་། དལ་ཁོམ་རེས་འགའ་བའི་ཆོས་ལ་དགག་བསྒྲུབ་བླང་དོར་ལས་འདས་པའི་འགྱུར་བརྩིས་པས་འཆི་བ་དང་བར་དོར་མི་ཕན་ཤིང་། གཏན་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་རྩ་བ་མི་ཆོད་པས་བསྒོམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་བསྒོམས་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི། །འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བས། །བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང་། །ཚིག་དང་བཅས་ཏེ་ལྟ་བ་དང་། །དམིགས་དང་བཅས་ཏེ་ཡུལ་དག་དང་། །ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང་། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང་། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང་། །རང་རིག་ཁམས་གསུམ་བཅིངས་པ་དང་། །རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཞི་ལྷག་སོ་སོའི་བསྒྲུང་ཚུལ་ནི་མདོ་ལམ་དུ་ལེགས་པར་བསྟན་ཟིན་ཀྱང་འདིར་འཕགས་པ་འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགོངས་ པ་ལ་བཅར་གྱིས་དྲིལ་ནས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བལྟ་བའི་དོན་བཤད་ན། འདི་ལྟར་འཁོར་འདས་སུ་འཛིན་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞི་གནས། དེའི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གསལ་ཆ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པས་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་ལ་གོམས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སུ་འདུས་ནས་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འཆར་བའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འདུས་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལ་གོམས་པས་ཚོགས་གཉིས་གཅིག་ཆར་དུ་རྫོགས་ཏེ་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ལ་རེག་པའི་ཚུལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་མི་དམིགས་ཤིང་འོད་གསལ་བསན་དངོས་པོ་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་ནི་ཟག་བྱེད་ཡིན་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་དེ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བཅོམ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་སེམས་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚུལ། སེམས་རྟོགས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བཙལ་བའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །རྐང་པ་བཞིས་བསྒོམ་པའི་མདོ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་འདུ་ཤེས་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་བལྟ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་འོན་ཀྱང་དེའི་བྱེད་ལས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཡིན་པ་འོག་ཏུའང་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐའ་མི་འཛིན་པ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོ་འཇམ་དཔལ་གྱི་ལྟ་བ་མདོར་བསྟན་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཕུག་པའི་སེམས། །འགའ་ཡང་བག་ཆགས་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་འབྲོག་དགོན་ཆེན་པོར་ལྷག་མཐོང་གི་ཅ་ཅོ་སྒྲོག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པའི་ཕྱོགས་ལེགས་པར་མ་ཕྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོད་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་བས་ན་མཐར་གྱིས་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དབྱེ་བསལ་མེད་པར་མ་ཤེས་ནས་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་དང་། དཔྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལྷག་མཐོང་དུ་གཟུང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཞི་གནས་ནི་ཡང་དག་པའི་བསམ་པ་སྟེ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ལྟ་བ་མཐོང་བ་སྟེ་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའོ། །གང་གིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོ་བ་ནི། གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་དབྱེ་བ་གཉིས་གྲུབ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་གདམས་ངག་ལས་བྱུང་ ངོ་། ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་སྒྲ་ཡི་རྗེས་མཐུན་པ། །ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཞི་བ་དང་། །དེ་ལས་དོན་རྟོགས་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་དོ། །མན་ངག་ལས་བྱུང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །སེམས་ནི་གཡོ་བ་མེད་པ་ཞི་གནས་ལ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྷག་མཐོང་སྟེ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ནི་གཉིས་ཏེ། ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་དང་། གདམས་ངག་ལས་བྱུང་བའོ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་ནི། མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ་། །གདམས་ངག་ལས་བྱུང་བ་ནི། མན་ངག་གིས་སེམས་མི་གཡོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་དང་པོ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མ་རིག་ན། ཕྱིན་སར་སླེབ་ནས་ཀྱང་ལམ་གྱི་རྩོལ་བ་མི་འདོར་བས་དབང་པོ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་གང་ཟག་གི་དབང་པོ་དང་སྦྱར་བའི་ཚུལ། མདོར་ན་རབ་ཀྱིས་ངན་རྟོག་ཆོས་སྐུར་ལྷོད་ས། །བཟང་ངན་མཉམ་ན་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས། །འབྲིང་གིས་དང་དངས་ཟུང་འབྲེལ་
Chinese
总而言之，虽然如此，但若我执的突发状况，没有消融于法界清净的虚空中，突发状况所迷惑的证悟之法，被平凡自性的有主者，为了遮蔽最初的业力者，止观本体相同和，各自不同的引导方式这两种中，对于最初的方面，安住部分的禅定和，明晰部分的智慧，止观双运，安立于非二边的离边之义。如此教诫。对此，与我执相伴的八识聚之心，任何与法界等同的突发状况，若不能转为觉性之法性，对于这些，共同且一致的修心安住之方式是，从此未禁止的方式，在归谬论中说，修行即是心安住，断绝内外流动，能取和所取止息。以及，脉、气、明点和，身要、所缘和空性，修行即是希求。如此，本体依赖于所缘的心安住，必要是依靠其稳固而期望果，作用是想要止息能取所取的止观相联而修持。如是，在《虚空六法》中也说，对于不可言说的心性，止观自生现前，等持和后得中，成为不可动摇的禅定而圆满。因此，若未在见解的基础上，直接认识觉性，且不知如何将此觉性融入三时平等性中，仅仅获得少许大圆满的认识，以及偶尔空闲时，将超越取舍的法视为改造，这对于死亡和中阴无益，且因不断流转轮回的根本未断，故在修行的实相上学习的方式，在归谬论中说，未修行的过患是，轮回的特征显现，自和他，境识和，与词句相伴的见解和，与所缘相伴的对境和，烦恼束缚自我，佛道也迷失，且不了解果的自性，一切法无有平等的基础，自明自知的三界被束缚，且与分别念相伴而堕落。如此。对此，一般而言，止观各自的修
English
In summary, although this is the case, if the sudden occurrence of self-grasping does not dissolve into the pure expanse of the Dharmadhatu, the realizations that are deluded by sudden occurrences are obscured for those with initial karma by the ordinary self-natured possessor. Among the two methods of guiding, which are the same in essence of Shamatha and Vipassana and those that are distinct, for the initial aspect, the meditation of abiding and the wisdom of clarity, the union of Shamatha and Vipassana, is established in the meaning of non-duality, free from extremes. Thus it is taught. Regarding this, any sudden occurrence of the mind of the eight consciousnesses accompanied by self-grasping, which is equivalent to the Dharmadhatu, if it cannot be reversed into the Dharmata of awareness, then the common and consistent method of cultivating mind-abiding for these is, in the way that is not prohibited from here, as it says in the reductio ad absurdum: "Meditation is mind-abiding, cutting off the inner and outer flow, the cessation of grasping and the grasped." And, "The channels, winds, bindus, bodily postures, objects of focus, and emptiness, meditation is what is desired." Thus, mind-abiding whose essence relies on an object of focus, the necessity is to hope for the result from its stability, the activity is to cultivate in connection with Shamatha and Vipassana, desiring to stop the grasper and the grasped. As it is said in the Six Spaces, "In the nature of mind, which is beyond expression, Shamatha and Vipassana arise spontaneously, in equipoise and post-equipoise, it is perfected as unwavering meditation." Therefore, if awareness is not directly recognized on the basis of the view, and if one does not know how to integrate that awareness into the equality of the three times, merely obtaining a slight recognition of Dzogchen, and occasionally considering the Dharma of leisure and opportunity as a transformation that transcends acceptance and rejection, this is not beneficial for death and Bardo, and because the root of continuously wandering in Samsara is not severed, the way to learn the reality of meditation, as it says in the reductio ad absurdum: "The fault of not meditating is that the characteristics of Samsara become manifest, self and other, object-consciousness, and the view accompanied by words, and the objects accompanied by focus, and afflictions bind the self, also the path of the Buddha is lost, and the nature of the result is not understood, all Dharmas have no basis of equality, the self-knowing three realms are bound, and one falls with conceptual thought." Thus. Regarding this, in general, the cultivation of Shamatha and Vipassana separately
Chinese
修习的方式在经部中已经很好地阐述过了，但在这里，为了靠近圣者阿达耶谢的意旨，将二者揉合，讲述将二者视为一体的意义。像这样，将轮涅执为实有的法，其自性本自清净，在那如实之定的等持中，以心识专注一境而不动摇的寂止。它的特征是，以无实有之想的个别观察之智慧的明分，即是胜观。如圣者阿达耶谢所说：一切法自性本自清净，因此应当修习无实有之想。如是。如果习惯了止观体性一味的禅定，那么一切法都将汇集为菩提心，之后所有后得都将显现为大悲的自性。从那样的状态中，一切法都汇集为菩提心，因此应当修习大悲之想。如是。当在入定中习惯了止观体性一味的空性，在后得中习惯了大悲双运时，二资粮便同时圆满，证得光明自性的圣谛之理。一切法自性不可得，并且光明，因此应当修习对任何事物都不执著之想。如是。而且，实有是能漏，是所知障，如果以个别自证之智慧摧毁它，那么证悟自心之佛性便会生起。如果证悟了心，就是智慧，因此应当修习不在他处寻觅佛陀之想。如是。这四句偈颂概括了所有的修习之经。此处的想法是不应将自己相续的实有包含的蕴聚视为我，因为这与“也应如实地观察五蕴的自性为空性”相违背。因此，观察空性状态时的想法是个别观察的智慧，然而它的作用是周遍法性的，因此在听闻和思维的智慧之时，是具有分别识的思辨，这将在下文阐述。在修习的智慧之时，不是具有分别识的，而是习气。
English
The way of practicing has been well explained in the Sutra path, but here, in order to approach the intention of the noble Ada Yeshe, the two are combined, and the meaning of viewing the two as one entity is explained. Like this, the Dharma that grasps samsara and nirvana as real, its nature is inherently pure, and in that suchness-samadhi, with the mind focused on one point without wavering, is quiescence (shamatha). Its characteristic is that the clarity of the discriminating wisdom that perceives the absence of substantiality is insight (vipassana). As the noble Ada Yeshe said: All dharmas are inherently pure in nature, therefore one should cultivate the thought of non-substantiality. Thus. If one becomes accustomed to the meditation of the unity of quiescence and insight, then all dharmas will gather into the two aspects of bodhicitta, and all subsequent attainments will appear as the nature of great compassion. From that state, all dharmas gather into bodhicitta, therefore one should cultivate the thought of great compassion. Thus. When one is accustomed to the emptiness of the unity of quiescence and insight in meditative equipoise, and the union of great compassion in post-meditation, the two accumulations are simultaneously perfected, and the way of touching the noble truth of the nature of luminosity. All dharmas are inherently unobservable and luminous, therefore one should cultivate the thought of not clinging to anything. Thus. Moreover, substantiality is that which leaks, it is the obscuration of knowledge, and if it is destroyed by the individual self-awareness wisdom, then the arising of the Buddha-nature of realizing one's own mind will occur. If the mind is realized, it is wisdom, therefore one should cultivate the thought of not seeking the Buddha elsewhere. Thus. These four verses summarize all the sutras of practice. The thought here is that one should not regard the aggregates contained in one's own continuum as the self, because this contradicts "one should also truly observe the nature of the five aggregates as emptiness." Therefore, the thought in the state of observing emptiness is the wisdom of individual observation, however, its function is all-pervasive of dharmata, therefore at the time of the wisdom of hearing and thinking, it is the speculation of discriminative consciousness, which will be explained below. At the time of the wisdom of meditation, it is not discriminative consciousness, but habitual tendencies.